…duke u marrë me atë punë.
— Çfarë po bën? — e pyeti me zë të ngritur Yllka Zeneli, sapo e pa me çanta në duar.
— Po përgatitem të shkoj te prindërit e mi, — u përgjigj Arlinda Prendi pa asnjë lëkundje, ndërsa paloste me kujdes në çantë këpucët e vogla të bebit.
— A je në mendje? Je shtatzënë! Ku do shkosh kështu?
— Te njerëzit që dinë të më respektojnë.
Yllka u trondit, i ngriti duart nga habia.
— Çfarë është kjo marrëzi! Për një gjë pa vlerë po shkatërron një familje të tërë! Krenari do çmendet!
— Krenari tashmë ka bërë zgjedhjen e tij, — tha Arlinda me qetësi të ftohtë. — Ai zgjodhi të jetojë sipas dëshirave të nënës. Është e drejta e tij. Ashtu siç është e drejta ime të mos qëndroj në një shtëpi ku fjala ime nuk ka peshë.
— Po kush nuk të respekton ty këtu?
Arlinda ndaloi lëvizjen, u kthye dhe e shikoi drejt e në sy.
— Ju, zonja Yllka. Që nga dita e parë e keni bërë të qartë se mendimi im nuk ka rëndësi. Ju e shkatërruat dhomën e fëmijës që ne e kishim përgatitur me dashuri. Kritikoni çdo gjë që bëj. Dhe Krenari… ai thjesht ju lejon.
— Unë desha vetëm të ndihmoja! Kam përvojë, kam rritur tre fëmijë!
— Përvoja juaj ju përket juve. Por kjo është familja ime dhe ky është fëmija im. Unë dua që ai të rritet në dashuri dhe respekt, jo mes vërejtjeve dhe përbuzjes së përditshme.
Arlinda mbylli zinxhirin e çantës dhe u drejtua nga dera. Para se të dilte, u ndal edhe një herë.
— Thuajini Krenarit se jam te prindërit. Nëse dëshiron të flasim, e di numrin tim.
Yllka Zeneli mbeti në mes të korridorit, e ngrirë, duke mos besuar atë që sapo ndodhi. Nusja ishte larguar vërtet. Kishte lënë shtëpinë, burrin — dhe gjithçka, sipas saj, për fajin e Yllkës.
Kur Krenari Gjeloshi u kthye nga puna, e ëma e priti me lot në sy.
— Krenar, bir! Arlinda iku! Mblodhi gjërat dhe shkoi te prindërit!
Ai u zbeh.
— Si iku? Pse?
— Nuk e di… foli për respekt, për dhomën e fëmijës… Unë vetëm doja më të mirën!
Krenari vrapoi drejt dhomës së gjumit. Gardëroba ishte gjysmë bosh, kozmetikat e Arlindës nuk ishin më mbi tavolinë. Mbi jastëk gjendej një letër:
“Krenar, jam te prindërit. Mendo mirë se çfarë familjeje dëshiron: me mua dhe fëmijën tonë apo me nënën tënde. Zgjedhja është e jotja.”
Ai u ul në shtrat, duke mbajtur kokën me duar. Si kishte përfunduar gjithçka deri këtu? Ai vetëm kishte dashur të mos lëndonte askënd…
Dy ditët që pasuan i kaloi mes pasigurive. Telefononte Arlindën — ajo nuk përgjigjej. I shkruante mesazhe — asnjë përgjigje. Ndërkohë, Yllka lëvizte nëpër shtëpi në heshtje, e ndërgjegjshme se kishte kaluar një kufi që nuk duhej prekur.
Ditën e tretë, Krenari nuk duroi më. Shkoi te prindërit e Arlindës. Ajo pranoi të fliste, por vetëm në një kafene pranë shtëpisë së tyre, pa praninë e askujt tjetër.
Dukej e lodhur, por e përmbajtur. Barku i rrumbullakosur nën tunikën e lirë ishte bërë edhe më i dukshëm.
— Arlinda, më fal, — nisi ai. — Gabova. Duhej të flisja me ty që në fillim.
— Nuk është vetëm kjo, Krenar. Problemi është se kur pati konflikt, ti zgjodhe anën e saj. As nuk u përpoqe të më kuptoje.
— Nuk doja ta mërzisja… është nëna ime…
— Po unë jam gruaja jote. Dhe po mbaj fëmijën tënd. A nuk ka kjo më shumë rëndësi?
Ai heshti.
— Nuk të kërkoj të heqësh dorë nga nëna, — vazhdoi Arlinda. — Por në shtëpinë tonë, vendimet duhet t’i marrim ne të dy. Ajo mund të jetë mysafire e dashur, jo zonjë shtëpie.
— Ajo gjithmonë ka qenë autoritare… jam mësuar t’i bindem.
— Por ti nuk je më fëmijë. Je burrë dhe do të bëhesh baba. Është koha të mbrosh familjen tënde.
Krenari i shtrëngoi dorën.
— A do të kthehesh?
— Vetëm nëse flet seriozisht me nënën. Nëse i sqaron kufijtë: dhoma e fëmijës mbetet ashtu siç është, ajo është mysafire dhe çdo vendim për familjen tonë merret bashkë.
— Do të mërzitet…
— Ose mërzitet ajo, ose largohem unë. Zgjedh ti.
Ai u kthye në shtëpi me vendosmëri. Yllka Zeneli ishte ulur në kuzhinë, duke luajtur nervozisht me mbulesën e tavolinës.
— E pra? Fole me të?
— Mamë, duhet të flasim seriozisht.
Ai u ul përballë saj dhe, për herë të parë, nuk e pa thjesht si nënë, por si dikë me të cilin duhej të vendoste kufij.
— Të dua dhe gjithmonë do të jesh nëna ime. Por Arlinda është gruaja ime. Ajo ka të drejtë. Kjo është shtëpia jonë.
— Unë nuk jam kundër! Doja vetëm të ndihmoja!
— Ndihmë nuk është të çmontosh krevatin e fëmijës, as të ndryshosh çdo gjë sipas dëshirës tënde, as të kritikosh gruan time. Kjo është ndërhyrje.
Yllka heshti, duke shmangur shikimin.
— Punimet te shtëpia jote kanë mbaruar?
— Po… thuajse.
— Atëherë do të të ndihmoj të përgatisësh gjërat. Mund të vish për vizitë kur të duash, por të jetosh këtu… nuk funksionon më.
— Po më largon, birin tim po e përzë nëna?
— Nuk po të largoj. Po të kërkoj të kuptosh se kam familjen time. Dhe së shpejti do të lindë nipi yt, që meriton qetësi, jo grindje.
Yllka u ngrit.
— Mirë atëherë. E kuptova. E ndërron nënën me gruan… Pas gjithë atyre që kam bërë…
— Mamë…