Ledioni i hodhi sytë Fjollës, sikur të shpresonte se gjithçka ishte një keqkuptim i rëndomtë.
— Mamaja thotë se ke dhënë dorëheqjen… — foli me zë të ulët. — Është e vërtetë?
— Po, është — u përgjigj ajo shkurt, pa asnjë lëkundje.
Ai u mpirë.
— Por… pse? Çfarë të shtyu?
Fjolla ngriti kokën dhe e pa drejt e në sy. Në vështrimin e saj nuk kishte mllef, vetëm një qetësi e ftohtë që pothuajse i ngjante keqardhjes.
— Sepse gjeta një punë shumë më të mirë. Pagë dyfish më të lartë. Është e vërtetë, ndodhet në një qytet tjetër.
— Qytet tjetër?! — shpërtheu Vjollca Çuko. — Ke humbur arsyen? Po familja? Po shtëpia?
Fjolla u kthye nga ajo ngadalë, sikur të donte ta shijonte çdo fjalë.
— Cila familje, Vjollca Çuko? Ajo ku ju tashmë po mblidhni para që djali juaj të blejë shtëpi për gruan e ardhshme? Apo ajo ku unë trajtohem si një kafshë pune, që duhet të mbaj mbi shpinë gjithë barrën financiare? I dëgjova të gjitha. Dy javë më parë.
Fytyra e vjehrrës mori ngjyrë të kuqe flakë.
— Ti na përgjoje?!
— Jo. U ktheva në shtëpi. Në shtëpinë time… më falni, në shtëpinë tuaj. Sepse këtu asgjë nuk ka qenë ndonjëherë e imja. As burri im. Edhe ai, në fund të fundit, është i juaji.
Ajo u kthye nga Ledioni, i cili qëndronte i zbehtë, me gojën hapur, si njeri që nuk po arrinte të merrte frymë.
— Do të paraqes kërkesën për divorc. Dokumentet janë gati, tek avokati. Kam marrë një apartament me qira. Nesër do të shpërngulemi me Elirën. Vajzën mund ta vizitosh kur të duash, nuk do ta pengoj. Alimentacioni do të jetë njëzet e pesë për qind e pagës sate. Dhe po, flas për pagën reale, jo për atë shifrën që i tregon nënës sate.
— S’ke asnjë të drejtë! — bërtiti Vjollca. — Nuk mund ta marrësh fëmijën! Është mbesa ime!
— Është vajza ime, — e korrigjoi Fjolla me ton të ftohtë. — Dhe kam çdo të drejtë. Unë jam nëna e saj. Ju jeni vetëm gjyshja. Ajo gjyshe që për tre vjet nuk e nxori asnjëherë për shëtitje, nuk e çoi në kopsht, nuk i lexoi një përrallë para gjumit. Ju dini vetëm të numëroni. Paratë e të tjerëve.
U ngrit në këmbë dhe u drejtua nga dera.
— Fjolla, prit! — u përmend më në fund Ledioni. — Të lutem, ta flasim! Mos vendos kaq papritur!
Ajo u ndal në prag.
— Tre vjet, Ledion. Tre vjet kishe kohë të flisje me mua. Të më mbroje qoftë edhe një herë. Të ishe burrë, jo djalë mamaje. Koha mbaroi.
— Ku do të shkosh? Me çfarë do të jetosh? — i thirri pas Vjollca, me një zë të hidhur.
Fjolla u kthye dhe buzëqeshi. Një buzëqeshje e pastër, siç nuk e kishte bërë prej kohësh.
— Me pagën time. Me atë që është dyfish. Dyqind e pesëdhjetë mijë lekë në muaj. Të thashë që kam punë të re. Vetëm se harrova të përmend se aty punoj prej një muaji. Nga shtëpia. Ju ishit aq të zënë duke llogaritur të ardhurat e mia, sa nuk e vutë re fare.
Doli jashtë, duke i lënë nënë e bir në mes të sallonit. Vjehrrën dhe djalin e bindur. Bashkë me buxhetin e tyre “familjar”, ku papritur ishte hapur një gropë prej njëqind e njëzet mijë lekësh në muaj.
Të nesërmen në mëngjes, Fjolla dhe Elira u larguan. Vjollca bëri skenë, u përpoq t’u bllokonte rrugën, kërcënoi me polici. Fjolla thjesht futi valixhet në taksinë që kishte thirrur dhe u largua pa u kthyer pas.
Banesa e re ishte e madhe dhe plot dritë. Elira vraponte nga një dhomë në tjetrën, duke brohoritur e lumtur.
— Mami, sa bukur është këtu! Kjo është shtëpia jonë tani?
— Po, zemra ime. E jona.
— Po babi ku do rrijë?
— Babi do të qëndrojë te gjyshja. Por do të vijë të të takojë.
— Po gjyshja?
Fjolla heshti për një çast dhe vështroi parkun përballë dritares.
— Gjyshja do të jetojë jetën e saj. Ne do të jetojmë tonën.
Telefoni binte pa pushim. Ledioni, pastaj Vjollca, pastaj sërish Ledioni. Fjolla e vuri në heshtje dhe iu përkushtua rregullimit të shtëpisë së re. Jetës së re. Jetës së saj të parë vërtet të lirë.
Kaloi një javë deri sa Ledioni arriti të gjente adresën. U shfaq te dera me një tufë lulesh dhe fytyrë të penduar.
— Fjolla, të kthehemi. Fola me mamin. Pranoi të të japë gjysmën e pagës së saj.
Ajo e pa dhe nuk dinte nëse të qeshte apo të qante. Gjysmën e pagës së saj. Sa bujari.
— Ledion, shko në shtëpi. Nëna jote të pret. Me siguri të ka gatuar darkën.
— Por unë…
— Jo. Thjesht jo. Fundjavën mund të vish ta shohësh Elirën. Listën e gjërave që i duhen do ta dërgoj me email. Dhe po, alimentacionin e pres çdo muaj, më datë pesëmbëdhjetë.
Ia mbylli derën para se ai të thoshte diçka tjetër. Brenda apartamentit ndihej aroma e ëmbël e kekut — ajo dhe Elira kishin pjekur së bashku. Tufa e parë në shtëpinë e tyre të re. Aty ku gjithçka ishte e tyre. Vërtet e tyre.
Ndërkohë, në banesën e vjetër, Vjollca Çuko ishte e përkulur mbi fletore. Numrat nuk përputheshin kurrsesi. Pa të ardhurat e Fjollës, arka e famshme “familjare” po shembej. Pensioni dhe paga e Ledionit mezi mjaftonin për faturat dhe ushqimin. Paratë për apartamentin e ri duhej t’i harronin.
— S’ka gjë, — mërmëriti ajo, duke fshirë me inat shifrat. — Do të kthehet. Do ta kuptojë që vetëm s’ia del dot dhe do të vijë prapë.
Por Fjolla nuk u kthye. As pas një muaji, as pas dy, as pas gjysmë viti. Ajo jetoi, punoi, rriti vajzën e saj. Dhe mbi të gjitha: ishte e lirë. Larg vjehrrës helmuese, burrit të dobët, poshtërimeve dhe kontrollit të përhershëm.
Çdo mëngjes, kur zgjohej në shtëpinë e saj dhe shihte dritën e diellit nga dritarja, buzëqeshte. Sepse ajo dritë ishte për të. Ndriçonte jetën e saj.