Ishte gjallë. Jo vetëm kaq: e shëndetshme, e rregulluar, jetonte po aty ku kishte jetuar dikur. Kishte burrë, kishte fëmijë. Kishte jetë. Vetëm për Gresën nuk kishte më vend.
— Po kjo është edhe banesa ime… — e tha me zë të ulët Gresa, pothuaj duke u ndjerë fajtore që guxonte ta thoshte. Sytë e nënës nisën t’i lëviznin pa pushim. Ishte e kuptueshme: kishte hequr dorë nga pija, ishte martuar sërish, kishte lindur fëmijë të tjerë, kishte ndërtuar gjithçka nga e para.
Nëna filloi të qante, por lotët i tingëllonin të rremë. Kërkonte falje, përsëriste fjalë boshe. Kur burri i saj u kthye nga puna dhe pyeti se kush ishte vajza, ajo u përgjigj pa hezitim se ishte mbesa e një kushërire të largët, që e kishte parë vetëm një herë në fëmijëri dhe mezi e kishte njohur.
Madje e quajti Tatania. Kështu e prezantoi Gresën. A kishte mundësi të kishte harruar emrin e vajzës së vet? Jo. Nuk e kishte harruar. Thjesht kishte frikë. Këtë e kuptoi Gresa në atë çast.
Nëna doli ta përcillte deri te dera dhe i tha të vinte të nesërmen, në një vend tjetër, larg shtëpisë.
Gresa shkoi. Mendonte se këtë herë, më në fund, nëna do ta përqafonte, do ta shtrëngonte fort, siç përqafohen fëmijët e humbur. Por ajo e priti ftohtë, pa e parë në sy, dhe i kërkoi të largohej përgjithmonë e të mos e shqetësonte më.
— Kam familje tani, e kupton? Jam në rregull me të gjithë. Burri është njeri i mirë, fëmijët janë dy: një djalë dhe një vajzë. Mua më shkon gjithçka mirë, e kupton?
— Po unë, mami? Po për mua çfarë ka?
Nëna bëri një grimcë fytyre, sikur donte të nxirrte qoftë edhe një lot, por nuk ia doli. Hodhi vështrimin rreth e rrotull dhe i futi disa lekë në dorë.
— Merre… ka pak këtu. Më fal… kështu ndodhi. Unë s’jam fajtore. Ai më nxori nga fundi… ata nuk e dinë që ekziston ti.
— Si ka mundësi? Askush nuk u ka thënë që këtu ka jetuar një vajzë, vajza jote?
— Fqinjët e vjetër u shpërngulën. Të rinjtë nuk dinë gjë…
Gresa u largua. Sa më larg që mundi. Nuk u kthye më kurrë. Në kraharor i mbeti një boshllëk i zi, aty ku te njerëzit normalë jeton figura e nënës.
Për të atin as që u përpoq ta kërkonte.
Jetën e ndërtoi vetë, si mundi, pa udhëzim, pa shembull. Askush nuk i kishte treguar si jetohet drejt. Vajza ecte sipas instinktit.
Mësoi zanatin e rrobaqepëses dhe filloi punë. Pastaj, një ditë, në një mbrëmje vallëzimi, njohu Oltian Osmanin.
Jetonin bashkë, rritnin djalin e tyre, Rei Dervishin. Në dukje gjithçka ishte në rregull. Nuk ziheshin shpesh. Oltiani ndonjëherë pinte, por jo çdo ditë. Ishte, siç thoshin të tjerët, “njeri normal”.
Një mbrëmje Oltiani u kthye nga puna. Shtëpia ishte e pastër, ushqimi gati. Hëngri dhe nisi ta lavdëronte supën, duke thënë se i ngjante asaj të së ëmës.
— Nuk e kam bërë unë, Oltian… — tha Gresa. — E bëri ajo…
— Cila ajo? — u nxeh ai. — Fqinja apo kush?
— Nëna jote.
— Nëna? — Oltiani e pa me përçmim. — Çfarë flet? Ti qenke e paaftë, e nëna ime vjen të të gatuajë, ndërsa ti fle?
— Po Rei është i vogël…
— Çfarë ka Rei? E mbështjell dhe e vë në djep. Mos je e vetmja grua në botë që ka lindur? Mbretëreshë!
Ai filloi të bërtiste, i binte tavolinës me grusht. Ishte hera e parë që ndodhte kështu.
Më pas gjithçka mori tatëpjetën. Filloi ta godiste, për gjëra të vogla, për arsye të kota. Fillimisht e shtynte, pastaj e rrihte. Më pas kërkonte falje.
Një ditë Gresa humbi ndjenjat. Ra në dysheme. Ai thjesht u shtri të flinte.
Nëna e Oltianit erdhi dhe e pa. Pa thënë asgjë, e ngriti, u kujdes për të. Oltiani qante, i puthte duart, betohej se nuk do të ndodhte më. Mori pushim nga puna për t’u marrë me Rein.
Gresa besonte. Buzët i kishte të çara, por buzëqeshte. Një lot i rrëshqiste nga cepi i syrit. Oltiani e puthte atë lot dhe betohej sërish.
Vjehrra sillej e pakënaqur, natyrisht. Askush nuk e ka për zemër të kujdeset për një njeri të lënduar.
Gresa e shihte këtë… dhe diçka brenda saj fillonte të dridhej, si paralajmërim për atë që do të vinte më pas.