Kastriot Cani, nënën e bashkëshortes së tij, e thërriste gjithmonë me emër e mbiemër dhe i drejtohej me “ju”. Jo se kishte frikë prej saj, por mbante distancë dhe shmangte afrimitetin. Dhe papritur, kur gjithçka dukej se shkonte normalisht, Marsela Çuko shpërtheu pa paralajmërim:
– Mjaft! Nuk kam më asnjë fije durimi. Do filloj t’i hidhem djalit tënd! Kur e ke nxjerrë për shëtitje herën e fundit? Po mua, kur më ke lënë të pushoj qoftë edhe pak?
Ndërsa Kastrioti përpiqej të nxirrte ndonjë justifikim të paqartë, Marsela vazhdoi me nervozizëm:
– Mos u mundo, i dashur, as unë nuk e mbaj mend. Prandaj kam nevojë urgjente për një shkëputje. Të rri mbyllur mes katër mureve, duke lexuar libra për fëmijë, më ka çuar drejt e në çmenduri.
– Marsela, për në çerdhe kanë mbetur vetëm gjashtë muaj, – guxoi ai të thoshte me zë të ulët.
– Vetëm? – shpërtheu ajo në një të qeshur histerike. – Po sikur këta “vetëm gjashtë muaj” t’i kalosh ti vetë me fëmijën? Ose të tregosh pak heroizëm shtëpiak? Unë mezi pres të pushoj… madje edhe duke shkuar në punë!
Ishte e qartë: vendimi ishte marrë dhe gjithçka ishte menduar paraprakisht. Çdo debat do të ishte i kotë.
– Zhaneta Shala më ka ftuar tek ajo në Elbasan, dhe prej andej, unë me burrin e saj do të nisim një udhëtim me makinë drejt veriut, – shtoi Marsela qetësisht.
– Po bën shaka! Dhe sa do zgjasë kjo aventurë? – u zbeh Kastrioti.
– Rreth dhjetë ditë, maksimumi dy javë.
– Po Gjergj Dhrami? Kush do të kujdeset për të? – pyeti ai, tashmë i dëshpëruar.
Marsela nisi të radhiste zgjidhjet: ai mund të merrte leje pa pagesë, të gjenin një dado, ose të bindnin gjyshet të mbanin nipin.
Alternativa e parë u hodh poshtë menjëherë.
Kastrioti punonte në dy vende dhe një leje pa pagesë do t’i jepte një goditje serioze buxhetit familjar; për më tepër, zor se do ta miratonin të dy punëdhënësit. Kur llogaritën shpenzimet për një dado që vinte çdo ditë, edhe opsioni i dytë u bë i papërballueshëm.
“Do të na duhet t’u lutemi gjysheve”, psherëtiu ai dhe telefonoi i pari nënën e vet.
– Të vij, bir? Absolutisht e pamundur! – u përgjigj ajo me zë të gëzuar. – Kam përvjetorin e shoqes, pastaj jam e zënë deri në grykë me punë…