— Nëna tha që është më mirë të rrish në shtëpi. Sivjet do ta festojmë vetëm familjarisht.
Ilir Qosja as që e ngriti kokën nga telefoni. Drita Mëhilli mbeti e ngrirë në mes të kuzhinës, me leckën e lagur në dorë. Ishte njëzet e shtatë dhjetori, vetëm tri ditë para Vitit të Ri, dhe sapo ishte përjashtuar nga familja. Përsëri.
— Si do të thotë kjo… të rri në shtëpi?
— Po ja, kështu. S’ke si të futesh atje, apo jo? Banesa e nënës s’është pa fund, — tha ai, më në fund duke shkëputur sytë nga ekrani dhe duke e parë me një habi të sinqertë, sikur pyetja e saj të ishte e pakuptimtë. — Por ama, të kërkoi të gatuash. Ja lista.
Ai i zgjati një fletë të mbushur me shkrimin e rrumbullakët të Zhaneta Vrionit. Drita e mori me dy gishta, sikur letra të ishte diçka e ndotur.
Aspik mishi. Tre lloje sallatash. Peshk i pjekur. Byrekë me mish dhe me mollë. Pjata me prodhime delikate të prera hollë. Poshtë, një shënim: “Dhe mos harro t’i zbukurosh bukur, Dritëza. Janë mysafirë.”
Mysafirë. Pra, për të tjerët kishte vend, por jo për të.
— Do që unë të gatuaj për njëzet veta, por vetë nuk më lejon të ulem në tryezë.
Drita nuk po kërkonte përgjigje. Thjesht e tha me zë, për të dëgjuar sa e padrejtë tingëllonte.
— Po, kështu është. E kupton vetë, ata kanë rrethin e tyre. Ti do ndiheshe keq atje.
Dymbëdhjetë vjet martesë. Dymbëdhjetë vjet ajo kishte përgatitur ushqime për këtë fis në çdo mbledhje, ditëlindje e festë emri. Në tryezë ishte ulur ndoshta tri herë. Gjithmonë e njëjta rol: të ngrohë, të shërbejë, të pastrojë, të lajë.
— Mirë, — tha Drita qetë.
Iliri tundi kokën dhe u kthye sërish te telefoni.
Më njëzet e nëntë, ajo qëndronte në supermarket, përballë frigoriferit me mish për aspik. Gjysma e rrogës mujore. Ajo që e kishte ruajtur për një pallto dimri. Drita e zgjodhi mishin dhe e futi në karrocë. Më pas mori salmon, avokado, ananas për sallata. Zhaneta Vrioni donte gjithmonë që gjithçka të ishte “si te njerëzit”.
Në shtëpi zjeu, preu, përzjeu. Duart lëviznin vetë, pa menduar. Më tridhjetën, u ngrit herët…