…dhe çdo qindarkë përfundonte në arkën e përbashkët. Por sa herë që e dërgonin në terren, larg qytetit… atje, sikur hapte derën e një jete tjetër. Frymonte ndryshe. Ndihej e lirë, e pavarur, një grua që dinte çfarë donte dhe që po ia dilte vetë.
Kishte hapur një llogari bankare të veçantë, për të cilën askush nuk kishte dijeni. Aty grumbulloheshin jo vetëm dietat që arrinte të kursente, por edhe çdo shpërblim për projektet e përfunduara me sukses, pagesa që vinin përmes kartës së kompanisë. Për më tepër, kishte nisur të merrte punë shtesë si e pavarur – përvojën e kishte, kontaktet po ashtu, dhe klientët vinin vetë.
Brenda një viti, në atë llogari të fshehtë ishte mbledhur një shumë mëse e respektueshme. Fjolla Lika qëndronte përpara ekranit të telefonit dhe vështronte shifrat, ndërsa mendja i ikte larg, drejt së ardhmes. Së ardhmes së saj. Dhe asaj të vajzës së vogël. Pa Vjollca Çukon. Dhe, me shumë gjasa, as me Ledion Nushin.
Çasti kur gjithçka mori tatëpjetën erdhi pa paralajmërim. Fjolla u kthye në shtëpi një ditë më herët nga një tjetër udhëtim pune. Donte t’i bënte surprizë vajzës, sepse i kishte munguar tmerrësisht. Hapi derën me çelësin e saj, pa bërë zhurmë, dhe ende nga korridori dëgjoi zëra që vinin nga dhoma e ndenjjes.
– Mami, po sikur t’ia kthenim të paktën një pjesë të parave Fjollës? – ishte zëri i Ledionit. – Punon pa pushim, lodhet shumë.
– A je në vete? – ia preu shkurt Vjollca Çuko. – Ç’i duhen asaj paratë? Nuk shpenzon për asgjë. Unë e ushqej, unë e vesh. Ne të dy kemi shumë më tepër nevojë. A e di mirë që po kursej për të blerë shtëpi për ty.
– Po kemi këtë apartament…
– Ky është imi dhe do të mbetet i imi. Ty të duhet shtëpia jote. Kur Fjolla të mërzitet prej teje dhe ti të gjesh një grua tjetër siç duhet, ku do të jetoni? A ke menduar ndonjëherë për këtë?
Fjolla u ngrirë në vend, në hyrje. Zemra i rrihte aq fort, sa iu duk e pamundur që ata të mos e dëgjonin. Por biseda vazhdoi, sikur ajo të mos ekzistonte.
– Mami, çfarë po thua? Fjolla është gruaja ime, kemi fëmijë…
– E pastaj? Kush pyet për këto? Shkurorëzohesh, kaq. Gjen një tjetër, më të re, më të bukur. Një që di të më respektojë vërtet, jo si kjo që vetëm shtiret. Mendon se nuk e shoh si më shikon? Por s’ka rëndësi. Le të punojë, le t’i sjellë paratë në shtëpi. Të tjerat i rregullojmë ne.
– Mami…
– Mjaft, Ledion. Unë e di më mirë se çfarë është e mira për ty. Gjithmonë e kam ditur. Dhe shtëpinë do ta blejmë me këto para. Le të lodhet ajo si gomar, ne do ta shijojmë jetën.
Pa nxjerrë asnjë tingull, Fjolla mbylli derën pas vetes dhe zbriti me nxitim shkallët. U ul në një stol përpara pallatit dhe nxori telefonin. Duart nuk i dridheshin. Brenda saj ishte shtrirë një boshllëk i ftohtë, i mpirë. Hapi aplikacionin bankar dhe pa shumën. Mjaftueshëm. Për një fillim, më se mjaftueshëm.
Telefonoi shoqen e saj, e cila punonte në fushën e pasurive të paluajtshme.
– Alo, Gerda? Jam Fjolla Lika. E mban mend apartamentin me dy dhoma në pallatin e ri që më përmende? A është ende me qira? Shumë mirë. A mund ta shohim nesër? Po, do të vij vetëm. Faleminderit.
Pas kësaj, u kthye në shtëpi. Këtë herë hapi derën me zhurmë, me qëllim, dhe që nga korridori thirri me zë të lartë:
– Erdhaa! Më lanë të kthehem më herët!
Vjollca Çuko doli nga dhoma me një fytyrë krejt të paemocion.
– Ah, Fjolla. Ç’bën këtu kaq shpejt?
– U shty takimi. Ku është Elira?
– Ende në kopsht. Ledioni po shkon ta marrë.
– Mirë. Do të çpaketoj valixhen.
Mbrëmja kaloi si gjithmonë. Gjatë darkës, Vjollca foli gjatë për mënyrën se si do të menaxhonte buxhetin familjar, Ledioni rrinte i heshtur, Elira tregonte me entuziazëm për ditën në kopsht. Fjolla buzëqeshte, pohonte me kokë aty ku duhej, ndërsa mendërisht kishte kohë që ishte larg.
Të nesërmen mori leje nga puna dhe shkoi të shihte apartamentin. Ishte i ndriçuar, i gjerë, me dy dhoma dhe dritare që shihnin nga parku. Pas pallatit kishte një kënd lojërash, zona ishte e qetë dhe e rregullt, shkolla nuk ishte larg.
– Do ta marrësh? – e pyeti Gerda.
– Po. Kur mund të shpërngulet?
– Që nesër, nëse do. Duhet të paguash dy muaj paraprakisht.
– Dakord. E mbyllëm.
Dy javët pasuese kaluan me përgatitje. Fjolla bleu gradualisht gjërat më të domosdoshme për shtëpinë e re dhe i çonte pak nga pak atje. Udhëtimet e shpeshta të punës shërbyen si justifikim i përsosur për mungesat e saj – askujt nuk i ra në sy asgjë. Hapi edhe një llogari bankare në emër të vajzës dhe transferoi një pjesë të parave. U konsultua me një avokat: për divorcin, për kujdestarinë, për të drejtat dhe mundësitë e saj.
Dhe më në fund erdhi dita që ndryshoi gjithçka. Fund muaji, pasdite e së premtes. Fjolla mori rrogën dhe, sipas zakonit, e çoi në shtëpi. Vjollca Çuko e priste në dhomën e ndenjjes, gati për të marrë “pjesën” e saj.
– Hajde, Fjollëz, ma jep këtu.
Fjolla ia zgjati zarfin. Vjollca i numëroi kartëmonedhat me shkathtësi.
– Po shpërblimi? Ledioni tha që këtë tremujor kishit bonus.
– Nuk mora bonus – tha Fjolla qetësisht.
– Si nuk more? Mos më bëj budallaqe!
– Nuk kishte bonus – përsëriti ajo. – Sepse para dy javësh dhashë dorëheqjen.
Heshtja që ra ishte e rëndë, pothuajse e prekshme. Ajri u tendos si para një stuhie. Vjollca Çuko e shikoi me sy të zgurdulluar.
– Çfarë the? Që ke dhënë dorëheqjen? Lediooon! – bërtiti ajo. – Eja menjëherë këtu!
Ledioni u fut me vrap në dhomë, duke i parë i hutuar të dyja, pa e ditur ende se se çfarë po fillonte në atë çast.