Krenari u ngrit nga vendi pa e ngritur sytë drejt Arlindës, sikur t’i rëndonte shikimi i saj.
— Arlindë, të lutem… — foli me zë të butë, gati përgjërues. — Është vetëm për ca javë. Duhet durim, aq sa të qetësohen gjërat, po të lutem.
Dhe pa pritur përgjigje, doli nga dhoma e gjumit, duke e lënë Arlindën vetëm. Ajo u ul ngadalë mbi shtrat, si të mos e mbanin më këmbët. Njërën dorë e vendosi mbi barkun tashmë të rrumbullakosur. Foshnja lëvizi lehtë, sikur të ndiente trazimin e nënës.
— Do t’ia dalim, shpirt, — pëshpëriti ajo me zë që i dridhej. — Mami do gjejë një rrugë.
Ditët që pasuan u shndërruan në një provë nervash. Yllka Zeneli u vendos në apartament me një siguri që të linte përshtypjen se kishte jetuar aty gjithmonë. Në kuzhinë, gjithçka u riorganizua “më logjikisht”, sipas saj: pjatat u zhvendosën, gotat u sistemuan ndryshe, edhe frigoriferi u rregullua nga e para sipas një rendi që vetëm ajo e kuptonte. Në banjë, peshqirët u varën ndryshe, raftet u zbrazën dhe u mbushën sërish me sendet e saj.
— Arlindë, zemër, mishin nuk e ruan kështu, — e qortonte me ton mësuesi, ndërsa nxirrte pulën që Arlinda kishte blerë. — Duhet në raftin e poshtëm, jo në ngrirje. Ngrirja i shkatërron të gjitha vlerat ushqyese.
— Por ne blejmë për disa ditë, — u përpoq të shpjegonte Arlinda. — Pa ngrirje prishet shpejt.
— Ja pra, ky është problemi i rinisë së sotme! — ia preu vjehrra. — Çdo ditë duhet blerë e freskët. Ashtu është ushqimi më i shijshëm dhe trupi më i shëndetshëm. Unë gjithmonë kështu kam bërë.
Arlinda shtrëngoi buzët. E dinte që çdo kundërshtim ishte i kotë. Yllka nuk tërhiqej kurrë nga bindjet e saj.
Por goditja më e rëndë erdhi kur ajo filloi të “rregullonte” dhomën e fëmijës. Krevatin e vogël e kishte çmontuar dhe e kishte nxjerrë në korridor, me justifikimin se “e pengonte natën dhe mund të rrëzohej”. Komodina ishte zhvendosur dhe mbushur me rrobat e saj, ndërsa muret ishin mbuluar me fotografitë personale të Yllkës në korniza të rënda.
Arlinda e pa këtë pamje kur u kthye nga puna. Kur sytë i ranë mbi copat e krevatit të shpërndara në korridor, diçka iu këput brenda.
— Krenar! — thirri ajo, ndërsa ai rrinte në sallon përballë laptopit.
Ai ngriti kokën dhe, sapo pa fytyrën e saj, kuptoi se qetësia po mbaronte.
— Arlindë, të lutem, ta marrim shtruar…
— Shtruar? — shpërtheu ajo. — Nëna jote ka çmontuar krevatin e fëmijës sonë dhe e ka nxjerrë jashtë dhomës! Kjo qenka ajo “dy javë durim” që më the?
Në atë çast, nga kuzhina doli Yllka me një filxhan çaji në dorë.
— Ç’janë këto zëra? — tha ajo ftohtë. — Arlindë, në gjendjen tënde nuk duhet të acarohesh.
— Në gjendjen time nuk duhet të shoh si shkatërrohet dhoma e fëmijës tim! — ia ktheu Arlinda pa u përmbajtur më.
Yllka e vendosi filxhanin mbi tavolinë me një zhurmë të thatë, aq sa çaji u derdh mbi mbulesë.
— Mirë, vajzë, t’i sqarojmë gjërat njëherë e mirë. Ky nuk është vetëm fëmija yt, është edhe nipi im. Dhe unë kam çdo të drejtë të ndihem rehat në shtëpinë e djalit tim. Në vend që të bërtasësh, më mirë mendo për ushqimin tënd. E shoh çfarë ha: gjysmëprodukte, ushqime të gatshme!
— Unë punoj! — reagoi Arlinda. — Nuk kam luksin të rri gjithë ditën te soba!
— Pikërisht! — ia ktheu Yllka me përbuzje. — Çfarë nëne je ti, kur as gatim normal nuk di? Në moshën tënde unë kisha rritur tre fëmijë dhe ia dilja me gjithçka!
Këto fjalë ishin pika e fundit. Sytë e Arlindës u mbushën me lot, nga fyerja dhe nga zemërimi i grumbulluar.
— Unë jam një bashkëshorte e mirë dhe do jem një nënë e shkëlqyer! — tha ajo me zë që i dridhej. — Dhe nuk jeni ju ajo që do më mësoni si të jetoj në shtëpinë time!
— Shtëpia jote? — Yllka u kthye nga Krenari. — E dëgjon, bir? Paska dalë që kjo qenka vetëm shtëpia e saj!
Krenari u ngrit nga divani, duke u përpjekur të vendosej mes tyre.
— Mami, Arlindë, qetësohuni…
— Jo, le të flasë! — Yllka kryqëzoi krahët. — Le të na tregojë sa vjehrrë e keqe jam unë. Erdhi për vizitë tek djali, dhe del që askush s’e paskësh dashur këtu!
— Ju nuk erdhët për vizitë! — shpërtheu Arlinda mes lotësh. — Ju u vendosët këtu, ndryshuat çdo gjë, morët nën kontroll gjithë jetën tonë!
— Mjaft me këto skena! — tha papritur Krenari me ton të ashpër. — Është nëna ime dhe do qëndrojë këtu aq sa të jetë e nevojshme!
Arlinda e pa si të ishte një i huaj. Ai kishte zgjedhur anën e tij. Dhe ajo nuk ishte ajo anë.
— E kuptova, — tha ajo qetë. — Gjithçka është shumë e qartë.
U kthye dhe hyri në dhomën e gjumit, duke mbyllur derën me çelës. Krenari u përpoq ta ndiqte, por u ndal nga klikimi i bravës.
— Arlindë, hape derën! Të flasim!
— Shko te nëna jote, Krenar, — iu përgjigj ajo nga brenda. — Ajo të pret.
Ditët që pasuan kaluan në heshtje të ftohtë. Arlinda dilte herët për në punë dhe kthehej vonë, duke u mbyllur menjëherë në dhomë. Krenari dhe ajo pothuajse nuk shkëmbyen asnjë fjalë. Ndërkohë, Yllka, e bindur për “fitoren” e saj, e mori plotësisht nën kontroll shtëpinë. Gatuante darka që Arlinda nuk i prekte fare, i mbushte mendjen Krenarit me këshilla se si duhej “edukuar gruaja” dhe vazhdonte të shtrinte sendet e saj në dhomën e fëmijës.
Në ditën e pestë të kësaj lufte të heshtur, Arlinda mori një vendim. Priti sa Krenari të largohej për në punë, mori leje nga e vetja dhe nisi të mbledhë gjërat. Jo gjithçka — vetëm më të domosdoshmet: disa rroba, dokumentet, sendet e vogla të bebit që kishte blerë me aq dashuri.
Yllka Zeneli e gjeti pikërisht në këtë moment…