— Ja ku mbërritëm, zemër! Tani do të jetojmë të gjithë së bashku, si një familje e madhe dhe e bashkuar! — shpërtheu me entuziazëm Yllka Zeneli, sapo kaloi pragun e apartamentit, duke tërhequr pas vetes dy valixhe gjigante.
Arlinda Prendi mbeti e ngrirë te dera e dhomës së gjumit, sikur pamja para saj ta kishte goditur papritur. Pas Yllkës, pak hapa më tutje, qëndronte Krenar Gjeloshi, burri i saj, duke u përpëlitur në vend dhe duke shmangur me çdo kusht shikimin e Arlindës. Në barkun e saj ndjeu një shtrëngim të mprehtë, të njohur. Ajo e njihte mirë atë vështrim plot faj. Ishte shenja e qartë se Krenari kishte marrë sërish një vendim pa e pyetur, dhe ajo ishte e sigurt që ky vendim nuk do t’i pëlqente aspak.
Vetëm një orë më parë, Arlinda po përgatiste darkën me qetësi, duke imagjinuar një mbrëmje të thjeshtë familjare pas një jave të lodhshme pune. Tani, përballë saj, qëndronte vjehrra me bagazhe që nuk i përkisnin aspak një vizite të shkurtër. Ishin valixhe të dikujt që kishte ndër mend të vendosej për një kohë të gjatë. Yllka Zeneli po shikonte hyrjen me sy vlerësues, duke tundur kokën si zonjë shtëpie që po kontrollon pronën e vet.
— Krenar, bir, çoji valixhet e mia në dhomën time, — urdhëroi ajo me ton të prerë, ndërsa hiqte pallton.
— Në cilën dhomë? — pyeti Arlinda me zë të ulët, edhe pse përgjigjja i ishte e qartë. Apartamenti i tyre me tri dhoma kishte vetëm një hapësirë të lirë — atë që ajo dhe Krenari e kishin përgatitur me aq kujdes për foshnjën. Muret ishin veshur me letër-muri ngjyrë të verdhë të butë, të zbukuruar me arusha; krevati i ri shkëlqente ende nga pastërtia, ndërsa komodina për rrobat e bebit priste të mbushej. Të gjitha këto ishin për fëmijën që Arlinda mbante në bark prej pesë muajsh.
— Po si në cilën? Në atë në të djathtë të korridorit. Krenari më tha që për momentin është bosh, — u përgjigj Yllka pa asnjë shqetësim, duke u drejtuar drejt e në kuzhinë. — Oh, çfarë kemi për darkë? Shpresoj të mos jetë ajo makaronë moderne që bëni ju. Kam sjellë mish të gatuar në shtëpi, tani do përgatis një ushqim siç duhet.
Arlinda u kthye nga burri i saj. Krenari qëndronte ende me valixhet në duar, dhe në fytyrën e tij lexohej lutja për mirëkuptim.
— Krenar, mund të flasim një minutë? — tha ajo me zë të përmbajtur, duke u drejtuar nga dhoma e gjumit.
Ai e ndoqi pa kundërshtim, duke lënë bagazhet në korridor. Sapo dera u mbyll, Arlinda u kthye nga ai dhe kryqëzoi krahët mbi gjoks. U përpoq të fliste sa më qetë; nuk donte që Yllka t’i dëgjonte që në minutat e para të qëndrimit të saj.
— Ma shpjegon dot çfarë po ndodh? Pse nëna jote ka ardhur këtu me gjithë këto valixhe?
Krenari psherëtiu thellë dhe u ul në cep të shtratit. Dukej i rraskapitur. Për një çast, Arlinda ndjeu keqardhje, por e largoi menjëherë atë ndjenjë. Nuk ishte momenti për dobësi.
— Arlinda, mamaja ka probleme. Të kujtohet që të kam folur për fqinjët sipër saj? Kanë nisur një rinovim të madh. Zhurmë, pluhur, rrëmujë… nuk durohet. Ajo më kërkoi të qëndrojë këtu për disa javë, derisa të mbarojnë punimet kryesore.
— Disa javë? — përsëriti Arlinda, ndërsa zemërimi i ngrihej përbrenda. — Dhe nuk mendove të flisje me mua më parë? Të më telefonoje, të më paralajmëroje? Të paktën të përgatitesha!
— Doja, betohem! Por më telefonoi sot në mëngjes duke qarë. Tha se nuk mund ta përballonte më. Si mund t’i thoja jo?
Arlinda mbylli sytë për një çast, duke u përpjekur të ruante qetësinë. Shtatzënia e bënte më të ndjeshme dhe tani kishte dëshirë të shpërthente në lot nga inati dhe zhgënjimi. Por e dinte që lotët nuk do zgjidhnin asgjë.
— Krenar, nuk po flasim për refuzimin e ndihmës ndaj nënës sate. Po flasim për faktin që more një vendim që na prek të dyve, pa më pyetur. Dhe për më tepër… dhoma e fëmijës? A e ke seriozisht?
— Po ku tjetër? Deri në lindje kanë mbetur edhe katër muaj. Dhoma gjithsesi nuk po përdoret ende…
— Aty janë gjërat e bebit! Krevati që e zgjodhëm me ditë të tëra! Komodina që e montove vetë!
— Mund t’i zhvendosim përkohësisht në dhomën tonë ose në sallon…
Arlinda nuk e la të përfundonte. Ajo ngriti dorën prerë.
— Jo, Krenar. Jo. Kjo është shtëpia jonë. Dhe dhoma e fëmijës është e paprekshme. Nuk do ta lejoj të kthehet në dhomë pritjeje.
Në atë çast, dera e dhomës u hap me vrull dhe në prag u shfaq Yllka Zeneli. Fytyra e saj shprehte pakënaqësi të hapur.
— I dëgjoj të gjitha, për dijeni! Arlinda, mos më trajto si të isha një e huaj. Jam nëna e Krenarit dhe gjyshja e fëmijës suaj të ardhshëm. Kam çdo të drejtë të jem këtu.
Fjala “e drejtë” ra rëndë, si goditje. Arlinda u drejtua, duke e parë drejt e në sy.
— Yllka Zeneli, askush nuk po ju quan të padëshiruar. Thjesht do të ishte mirë që çështje të tilla të diskutoheshin më parë, jo të na viheshin përpara si fakt i kryer.
— Eh, çfarë ka për t’u diskutuar? — ia ktheu ajo duke tundur dorën. — Një nënë te djali i saj strehohet pa ceremoni. Në kohën tonë këto gjëra as që viheshin në dyshim. Familja është familje.
Pastaj iu kthye Krenarit:
— Bir, çoji më në fund valixhet, se më dhemb shpina duke ndenjur në këmbë. Dhe thuaji gruas sate të mos bëjë naze. Nuk i shkon për shtat.
Me këto fjalë, Yllka u drejtua nga kuzhina. Pas pak u dëgjua përplasja e tenxhereve dhe murmuritja e pakënaqur se “rinia e sotme as të gatuajë siç duhet nuk di”.