— Çfarë po kurdis këtu? — vajza i doli përpara nënës krejt papritur. Po kalonte rastësisht nga ajo lagje dhe, sapo pa pranë shtëpisë një furgon ku po ngarkoheshin mobilie e kuti, ndaloi pa hezitim.
Hyri me vrull brenda. Shtëpia ishte në rrëmujë të plotë: disa gjëra po çmontoheshin, të tjera po pastroheshin, ndërsa sendet e vjetra nxirreshin jashtë një nga një.
— Mami, po të flas! — ngriti zërin. — Ku ke ndërmend të shkosh në këtë moshë? Ç’të ka hyrë në kokë?
Gruaja, që vetëm pak çaste më parë buzëqeshte dhe i shkëlqenin sytë nga gëzimi, u errësua menjëherë në fytyrë. Gjendja e saj ndryshoi përnjëherë.
— Ty ç’të intereson? — iu përgjigj ftohtë. — Mos më rri nëpër këmbë.
Donika Nushi tentoi të kalonte pranë saj, duke mbajtur me vështirësi një kuti të madhe në duar, por vajza ia preu rrugën.
— Jo, prit pak. Kam të drejtë ta di se ku po i çon gjithë këto plaçka.
Donika e kishte shkrirë gjithë jetën për familjen: për bashkëshortin dhe fëmijët. Nuk u kishte munguar asgjë, jetonin rehat dhe pa halle financiare. Ajo rrinte në shtëpi dhe, siç thoshte shpesh i shoqi, “pushonte”.
— Gruaja ime jeton si në resort, — u thoshte Bardhyl Tahiri të tjerëve. — Frigoriferi plot, shtëpia e madhe. Vetëm pushon dhe sheh televizor.
Në të vërtetë, Donika nuk kishte njohur kurrë pushim. Ajo që Bardhyli quante rehati ishte për të një punë e pandërprerë. Burri kthehej çdo ditë në drekë dhe kërkonte gjithçka të ngrohtë e të sapogatuar. Pas tij vinin fëmijët nga shkolla, uleshin në tryezë dhe kërkonin po ashtu shërbim.
Kur ata shpërndaheshin nëpër dhoma, ajo mbetej vetëm në kuzhinë: të gatuante darkën, të lante enët, të rregullonte rrëmujën. Sapo mbaronte me këto, kthehej burri nga puna. Fillonte gjithçka nga e para: ushqimi, bisedat, pastrimi, mësimet me fëmijët, përgatitjet për ditën tjetër. Kështu, mbrëmja ikte pa u ndier.
Jeta u bë disi më e lehtë kur fëmijët u rritën. Djali shkoi në universitet, ndërsa vajza, Klea Nano, ishte në vitin e dhjetë. Por atëherë Bardhyli nisi të pinte dhe, sa herë ishte i dehur, bëhej edhe më tekanjoz.
— Sill këtë, ço atë, pastro këtu! — bërtiste. — Ma ke borxh, gjithë jetën të kam mbajtur mbi shpinë!
Donika duronte në heshtje. Dhe kur ai u nda nga jeta, ajo më në fund mori frymë lirshëm. Fëmijët ishin tashmë të rritur: Klea ishte në vitin e tretë të studimeve dhe jetonte më vete, ndërsa Taulant Kastrati punonte në një qytet tjetër.
I erdhi mendimi se tani mund të mendonte edhe për veten, të jetonte qetë, pa zënka, pa tension, pa urdhra. Por qetësia zgjati pak. Klea u kthye sërish në shtëpi, me valixhe në duar.
— Të paskan përjashtuar nga universiteti? — e pyeti e ëma me dyshim. — Pse ke ardhur me gjithë këto gjëra?
— Do jetoj me ty, — u përgjigj vajza pa u shqetësuar. — Je vetëm, duhet shoqëri. Me siguri të është bërë mërzitshëm.
— Kush ta tha këtë? — ia ktheu Donika. — Kam filluar riparime, po bëj ndryshime në shtëpi.
— Pikërisht, unë do të të ndihmoj.
Në fillim, nëna nuk tha asgjë. Klea mori menjëherë kontrollin e shtëpisë: u jepte urdhra punëtorëve, zgjidhte materialet, mobiliet dhe ngjyrat. Pagesat, megjithatë, i bënte Donika. Ndërsa në mbrëmje, Klea sillte sjelljen e saj gjithnjë e më të vendosur, duke u përgatitur që dita tjetër të vazhdonte me të njëjtin ritëm.