— Si është e mundur kjo?! — u mbyt nga indinjata “fisnike” vjehrra, sapo mori vesh se familja e djalit të saj po nisej e gjitha për pushime në det.
Jo, nuk ishte aspak nga ato nëna të këqija që ua kanë zili fëmijëve lumturinë apo mundësitë. Kurrsesi!
Por brenda saj u përzie një ndjenjë e ndërlikuar: pak mllef, pak fyerje, ndjesia e një padrejtësie flagrante dhe, mbi të gjitha, një goditje ndaj dinjitetit personal. E gjitha kjo shpërtheu në çastin kur ajo kuptoi se në pushime po merrnin me vete… vjehrrën e djalit!
Po, pikërisht vjehrrën. Atë grua fshati që, sipas saj, nuk dinte as të blinte një fund të hajrit!
Ndërsa atë nuk e kishin ftuar. Atë — një zonjë të bukur, të zgjuar, elegante, me traditë intelektuale brez pas brezi.
Sa bukur do t’i kishte hije të shëtiste përgjatë ndonjë shëtitoreje bregdetare, e veshur me rroba moderne, duke tërhequr vështrimet e burrave dhe duke ecur lehtë mes turmës së pushuesve.
Madje kishte edhe një çadër dantelle, tamam për raste të tilla…
Por kjo ëndërr u shua shpejt. Në bisedën me djalin e saj të dashur u bë e qartë se një plan i tillë nuk ekzistonte fare.
— Do të të marrim herën tjetër, mami, — ia ktheu ai qetësisht.
Pra, këtë herë një grua e huaj, e ajo… ndonjëherë tjetër? Ah, Marsel Osmani…
— Ja pra si më trajton ti mua, bir! — shpërtheu ajo. — Një grua e huaj paska më shumë vlerë për ty sesa nëna jote!
Dhe kjo pas gjithçkaje që kam bërë për ty! Net pa gjumë, sakrifica pa fund…
— Mamë, mos fillo! — e ndërpreu ftohtë Marseli dhe e mbylli telefonin. Ikbale Dhrami kishte një talent të veçantë për t’ia lodhur nervat kujtdo.
Megjithatë, në një pikë ajo kishte disi të drejtë: Marseli e trajtonte vjehrrën e tij pothuajse njësoj si nënën. Madje, ndonjëherë, edhe më mirë.
Dhe Mimoza Sinani, grua e butë dhe zemërgjerë, ia kthente të njëjtën dashuri.
Nëpër dasma shpesh bëhet shaka se vjehrra nuk është perime, por ndihmë konkrete. Në rastin e tyre, nëna e Elira Qosjes ishte vërtet ndihmë e çmuar — jo në para, sepse ç’para mund të kenë pensionistët e sotëm? — por në përkushtim.
Ajo thjesht kujdesej për vajzën e tyre, dhe Elira e donte shumë.
Për nënën e vet, Marseli fatkeqësisht nuk mund të thoshte të njëjtën gjë.
Kur mori vesh për shtatzëninë e nuses, Ikbale e vendosi menjëherë “kufirin e arsyeshëm”, siç e quante ajo vetë: të mos llogarisnin tek ajo, sepse nuk kishte ndërmend të linte punën për shkak të një fëmije.
— Jam ende shumë e re për t’u bërë gjyshe!
— Mirë atëherë, — shkëmbyen një vështrim Marseli me Yllka Beqirin, — do t’ia dalim vetë, si të mundemi!
Sidomos duke pasur parasysh se nëna e Yllkës…