Që nga ato ditë, Kastriot Cani mezi e njihte më apartamentin e vjetër të trashëguar. Banesa sikur kishte marrë frymë tjetër: xhamat e vitrinës së mobilieve shkëlqenin, perdet dukeshin më të gjalla, ndërsa kuzhina ishte çliruar dhe dukej më e gjerë se kurrë më parë.
Lodrat, që më parë ishin të shpërndara në çdo cep të shtëpisë, tani nuk pengonin më askënd. U shfaq një shportë prej cope, ku Gjergj Dhrami, bashkë me gjyshen, i mblidhte “thesaret” e veta duke bërë gara të vogla plot gaz. Një pjesë e mirë e lodrave u zhvendosën në ballkon, ndërsa nga kubat plastikë Gëzime Mëhilli ndërtoi një garazh të madh. Aty djali i vogël, i fiksuar pas makinave, parkonte me kënaqësi gjithë flotën e tij lodër.
Ky rregull i admirueshëm mbretëronte në shtëpi pikërisht përpara se Marsela Çuko të kthehej nga materniteti.
Mbrëmjen e parë, Kastrioti, sipas zakonit, bleu petë të ngrira, sallamë dhe byrekë të gatshëm. Kot e kishte.
Në shtëpi e priste një darkë e thjeshtë, por e përkryer: pure patatesh, qofte shtëpie dhe sallatë lakre me karrota.
– Harroji gjërat e gatshme nga dyqani, – ia preu shkurt vjehrra. – Këto nuk janë ushqim.
Askush nuk e dinte se ku e gjente kohën për të gatuar, por çdo mbrëmje dhëndri hante diçka të freskët. Ndërsa për nipin, Gëzime Mëhilli përgatiste mrekulli të vërteta: makarona shtëpie, petulla me gjizë, qofte të vogla, tava, supë pule me makarona shumëngjyrëshe.
Fëmija që Kastrioti dhe Marsela e konsideronin nervoz e tekanjoz, u kthye në mënyrë të habitshme në një vogëlush të qetë dhe hante me oreks gjithçka që i vendoste gjyshja përpara.
Për më tepër, ajo arrinte ta nxirrte dy herë në ditë për shëtitje. Gjumi i drekës nuk zgjaste më vetëm dyzet minuta, por mbi dy orë.
Dhe megjithatë, vjehrra nuk ankohej kurrë për lodhje apo për “robëri shtëpiake”. Herë pas here i linte dhëndrit ndonjë porosi konkrete për blerje ushqimesh, por pjesën tjetër e menaxhonte vetë, pa u dukur e rraskapitur. Madje dukej sikur pranë nipit merrte energji të re.
“Ja ç’do të thotë një zonjë shtëpie e vërtetë”, mendonte Kastrioti me ngrohtësi për Gëzime Mëhillin, pa e ditur ende sa shumë do ta vlerësonte këtë prani në ditët që do të vinin.