…sidomos duke pasur parasysh se nëna e Yllkës kishte reaguar krejt ndryshe. Mimoza Sinani, pa u menduar dy herë, e propozoi vetë që të kujdesej për mbesën dhe e pranoi me lehtësi rolin e gjyshes. Ndihma e saj, vërtet e paçmueshme, vazhdonte tashmë prej shtatë vitesh: në vjeshtë vogëlushja do të ulej për herë të parë në bankat e shkollës.
Gjatë gjithë kësaj kohe, gjyshja e dashur, Mimoza, kishte qenë gjithmonë pranë tyre. Pa zhurmë, pa tension, pa ngritur kurrë zërin dhe pa sjellë as keqkuptimin më të vogël. Për një fëmijë dhe për një nuse — po, po, për një nënë të vërtetë! — një kujdestare e tillë ishte thjesht ëndërr.
Ndërkohë, figura e zëshme dhe gjithmonë e pakënaqur e Ikbale Dhramit mungonte pothuajse krejtësisht. Në fakt, ajo as që konsiderohej realisht gjyshe. Gjatë takimeve të rralla, kur Marseli dhe familja e tij shkonin për vizitë ose kur ajo shfaqej për pak çaste, Elira e vogël trembej nga ajo grua me zë të lartë dhe fytyrë gjithnjë të ngrysur, që i dukej më shumë si një teze e zemëruar sesa si gjyshe.
Për më tepër, Ikbale këmbëngulte që mbesa ta thërriste thjesht me emrin: Ikbale. Por kështu thirren vajzat e reja, jo gjyshet. Mund të përpiqej sa të donte të dukej më e re, por vitet nuk zhdukeshin dot. Dhe megjithëse ishte gjithmonë elegante e e rregulluar, erdhi dita kur e nxorën në pension.
As kjo ndryshim nuk solli ndonjë afrimitet me familjen e djalit. Nga ana e vjehrrës nuk pati asnjë përpjekje për të ndihmuar me mbesën; askujt nuk iu vërsul dëshira për ta mbajtur apo për t’u marrë me të. Në të vërtetë, as që prisnin më diçka të tillë prej saj…
Gjithmonë gjendej ndonjë arsye “e fortë”: herë kishte takim te mjeku, herë ndiqte kurse anglishteje — zonjë moderne, fundja! — herë kishte provë kërcimi, e herë i ngrihej tensioni. Sinqerisht, Marselit i vinte në siklet kjo sjellje. Ai ishte njeri i arsyeshëm dhe e kuptonte qartë se e ëma po shmangej me dashje dhe, me shumë gjasë, nuk ndiente asnjë lidhje të vërtetë me mbesën.
Edhe pse në familje përpiqeshin të mos e hapnin këtë temë, gjithçka ishte e qartë pa pasur nevojë për fjalë. Por as Elira nuk tregonte ndonjë dëshirë të madhe për të kaluar kohë me gjyshen Ikbale — ndjesë, thjesht me Ikbalen! Dhe për këtë, faj nuk kishte aspak vajza. Po të kishte pasur më shumë takime, fëmija do të ishte mësuar me të. Mirëpo, kjo nuk ndodhi kurrë.
Për më tepër, Ikbales nuk i pëlqente aspak Yllka, ose më saktë, nuk e duronte fare. Një situatë krejt e zakonshme: shumica e nënave mendojnë se djali i tyre i dashur mund të kishte zgjedhur “diçka më të mirë”.
Edhe pse, në fund të fundit, ç’lidhje kishte kjo me të? Ata jetonin më vete. Ndihmë nuk kërkonin — e as ajo vetë nuk shfaqte ndonjë vullnet për të ndihmuar. Financiarisht nuk vareshin prej saj dhe nuk i luteshin për para. Përkundrazi: ajo merrte rregullisht ilaçet që i duheshin, para për trajtime mjekësore dhe pako ushqimore me gjithçka të nevojshme, gjë që e bënte situatën edhe më të çuditshme dhe të pashpjegueshme për të gjithë.