— Mamë, mos e merr kështu. Je e rëndësishme për mua. Por çdo gjë ka kufijtë e vet, — e tha Krenari me zë të ulët, pa e ngritur tonin.
Të nesërmen në mëngjes, Yllka Zeneli u largua. Para se të nisej, u përshëndet ftohtë me të birin dhe, me qëllim të qartë, nuk i drejtoi asnjë fjalë Arlindës. Dera u mbyll pas saj dhe në shtëpi mbeti një heshtje e çuditshme, e rëndë, por edhe çliruese.
Krenari nuk humbi kohë. Menjëherë iu kthye dhomës së bebit. Montoi përsëri krevatin e vogël, rregulloi rrobat në dollap, vendosi lodrat aty ku kishin qenë dhe vari sërish në mur fotografitë me arushë, ashtu siç i kishin zgjedhur bashkë. Kur mbaroi, u nis për të marrë Arlindën.
Ajo u kthye, por me kujdes. Fillimisht shikoi çdo cep të banesës, sikur donte të sigurohej se prania e vjehrrës nuk kishte lënë gjurmë. Dhoma e fëmijës dukej saktësisht si në planet e tyre: e qetë, e ngrohtë, e mbushur me pritje.
— Krenar, e di që ajo do të mbetet e fyer për një kohë të gjatë? — tha Arlinda me zë të shqetësuar.
— E di, — u përgjigj ai pa hezitim. — Por unë zgjodha. Familja ime je ti dhe fëmija ynë. Mamaja… me kohë do ta kuptojë. Dhe shpresoj ta pranojë.
Kaluan dy muaj. Yllka nuk telefonoi, nuk erdhi për vizitë. Krenari përpiqej ta merrte në telefon, por bisedat ishin të shkurtra, formale, pa ngrohtësi. Arlinda ndiente faj; nuk donte të ishte arsyeja e një ndarjeje mes nënës dhe djalit.
Pastaj, një ditë, kur lindja ishte vetëm një muaj larg, ra zilja e derës. Arlinda hapi dhe mbeti për një çast pa fjalë. Në prag qëndronte Yllka Zeneli, me një kuti të madhe në duar.
— A mund të hyj? — pyeti ajo, duke e parë drejt e në sy.
— Sigurisht, urdhëroni, — u përgjigj Arlinda dhe u tërhoq mënjanë.
Yllka hyri në sallon, vendosi kutinë mbi tavolinë dhe psherëtiu lehtë.
— Kam menduar gjatë… Ndoshta vërtet e teprova. U përfshiva aty ku nuk më takonte.
Arlinda u ul përballë saj.
— Nuk kemi dashur kurrë t’ju lëndojmë…
— E di, — ia ktheu Yllka. — Faji ishte imi. U mësova ta shoh Krenarin si fëmijë, gjithmonë timin. Por ai është rritur. Ka familjen e vet. Dhe kjo është normale.
Ajo hapi kutinë. Brenda kishte një batanije të punuar me shtiza, këpucëza të vogla, një kapuç të butë — gjithçka e bërë me dorë, me durim dhe dashuri.
— Janë për nipin… ose mbesën. Çfarë prisni?
— Djalë, — buzëqeshi Arlinda.
— Djalë, mirë shumë, — tha Yllka. — Kam nisur edhe një kostum të vogël, por s’e mbarova dot. Do ta sjell kur të jetë gati… nëse do të më lejoni të vij.
— Patjetër që po, — iu përgjigj Arlinda pa hezitim. — Ju jeni gjyshja e tij. Do të jemi të lumtur t’ju kemi pranë.
— Vetëm për vizita, — shtoi shpejt Yllka. — E kam kuptuar tashmë: çdo familje ka folenë e vet.
Në atë çast, nga dhoma e gjumit doli Krenari. Kur pa nënën, u ndal i habitur.
— Mamë?
— Përshëndetje, bir. Kam sjellë disa dhurata për nipin… dhe erdha të kërkoj falje. Nga të dy ju.
Krenari e përqafoi fort.
— Nuk ka më nevojë, mamë. Gjithçka ka kaluar.
— Jo, ka, — këmbënguli ajo. — Këta dy muaj kam menduar shumë. Më janë kujtuar vitet kur isha e re, konfliktet me nënën e burrit tim. Edhe ajo përzihej në gjithçka, edhe unë vuaja. Dhe ja ku u bëra njësoj. Më fal, Arlinda. Nuk kisha të drejtë.
Arlinda u ngrit dhe iu afrua.
— Atëherë, le ta nisim nga e para. Ju si gjyshe që vjen për vizitë, ne si familje që ju pret me kënaqësi.
— Dhe dhomën e bebit nuk e prek më, — tha Yllka me buzëqeshje. — Përkundrazi, më pëlqen shumë. Është e ngrohtë, e bukur.
Pas një muaji, lindi i vogli Dren. Në shtëpi e thërrisnin shpesh “Dreni”, edhe pse emri i plotë ishte Dren Cani. Yllka ishte ndër të parat që erdhi në maternitet, me një termos supë shtëpie për Arlindën dhe një kuti tjetër plot me rroba të thurura për nipin.
Ajo nuk dha mësime, nuk kritikoi, nuk ndërhyri. Ishte pranë kur nevojitej dhe largohej me takt kur çifti donte të mbetej vetëm.
Gjashtë muaj më vonë, në festën e gjysmëvjetorit të vogëlit, Yllka ngriti gotën me lëng.
— Dua të falënderoj. Arlindën, që më dhuroi një nip dhe më mësoi një mësim të madh. Krenarin, që u bë burrë i vërtetë dhe shtyllë e familjes. Jeni një çift i mrekullueshëm dhe jam krenare për ju.
Arlindës i rrodhi një lot. Gjërat kishin marrë rrugën e duhur. Jo menjëherë, jo pa vështirësi, por me mirëkuptim. Ata ndërtuan një marrëdhënie ku kishte dashuri dhe respekt, por edhe kufij të qartë.
Ndërsa Dreni, në krahët e gjyshes, belbëzonte i lumtur, pa e ditur sa stuhi kishin kaluar të rriturit që ai të rritej në paqe. Dhe kjo ishte më e rëndësishmja: një familje ku secili e di vendin e vet dhe respekton tjetrin.