Mos u shqetëso. Eriola ia kishte zënë nënën për të paktën dy muaj, ndoshta edhe më shumë, me detyra, lista dhe kërkesa të pafundme.
— Ja pra si qenka puna, — murmuriti Donika Nushi me vete. — Vendosën të më mbajnë nën kontroll dhe madje ma gjetën edhe “angazhimin”. Mirë atëherë… do të më duhet të veproj ndryshe.
Për afro dy muaj rresht, Donika u shtir sikur ishte zhytur plotësisht në organizimin e dasmës. Telefononte, pyeste, shënonte, madje mori vetë në telefon edhe prindërit e nuses, duke i ftuar zyrtarisht, sikur gjithçka të ishte nën drejtimin e saj.
— Dëgjoni tani, — shpjegonte ajo me ton të sigurt. — Limuzina vjen në mëngjes dhe ju të dy largoheni për foto. Të paktën dy orë do t’ju mbajë ajo punë.
Sipas saj, kishte zgjedhur vende të mrekullueshme, i kishte parë të gjitha vetë dhe i kishin pëlqyer jashtë mase. Më pas, regjistrimi civil. Pas tre orësh, të ftuarit mblidheshin atje: shampanjë, urime dhe, në fund, ceremonia.
— Pastaj ktheheni këtu, — vazhdonte Donika. — Tavolinat do të jenë gati, çdo gjë e rregulluar.
— Ç’do të thotë “këtu”? — u shtrembërua Eriola Elezi. — Unë e doja festën në restorant.
— Dhe asnjë lek nuk solle për këtë dëshirë, — ia ktheu ftohtë Donika.
— Si nuk solla? — shpërtheu Eriola. — Unë dhe Taulanti ju kaluam dhjetë mijë lekë! I diskutuam dhe ramë dakord që mjaftonin!
Në fillim, Donika nuk donte t’u bënte keq fëmijëve të saj. Por sjellja e tyre, mospërfillja dhe arroganca e vazhdueshme, e shtynë drejt një vendimi që s’e kishte menduar kurrë.
Ditën e dasmës, të rinjtë u larguan herët, duke e lënë Donikën vetëm në shtëpi. Ajo atëherë nisi të vinte në jetë planin e saj.
— Çfarë po bën kështu? — Klea Nano ndaloi rastësisht, teksa po shkonte drejt zyrës së gjendjes civile. Pa pranë shtëpisë një furgon ku po ngarkoheshin mobilje dhe u alarmua.
Hyri me vrap brenda, ku gjithçka po zhvendosej, po çmontohej e po nxirrej jashtë.
— Mami, po të flas! Ku ke ndërmend të shkosh në këtë moshë?
Gruas që pak minuta më parë i shkëlqenin sytë nga gëzimi, fytyra iu errësua menjëherë.
— Ty ç’të duhet? Mos më hyr nëpër këmbë, — tha shkurt.
Donika u përpoq të kalonte, duke mbajtur një kuti të madhe, por vajza ia preu rrugën.
— Jo, prit. Dua ta di ku po i çon këto gjëra.
Donika e pa gjatë, drejt në sy.
— Sa më larg jush. Kaq të mjafton.
Klea deshi të fliste, por nëna u fut në makinë. Pas saj u nis edhe furgoni.
Kur nusja, dhëndri dhe të ftuarit u kthyen, gjetën derën e mbyllur. Në prag ishte vendosur torta e dasmës, mbi të një letër:
“Urime. Fotosesioni ishte dhurata ime për martesën tuaj.
Shtëpia është shitur.
Festoni si të doni dhe argëtoni vetë mysafirët tuaj.”
Askush nuk e mori vesh kurrë se ku shkoi Donika Nushi. Në të vërtetë, as që u interesuan. Zemërimi ishte më i fortë.
Klea, e vetmja që e kishte parë, u përpoq të justifikohej:
— Mendova se do ta festonim në restorant… Nuk e dija që ajo po largohej përgjithmonë…
Autore: Majlinda Rrota