E ëma e Oltianit sillej gjithnjë e më e sertë, e mbyllur në pakënaqësinë e saj, sikur faji i gjithçkaje t’i binte vetëm Gresës. Për tre muaj me radhë jeta u duk se u kthye në shinat e vjetra, por ajo qetësi qe mashtruese. Pastaj nisi sërish… dhe përsëri… çdo herë më keq. Përditshmëria e Gresës u bë gjithnjë e më e errët, ndërsa Rei, nga tmerri i përhershëm, filloi të zgjohej natën i lagur, i dridhur, pa zë.
Një ditë ia thanë troç: Oltiani kishte një grua tjetër. Një e divorcuar, Xhoana Peshkatari, grua e shthurur, e zhurmshme, që – sipas fjalëve të të tjerëve – ia kishte turbulluar mendjen. Gresa u përpoq të fliste me të, të sqarohej, të kuptonte ç’po ndodhte. Por ajo bisedë vetëm sa e përkeqësoi gjithçka. Ai u kthye i dehur, me sytë e skuqur nga inati. Mori sëpatën dhe e ndoqi Gresën nëpër shtëpi. Pastaj… edhe sot i dridhet trupi kur e kujton: rrëmbeu Rein dhe ulërinte se do ta përplaste pas murit.
Kur më në fund e zuri gjumi, Gresa nuk humbi asnjë çast. Mblodhi disa rroba sa mundi, e mori djalin në krahë dhe doli në rrugë.
Po tani?
Ku të shkonte?
Si të jetonte më tej?
Përgjigje nuk kishte, por një gjë e dinte me siguri: ashtu nuk mund të vazhdonte më. U drejtua nga ana e stacionit. Ishte mbrëmje, errësira kishte rënë. Zona e shtëpive private ku kishte jetuar me Oltianin ishte e frikshme, qentë leheshin pas gardheve. Nxitonte të dilte sa më parë në rrugët e ndriçuara.
Disa para i kishte, mjaftueshëm për t’ia dalë për pak kohë. Si më pas? Nuk e dinte. Mendja nuk i rrinte te vetja, por te Rei. Djali flinte i lodhur, herë pas here rënkonte në gjumë.
Ku të strehohej me një fëmijë në krahë?
Në jetimore nuk do ta jepte kurrë. As përkohësisht. Kurrë.
Kaloi pranë shtëpisë së vjehrrës. Dritaret ishin të errëta, shtëpia dukej po aq e ftohtë sa edhe e zonja e saj. “Ja, u çliruan prej meje”, mendoi me hidhërim.
Papritur dëgjoi një zë. Këmbët iu drodhën.
— Gresa… ku po shkon kështu?
U kthye. Vjehrra qëndronte aty, me një shall të hedhur mbi këmishën e natës, e dalë me nxitim. Gresa bëri vetëm një shenjë me dorë, por gruaja ishte tashmë pranë saj. Ia mori Rein nga krahët dhe u nis me vrap drejt shtëpisë. Gresa e ndoqi pa fjalë.
U ulën. Rei flinte. Gresa fliste pa pushim, si të kishte frikë nga heshtja. Tregoi gjithçka. Për fëmijërinë e saj, për nënën, për takimin me Oltianin, për shpresën se më në fund kishte ardhur lumturia. Vjehrra dëgjonte në heshtje, tundte kokën. E la Gresën të qante sa të donte. Pastaj iu afrua, e përqafoi me ngurrim dhe ia ledhatoi flokët.
Gresa shpërtheu edhe më fort. Askush nuk e kishte përqafuar kështu prej kohësh, si nënë.
Vjehrra e mbajti pranë vetes, e përkundte lehtë dhe nisi të fliste. Tregoi për nënën e saj që kishte vdekur herët, kur Luljeta Mëhilli ishte vetëm tre vjeçe. Dimër, ftohtë, dera hapur, nëna shtrihej pa lëvizur, burra të panjohur hynin me çizme. Pastaj i ati solli një grua tjetër. Në fillim u duk mirë, por kur lindën fëmijët e saj, fëmijëria e Luljetës mbaroi. Shkollë nuk pati. Lufta ia mori të atin, e kur u kthye, pinte dhe rrihte. Zemërimin njerka e shkarkonte mbi të.
U martua me të parin që i doli përpara, me babanë e Oltianit. Edhe ai ishte gazmor në fillim, pastaj u kthye në një tjetër njeri. Pinak, dhunë, dhe ajo e mbronte Oltianin me trupin e saj. Kur djali u rrit, nisi të kthente grushtin, betohej se nuk do ta linte kurrë askënd ta prekte nënën. Fliste për martesë, për grua që do ta mbante në duar, për fëmijë…
Luljeta ishte gëzuar kur kishte sjellë Gresën në shtëpi. Kur lindi Rei, kishte qëndruar gjysmë nate para ikonës, duke falënderuar Hyjlindësen. Kishte besuar vërtet se Oltiani nuk do të bëhej si i ati… se do të ishte ndryshe.