Pa asnjë dridhje. Brenda saj kishte mbetur vetëm një zbrazëti e akullt, e qetë, pothuajse e rehatshme. Kur mbaroi gjithçka, ora shënonte njëmbëdhjetë. Drita Mëhilli i futi shishet bosh në kosh, e lidhi qesen fort dhe e çoi deri te kontejneri jashtë, sikur po hiqte qafe diçka të zakonshme, pa peshë.
Ilir Qosja u kthye rreth orës një pas mesnate, i dehur. U shemb mbi shtrat pa e pyetur asgjë, pa një fjalë. Drita u shtri pranë tij. Gjumi i erdhi i thellë, pa ëndrra, pa imazhe.
Në mëngjesin e datës tridhjetë e një, Iliri u ngut që nga pragu.
— Shpejt e shpejt, ku janë ushqimet? Mamaja tha t’i çojmë para drekës, se po përgatiten.
I rrëmbeu qeset, i futi në makinë dhe përplasi derën e bagazhit. U kthye vetëm për të thirrur:
— Ikëm! Ti rri këtu, bëj si të duash!
As urim nuk pati.
Drita ngriti dorën lehtë. Makina u zhduk pas kthesës.
U kthye në apartament, zjeu kafe dhe ndezi televizorin. Tërë ditën e kaloi shtrirë në divan. Heshtja ishte e pazakontë, por e butë. Tringa Zeneli telefonoi tri herë, e ftoi tek ajo, por Drita refuzoi. Kishte nevojë të ishte vetëm.
Në mesnatë, preku gotën e verës së gazuar me ekranin ku presidenti i uronte qytetarët e Shqipërisë. Pastaj u ul pranë dritares dhe vështroi fishekzjarrët. Dritat shpërthenin mbi qytet, të bukura dhe kalimtare.
Rreth orës dy, telefoni u drodh me forcë.
— ÇFARË KE HEDHUR ATY?!
Iliri bërtiste aq fort, sa ajo e largoi aparatin nga veshi.
— Çfarë ka ndodhur?
— KËTU ËSHTË KATASTROFË! Të gjithë në tualet! Mamaja, motra, mysafirët! Fëmijët qajnë, njerëzit vjellin, askush s’del dot! Burri i motrës u ndot në mes të tryezës! Festa u shkatërrua! Çfarë bëre?!
Drita piu një gllënjkë.
— Gatova saktësisht siç kërkoi Zhaneta Vrioni. Ushqim shtëpie, me përkushtim. Mesa duket, organizmat tuaj nuk e pranojnë më ushqimin nga të huajt. Vetë e the gjithmonë: rrethi juaj është i mbyllur.
— Ti… e bëre me qëllim?!
Zëri iu thye.
— Unë jam vetëm kuzhiniere, Ilir. Për kuzhinë jam e mirë, apo jo? Ashtu tha mamaja jote në dasmën tonë. Dymbëdhjetë vjet më parë.
Në linjë ra heshtja.