Në kuzhinë, Klea sillej sikur ishte zonja e shtëpisë. Me lëvizje të sigurta, mbushi filxhanët dhe ia zgjati njërin Donikës, duke u ulur përballë saj me një shprehje të lodhur në fytyrë.
— Jam rraskapitur, — tha me një ton serioz, duke marrë frymë thellë. — Tërë ditën jam përpjekur për ty.
Këto fjalë filluan ta bezdisnin Donikën. Sjellja e Kleas po bëhej gjithnjë e më e rëndë: ajo fliste, urdhëronte, vendoste, sikur të kishte marrë rolin e kryefamiljarit, duke zëvendësuar figurën e të atit.
Në fillim, Donika heshti. Ishte vajza e saj, gjaku i saj, dhe nuk donte ta përshkallëzonte situatën. Por durimi nuk zgjati shumë. Ajo e ngriti shikimin dhe foli hapur.
— Përse ke ardhur në të vërtetë? Të më mbash nën kontroll?
— Mami, çfarë po thua? — u shtir Klea. — Mendova se ishe vetëm, se po mërziteshe.
— Dhe për këtë arsye po më komandon, sikur të jem shërbëtorja jote? — e ndërpreu Donika. — Sillehesh sikur ke zënë vendin e babait.
— Sepse dikush duhet të të ruajë! — shpërtheu vajza papritur. — Nuk je e zonja për veten. Babai kishte të drejtë!
Pastaj vazhdoi, pa e ndalur hovin:
— Vetëm mbete e vetme dhe menjëherë nise të përmbysësh gjithë shtëpinë. Kush ta merr mendja ta bëjë këtë? Sapo iku babai, ti u hodhe të ndryshosh gjithçka! Ai kishte hedhur këtu paratë dhe shpirtin e tij!
Donika mbeti e hutuar. Fjalët e vajzës e goditën fort. Nuk e kishte pritur kurrë një reagim të tillë. As në ëndrrat më të këqija nuk i kishte shkuar mendja se Klea do të tregonte aq shumë ngjashmëri me të atin në këtë ashpërsi.
Klea vazhdoi, këtë herë me një ton më të ulët, por jo më pak therës.
— As paratë nuk di t’i vlerësosh, për kujtimet as që po flas. Nuk ke punuar asnjë ditë në jetën tënde dhe po shpërdoron pa mend paratë e babait!
Donika mori frymë thellë. Ajo kurrë nuk kishte ngritur zërin ndaj fëmijëve, por tani kufiri ishte kaluar.
— Mblidh gjërat e tua dhe dil nga kjo shtëpi! — tha me zë të ftohtë. — Menjëherë! Nuk do të toleroj as këtë gjuhë, as këtë sjellje.
— Ti s’do të më nxjerrësh dot, — u përgjigj Klea, ende e bindur se nëna nuk ishte serioze.
— Kjo është shtëpia ime dhe nuk do ta përsëris dhjetë herë. Nëse nuk largohesh vetë, do të të ndihmoj unë.
Donika u ngjit në katin e dytë, hapi dhomën e vajzës, mblodhi rrobat dhe sendet e saj në valixhe dhe i nxori jashtë, në oborr. Pastaj u kthye në sallon, ku Klea e priste e shtangur.
— Taksi e porosit vetë, — tha shkurt.
Klea u largua nga shtëpia prindërore duke bërtitur. Ajo ishte e bindur se e ëma nuk kishte asnjë të drejtë ta flakte jashtë dhe, sipas saj, as të vendoste e vetme për shtëpinë.
Prandaj, veprimi i saj i parë ishte një telefonatë.
— E imagjinon? Ka nisur rikonstruksion në shtëpi, do të fshijë çdo kujtim të babait! Me siguri po mendon edhe të martohet. Gjithë jetën ka jetuar në kurriz të tij. Dhe, për më tepër, më përzuri mua!
— Edhe çfarë? — u përgjigj qetë vëllai. — Ajo është e rritur dhe ka të drejtë të vendosë për veten.
Ai prej kohësh kishte zgjedhur të mos ndërhynte në jetën e nënës.
— Po a po e mendon çfarë po thua? — u nxeh Klea. — Ajo po shkatërron trashëgiminë tonë!
— Paratë i kanë mbetur asaj, jo neve, — ia ktheu ai. — Pra, trashëgimia është e saj.
— Mirë, por pas saj, ato mund të na mbeten ose jo…
— E kuptova, e kuptova, — tha ai pas një pauze. — Duhet t’i hedhim një sy mamasë. Do të vij për vizitë sapo të kem mundësi.