Në orën gjashtë të mëngjesit u ngrit përsëri dhe vazhdoi aty ku kishte mbetur. Diku, mes zhurmës së tenxhereve dhe erës së ushqimit, e kapi veten duke kuptuar se nuk ndiente më as zemërim. Nuk kishte as mllef, as lot. Thjesht po kryente një detyrë, mekanikisht, si punë krahu.
Rreth drekës erdhi motra e saj, Tringa Zeneli. Sapo pa tryezën e mbushur me enë plastike, hapi sytë dhe fishkëlleu lehtë.
— Ç’është gjithë kjo? Po hap ndonjë lokal?
— Janë për familjen e Ilir Qosjes. Për Vitin e Ri.
— Po ti? Ku do jesh?
— Këtu. Vetëm. Nuk më ftuan, por ushqimin ma porositën.
Tringa u ul në stol, mbështeti bërrylat në gjunjë dhe heshti gjatë.
— Dëgjo… kam kohë që dua ta them. E mban mend dasmën tuaj? Rastësisht dëgjova Zhaneta Vrionin teksa fliste me një shoqe, afër tualetit. Tha: “Iliri gjeti një të thjeshtë. S’ka gjë, të paktën di të gatuajë. Për kuzhinë bën.”
Drita u ndal. Thika i mbeti pezull mbi dërrasën e prerjes.
— Dymbëdhjetë vjet dhe s’ke thënë asgjë?
— Mendova se s’ishte puna ime. Më fal, — Tringa fërkoi rrënjën e hundës. — Por tani, kur shoh gjithë këtë, më vjen keq. Vërtet do ua çosh ushqimin dhe do rrish vetëm natën e Vitit të Ri?
— Po.
Tringa u ngrit dhe doli, duke e përplasur derën pas vetes.
Në orën shtatë të mbrëmjes ra telefoni. Zëri i Zhaneta Vrionit ishte i ëmbël, ngjitës, si karamel.
— Dritëza, zemër, po mendoja… mos shto edhe ca karkaleca? Edhe pak havjar të kuq. Është Vit i Ri, do ketë mysafirë të rëndësishëm. Iliri t’i jep lekët më vonë.
Më vonë. Si gjithmonë. Në dymbëdhjetë vjet, Iliri nuk i kishte kthyer asnjëherë asnjë Lek për ushqimet e festave familjare.
— Mirë, zonja Zhaneta. Do t’i bëj.
Drita e mbylli telefonin. U ul në divan dhe qëndroi rreth dhjetë minuta, me sytë e ngulur në një pikë të zbrazët. Pastaj u ngrit, veshi xhaketën dhe doli. Në farmacinë e qoshes bleu dy shishe të vogla me laksativ të fortë, pa shije dhe pa erë.
Kur u kthye në shtëpi, hapi enën e parë me aspik. Hodhi disa pika në lëng dhe e përzjeu ngadalë me lugë. E mbylli kapakun. Pastaj hapi tjetrën — sallatën me harengë nën panxhar. Disa pika të tjera në majonezë. Më pas olivienë, mimozën, salcën e peshkut. Duart i lëviznin të qeta, të sakta, pa u dridhur, sikur po ndiqnin një ritëm të mësuar prej kohësh.