Gresa Sota kishte frikë dhe nuk e donte nënën e burrit të saj, vjehrrën. Sa herë që ajo shfaqej, mjaftonte një vështrim i ftohtë dhe ndalonte te pragu. Vetëm në ndonjë rast të rrallë, kur Oltian Osmani e tërhiqte pothuajse me zor brenda, ajo ulej te tavolina, pinte një çaj të thjeshtë pa thënë gjë dhe sytë nuk ia ngrinte nga pllaka e drunjtë. Një fjalë e thënë me gjysmë zëri, pastaj sërish heshtje dhe shikimi poshtë. E ashpër, e mbyllur, pa ngrohtësi. Kjo grua e trembte Gresën; prej saj nuk vinte asnjë fjalë e mirë, e jo më përkëdhelje a bisedë.
Oltiani nuk i ngjante aspak. Ai ishte i hareshëm, i shoqërueshëm, plot jetë. Pikërisht kështu i kishte hyrë në zemër Gresës që në takimin e parë. Mjaftonte ta shihte diku dhe asaj i dridheshin këmbët. Nuk pati forcë të kundërshtonte as kur e puthi për herë të parë… e as më pas. Ai mbetej i njëjti: i gëzuar, zemërmirë, mikpritës, me miq të shumtë. Kthehej nga puna me humor, merrte kitarën, këndonte e luante, ndërsa Gresa shtronte darkën.
Më pas lindi Rei Dervishi. Vjehrra erdhi disa herë; e shikonte foshnjën, por nuk e merrte kurrë në krahë. Oltiani i foli hapur, pse sillej si e huaj. Një ditë, Gresa e pa duke qëndruar mbi djep dhe duke bërë diçka që nuk i pëlqeu aspak. U frikësua, iu afrua dhe e mori menjëherë Rei-n, sikur duhej ta ushqente. Nuk e linte rehat mendimi se çfarë ndërhyrjesh kishte bërë vjehrra mbi fëmijën.
Një herë tjetër, vjehrra erdhi kur Gresa mezi mbahej në këmbë. Kishte tri net pa gjumë; foshnja qante pa pushim dhe qetësohej vetëm në krahë. Ajo e mori Rei-n që bërtiste, e kontrolloi nga koka te këmbët, pa nxjerrë zë, dhe u largua. U kthye pas pak, e ngriti sërish në krahë; Rei vazhdonte të qante, ndërsa Gresa, e shteruar, u ul dhe i mbylli sytë vetëm për një çast.
U zgjua dhe e gjeti veten shtrirë në divan, e mbuluar me batanije.
— Oh, më falni…
— Rei po fle. Pushoni edhe ju. Kam gatuar diçka.
Gresa u skuq. Mendoi se tani vjehrra do t’u thoshte të gjithëve se nusja ishte e paaftë.
— Ka dhimbje barku, edhe një fryrje nga të qarat. Do të vij mbrëmë dhe nesër herët. Ti vetëm pusho.
Ishte hera e parë që Gresa dëgjoi kaq shumë fjalë prej saj. Pa mbi tavolinë një libër për fëmijë, me figura shumëngjyrëshe; me siguri vjehrra e kishte shfletuar. Librin Gresa e kishte blerë për Rei-n, për ta ndihmuar të zhvillohej. Sa shumë kishte ëndërruar ajo për një familje.
Nga nëna e saj e kishin ndarë kur ishte pesë vjeçe. Askush nuk e deshi vajzën e vogël; të afërmit, të rregulluar secili në hallet e veta, i kthyen shpinën. Nëna, nga një grua normale, u rrëzua shpejt në alkool. Ishte e dobët; pasi i ati i braktisi dhe shkoi larg për punë, rreth saj u mblodhën “miq” që e mbështetën në mënyrën e tyre… dhe e fundosën.
Gresa priste ende që i ati të kthehej dhe gjithçka të bëhej si më parë. Ai nuk erdhi kurrë. Nëna rrëshqiste gjithnjë e më thellë. Nga jetimorja premtonte se do ta merrte Gresën; vinte e dehur, sillte një karamele të quajtur “Patat dhe Mjellmat”, pastaj edhe ato vizita pushuan.
Pas daljes nga jetimorja, Gresa e gjeti nënën e saj. Ishte gjallë. Dhe Gresa, në një çast mëkati, kishte menduar se ajo nuk ishte më në këtë botë, mendim që i la një boshllëk të rëndë në kraharor dhe e përgatiti për atë që do të zbulonte më pas.