Ai i shqiptoi ato fjalë me një ton të tillë, sikur po i bënte një nder të jashtëzakonshëm nuses së djalit.
– Sa? – pyeti Fjolla Lika, duke ruajtur një qetësi të ftohtë.
– Eh… mendoj se rreth tre mijë lekë në muaj janë më se të mjaftueshme. Më shumë s’të duhen. S’ke ndonjë nevojë të madhe për t’u veshur, punë–shtëpi dhe kaq – tha vjehrra, sikur po bënte një llogari të drejtë e të pakontestueshme.
Fjolla bëri shpejt përllogaritjen në mendje. Tre mijë nga paga e saj prej gjashtëdhjetë mijë lekësh. Një copëz qesharake, afërsisht pesë për qind e asaj që ajo fitonte me mundin e vet.
– Sa bujare – tha, pa asnjë ngjyrim emocional në zë.
Vjollca Çuko buzëqeshi e kënaqur dhe tundi kokën, pa e kapur aspak thumbin që fshihej pas fjalës.
– E sheh pra. Edhe Ledion Nushit i jap rregullisht para xhepi. Atij, sigurisht, pak më shumë. Është burrë, ka takime, ka shpenzime për punë, për përfaqësim…
– Mjaft, mami… – murmuriti Ledioni, i skuqur në fytyrë.
– Mos u shqetëso, bir. Unë i kuptoj të gjitha. Ti je shtylla e kësaj shtëpie – ia ktheu ajo me bindje të plotë.
Fjolla e vështroi të shoqin. “Shtylla e shtëpisë”, që ia dorëzonte çdo muaj rrogën nënës dhe që, në moshën tridhjetë e pesë vjeçare, merrte ende para xhepi prej saj. U përkul mbi pjatë dhe vazhdoi të hante në heshtje, duke mos thënë më asnjë fjalë.
Rreth një muaj më pas, ndodhi diçka e papritur. Në zyrë iu ofrua një ngritje në detyrë. Pozicion i ri, përgjegjësi më të mëdha dhe një pagë pothuajse dyfish. Drejtoresha e saj, një grua rreth të pesëdhjetave, me mendje të kthjellët dhe pa iluzione, e thirri mënjanë pas një mbledhjeje.
– Fjolla Lika, je profesioniste shumë e aftë. Por duhet ta dish: kjo nuk do të thotë vetëm më shumë para. Do të ketë ngarkesë më të madhe, udhëtime pune, orar fleksibël. Mendon se do t’ia dalësh?
– Jam e sigurt – u përgjigj Fjolla pa hezitim.
– Po familja? Burri yt, a do ta pranojë?
Një buzëqeshje e çuditshme i rrëshqiti në buzë.
– Familja ime do të gëzohet – tha ajo shkurt.
Lajmin e dha në shtëpi gjatë darkës. Vjollca Çuko u ndriçua në fytyrë.
– Kjo po që është lajm i madh! Të lumtë, Fjolla! Atëherë arka jonë e përbashkët do të mbushet edhe më shumë!
– Po – pohoi Fjolla. – Do të ketë ndryshim të ndjeshëm.
– Sa do të marrësh tani?
– Njëqind e njëzet mijë lekë.
Vjollcës pothuajse i ra filxhani nga dora.
– Sa the?!
– Njëqind e njëzet. Bashkë me shpërblimet dhe dietat e udhëtimeve.
Në sytë e saj u ndez menjëherë një shkëlqim lakmie. Mendja i fluturoi te mobiliet e reja, te ndonjë rinovim i sallonit, madje edhe te ndonjë pushim i shkurtër në ndonjë qytet turistik.
– Fantastike! E dëgjon, Ledion? Gruaja jote po ecën përpara me hapa të mëdhenj!
Ledioni pohoi me kokë, duke e parë Fjollën me një përzierje habie dhe pasigurie. Një ngritje e tillë nuk kishte qenë kurrë në skenarin e tij mendor. Në botën e tij, përparimi i madh ishte territor mashkullor.
– Urime – tha, disi i shtrënguar.
– Faleminderit. Do të kem edhe udhëtime pune. I pari është pas dy javësh, pesë ditë në Korçë – shtoi Fjolla qetësisht.
– Udhëtime? – u ngrys Vjollca. – Po shtëpia? Po Elira Kastrati?
– Elirën mund ta çojmë në kopsht pasdite. Ose ju të dy, ti dhe Ledioni, mund të kujdeseni. Jemi familje, apo jo? Gjithçka është e përbashkët dhe ndihmojmë njëri-tjetrin.
Vjollca shtrëngoi buzët, por nuk kundërshtoi. Shuma mujore ia mbylli gojën çdo pakënaqësie.
Rroga e parë e rritur erdhi pas një muaji. Fjolla, si gjithmonë, ia dorëzoi të gjithë shumën vjehrrës. Ajo i numëroi me kujdes kartëmonedhat, fytyra i rrezatonte kënaqësi.
– Po pjesa tjetër ku është? – pyeti papritur.
– Cila pjesë tjetër?
– Nuk the që janë njëqind e njëzet? Këtu janë vetëm tetëdhjetë.
– Dyzet mijë janë fond udhëtimi. Shkojnë në kartë të veçantë. Janë para të dedikuara dhe duhet të justifikohet çdo shpenzim.
Balli i Vjollcës u rrudh nga pakënaqësia.
– Po s’do t’i shpenzosh të gjitha. Mund të kurseheshin.
– Ndoshta – pranoi Fjolla. – Por kontrolli është shumë i rreptë. Çdo faturë verifikohet.
Në fakt, kjo ishte vetëm gjysmë e vërtetë. Paratë vinin vërtet veçmas, por askush nuk i kontrollonte aq imtësisht sa ajo pretendonte. Gjithsesi, kjo ishte diçka që Vjollca Çuko nuk kishte pse ta dinte.
Udhëtimet u bënë gjithnjë e më të shpeshta. Korçë, Shkodër, Durrës, Vlorë – Fjolla mungonte nga shtëpia për disa ditë, duke ia lënë vajzën burrit dhe vjehrrës. Ankesat nuk munguan, por përfitimi financiar i bënte të durueshme.
Me kalimin e kohës, Ledioni vuri re ndryshimin tek ajo. Fjolla ishte më e sigurt, më e qetë. Nuk reagonte më ndaj thumbimeve, nuk debatonte, nuk lëndohej. Bënte detyrat e saj dhe jetonte jetën e vet – ose më saktë, atë pjesë të jetës që zhvillohej jashtë mureve të apartamentit.
– Fjolla, a nuk mendon se po tepron me këto udhëtime? – i tha një mbrëmje, teksa ajo po përgatiste valixhen. – Elira të kërkon. Edhe mua më mungon.
Ajo e pa drejt e në sy, e qetë.
– Po nëna jote? Ajo nuk më kërkon?
– Ç’lidhje ka tani mami këtu?
– Lidhja është e thjeshtë. Në këtë shtëpi, fjala e saj është ligj. Pyete nëse dëshiron që unë të heq dorë nga udhëtimet dhe shpërblimet. Nëse thotë po, nesër dorëzoj kërkesën.
Ledioni heshti. E dinte shumë mirë se nëna e tij nuk do të hiqte dorë kurrë nga një burim i tillë të ardhurash.
Ndërkohë, Fjolla po jetonte tashmë dy jetë paralele.
Në shtëpi, ishte nusja e bindur, me zë të ulët, që dorëzonte çdo lek… dhe diku tjetër, jashtë atyre mureve, po ndërtonte diçka krejt tjetër, që shumë shpejt do të bëhej e pamundur për t’u fshehur.