– Sille Gjergjin tek ne, – propozoi ajo pas një pauze. – Babai yt do t’i rrijë mbi kokë, edhe unë do jem aty për çdo gjë.
Ideja për t’u nisur në një udhëtim kaq të gjatë, gati gjysmë dite vajtje e po aq kthim, me një fëmijë dyvjeçar në prehër, e trembi Kastriotin. Ai e dinte mirë që përvoja e tij me të birin ishte e kufizuar. Po sikur vogëlushi të bëhej i padurueshëm? Po sikur t’i merrej mendja nga rruga? Vetëm këto mendime mjaftuan që ta hiqte edhe këtë mundësi nga lista.
Kështu mbeti alternativa e fundit: t’i drejtohej vjehrrës.
Vetë mendimi ia shtrëngoi stomakun.
Gëzime Mëhilli ishte në moshë sa për t’i dalë gjyshe, e drejtpërdrejtë deri në ashpërsi dhe me gjuhë që nuk njihte doreza. Edhe pse afro shtatëdhjetë vjeçe, ajo ishte e fortë si guri, plot energji dhe rezistencë. Jo thjesht grua e fortë – por karakter i pathyeshëm.
Ajo që e lodhte më shumë Kastriotin ishte ndërhyrja e saj pa teklif dhe zakoni për t’i dhënë mësime kujtdo. Që në fillim nuk ia kishte kursyer thumbat. Kur mori vesh se partneri i vajzës së vogël nuk ishte nga i njëjti vend me ta, e kishte prerë shkurt:
– Sikur nuk ka djem mjaftueshëm këtu, – kishte thënë troç.
Dhe kur mësoi se ai ishte pesë vjet më i ri, shtoi pa u menduar:
– Edhe i vogël nga mosha? Të paktën paska shtëpi.
E gjitha kjo, ndërkohë që Kastrioti ndodhej aty pranë. Si të mos të të mbetej hatri?
Që nga ajo kohë, ai u përpoq ta shmangte sa herë të mundej, duke mos kërkuar takime të panevojshme. Por tani nuk kishte rrugëdalje. Marsela Çuko dukej sikur ia kishte hedhur gjithë barrën në krahë: e vuri përpara faktit dhe priti të shihte si do ia dilte.
Kur mori numrin e Gëzimes, u përgatit mendërisht për një lumë qortimesh. Por befas goditja shkoi në drejtim tjetër:
– Ç’është kjo tekë! – u shpreh ajo për vajzën e saj të vogël. – Unë kam rritur tre fëmijë e kam ndihmuar me pesë nipa e mbesa, kurse kjo lodhet nga një fëmijë për dy vjet e gjysmë. Çfarë po ndodh aty?
Megjithatë, kërkesën nuk e refuzoi.
– Mirë, mirë… ku do shkoni pa mua. Në ç’orë fillon puna ti?
Kastrioti u shqetësua si do t’ia dilte ajo të vinte nga periferia çdo mëngjes për në orën shtatë. Por Gëzime Mëhilli u shfaq që në 6:45. Dhe asnjëherë nuk vonoi, duke e vendosur ritmin e ri të shtëpisë që nga ditët e para.