Qetësia në shtëpinë e Donika Nushit sapo kishte filluar të rikthehej. Punimet më në fund kishin përfunduar, çdo gjë ishte rregulluar dhe ambienti merrte frymë ndryshe. Klea Nano nuk ishte shfaqur më prej kohësh dhe kjo i sillte një lehtësim të heshtur. Donika e kishte menduar disa herë një takim me të: të uleshin, të flisnin hapur, të sqaronin keqkuptimet dhe, nëse ishte e mundur, të gjenin një gjuhë të përbashkët. Por jo tani. Më vonë. Tani për tani, ajo donte thjesht të shijonte paqen që i kishte munguar aq gjatë.
Nuk pati kohë as të mësohej me të. Papritur mbërriti djali i saj, Taulant Kastrati, bashkë me të fejuarën.
— Mami, kemi vendosur të martohemi, — nisi Taulanti me një ton sikur po jepte një lajm krejt të zakonshëm. — Dhe menduam që festën ta bëjmë këtu.
Donika nxori një psherëtimë të thellë. Iu duk qartë se po përpiqeshin t’ia hidhnin gjithë barrën asaj.
— Dakord, — tha ajo me përmbajtje, — por organizimin do ta merrni përsipër vetë. Unë kam planet e mia.
— As që bëhet fjalë! — shpërtheu Taulanti me nervozizëm. — Mendon se kemi ardhur këtu nga dëshira? Ti duhet të merresh me gjithçka.
— Taulant, — ia ktheu ajo e ftohtë, — të kam rritur, të kam shkolluar, ke një punë të mirë. Mjafton. Nuk të kam më borxh asgjë.
— Nuk jam dakord, — ndërhyri Eriola Elezi. — Prindërit u detyrohen fëmijëve ndihmë gjithë jetën.
— Atëherë mund t’u drejtoheni prindërve të tu, Eriola, — u përpoq Donika të mbante qëndrimin e saj, edhe pse e ndiente se po i rrëshqiste situata nga duart.
— Prindërit e mi punojnë, ndryshe nga ju, — ia preu ajo pa hezitim. — Taulanti më ka treguar gjithçka. Ju nuk keni punuar kurrë, prandaj dhe do të merreni me dasmën tonë.
— Jo, — tha Donika me qetësi të prerë. — Nuk do ta organizoj dasmën tuaj, nuk do të strehoj të ftuar në shtëpinë time dhe nuk do të shpenzoj para. Jeni të rritur. Nëse doni dasmë, bëjeni ku të doni e si të doni, por pa mua.
— Taulant, — iu kthye Eriola të fejuarit, — ti më the që ajo do t’i bënte të gjitha dhe unë vetëm do t’i dërgoja dëshirat e mia. Kam shkruar lista të tëra, kam humbur kohë, dhe ti as që e paske sqaruar me të?
Duke e kuptuar se e ëma mund t’i nxirrte jashtë pa shumë ceremoni, Taulanti u përpoq të zbutet.
— Mami, çfarë të kushton pak kohë për ne? — foli me një ton më të butë. — Donim të të bënim qejfin, menduam se do të gëzoheshe.
— Jam gëzuar, — u përgjigj ajo. — Por në festa dua të jem e ftuar, jo organizatore. Dhe nuk dua të dëgjoj mungesë respekti. Dua të më respektojnë.
— Po ne po të respektojmë, — këmbënguli ai. — Na duhet ndihma jote.
Donika, pas një hezitimi të shkurtër, u qetësua disi dhe pranoi të ndihmonte. Fundja, edhe paratë për ceremoninë ishin në dispozicion.
Eriola i la në dorë një listë të pafundme kërkesash nënës së ardhshme të burrit dhe u zhduk sikur gjithçka të ishte zgjidhur.
Por në mbrëmje, krejt rastësisht, Donika dëgjoi një bisedë telefonike mes Taulantit dhe Klea Nanos.
— Po, ajo pranoi, — dëgjohej zëri i tij. — S’kemi rrugë tjetër, do ta bëjmë dasmën këtu. Sigurisht që nuk e kishim planifikuar kështu. Ç’na duhet ne festë në këtë fshat? Çfarë do t’u themi të ftuarve? Do të turpërohemi kot, por ti nuk e kupton ende se…