Ikbale Dhrami ose nuk e kuptoi, ose nuk deshi ta kuptonte fare atë që po i thuhej.
— Domethënë, unë do të mbetem vetëm në shtëpi? — e pyeti me zë të dridhur.
— Po ti ke kohë që jeton vetëm, — ia ktheu djali me logjikë të ftohtë. — Babai ka dhjetë vjet që nuk jeton më. Dhe, në të vërtetë, shumicën e kohës gjithsesi e kalon vetëm në shtëpi.
Madje, më parë kjo nuk të kishte shqetësuar aspak. As të rëndonte.
Për më tepër, sa herë që Mimoza Sinani të kishte ftuar të shkoje të qëndroje me të dhe Elira Qosjen në shtëpinë e verës, ti vetë kishe refuzuar: “Jo, jo, unë më mirë rri këtu.”
Rri vetëm, shijo qetësinë, vallëzo, bëj ç’të duash! Çfarë ka ndryshuar tani?
Çfarë kishte ndodhur në të vërtetë? Asgjë e jashtëzakonshme. Thjesht Ikbalen e kishte zënë për gryke një përzierje banale zilie dhe fyerjeje: ata kishin zgjedhur atë gruan e paditur, Mimozën!
Ndërkohë që, sipas saj, ftesa duhej t’i ishte bërë e para asaj — nënës së dashur, vjehrrës së nderuar!
Por inati më i madh i Ikbales ishte ndaj të birit. Nga ajo Yllka Beqiri çfarë mund të prisje? Po aq e cekët sa e ëma…
Ja ç’do të thotë “kukuja e natës”: ia kishte dalë t’ia merrte përpara!
Ajo i kishte ndarë gjërat në mendjen e saj prej kohësh: Yllka do të rrinte me Marsel Osmanin, ndërsa Elira — me gjyshen Mimozë.
— Po sikur të shtoni pak lekë dhe të më vendosin një shtrat portativ në dhomë? Më kujtohet se dikur bëhej kështu! — propozonte me zjarr Ikbalja, e vendosur të shkonte me çdo kusht, në çdo rrethanë.
— Edhe në mensë, një porcion na mjafton mua dhe Elirës! Unë ha pak, e di vetë!
Edhe struci është zog, por këtë, sigurisht, askush nuk guxoi ta thoshte me zë.
Gjithçka po merrte përmasa qesharake: ishte e paimagjinueshme që të niseshin pa të! Për të, kjo ishte një shuplakë shpirtërore.
Po njerëzit ç’do të thoshin? Të afërmit, të njohurit? Një turp i vërtetë!
E megjithatë, ata u nisën pa të. Edhe pse Ikbale Dhrami besoi deri në çastin e fundit se situata do të kthehej në favorin e saj.
Po tani, ç’i duhej asaj Londra, “the capital of Great Britain”?
As partner për tango nuk kishte: vallëzonin teze me teze… Edhe nyjet e makrameve nuk i dilnin mirë — vetëm sa për sy e faqe.
Ndjenja e rëndësisë ishte shuar. Mos vallë kishte gabuar diku? Po ku? Dhe cila ishte e vërteta, o njerëz të mirë?
Pastaj i dërguan fotografi: të gjithë bashkë në shëtitore, nën dritën e perëndimit, duke ngrënë akullore — të qeshur, të lumtur.
Edhe ajo “kulema” dukej e kënaqur, aty në të njëjtën fund të shëmtuar e jashtë mode… ja, pra.