— Nuk ka rëndësi ku… E rëndësishme është që tani e kam të qartë vendin tim. Dhe ai, me siguri, nuk është brenda familjes suaj, — tha Drita Mëhilli, u ngrit nga karrigia dhe iu afrua dritares. Jashtë, fishekzjarrët vazhdonin të çanin errësirën e natës. — Meqë ra fjala, gëzuar Vitin e Ri. Për mua nuk e gjete kurrë kohën të më uroje.
Ajo e mbylli telefonin pa pritur përgjigje dhe e vendosi mbi tavolinë, me ekranin poshtë.
Ilir Qosja u kthye në shtëpi në mëngjesin e 2 janarit. Dukej i lodhur, i shthurur, me fytyrë të zbehtë.
— Mamaja është në spital. Dehidrim. Motra nuk më flet. Të gjithë të ftuarit u larguan pa përshëndetur, — foli me zë të ulët, pa e ngritur shikimin nga dyshemeja. — Ishte një makth i vërtetë. Një festë që përfundoi keq, me pasoja.
Drita qëndronte pranë dritares, me filxhanin e kafesë në dorë.
— Më vjen keq, sigurisht.
— Vërtet mendon se kjo është normale? — pyeti ai, duke ngritur sytë.
— Po ti mendon se është normale të mbash gruan tënde dymbëdhjetë vjet si shërbyese? Ta mbash larg tryezës së familjes sate? Ta detyrosh të shpenzojë edhe të fundit lekë për ushqimin e njerëzve që më përçmojnë? — zëri i saj ishte i qetë, por i prerë.
Iliri heshti.
— E di çfarë është më ironike? Unë do të kisha falur gjithçka. Vetëm sikur një herë të vetme të kishe dalë në krahun tim. T’i kishe thënë nënës sate se jam gruaja jote, jo kuzhinierja e shtëpisë. Por ti zgjodhe heshtjen. Dymbëdhjetë vjet rresht.
— Nuk e mendoja se ishte kaq e rëndësishme për ty…
— Pikërisht këtu qëndron problemi. Ti nuk mendove fare për mua, — ajo mori xhaketën e tij nga varësja dhe ia zgjati. — Vishu. Shko te mamaja, ajo nuk është mirë. Ndërsa unë do të mendoj nëse më duhet një burrë që më sheh vetëm si një grua për kuzhinë.
Iliri e mori xhaketën, qëndroi një çast sikur donte të fliste, por fjalët nuk i dolën. U vesh dhe doli pa thënë asgjë.
Drita mbylli derën dhe u mbështet pas kornizës. Heshtja në apartament ishte e thellë, por këtë herë nuk e rëndonte. Përkundrazi, i sillte një ndjenjë lehtësie, sikur më në fund kishte hequr nga supet një barrë që e kishte mbajtur shumë gjatë.
Jashtë ishte ftohtë, drita e ditës ishte e kthjellët dhe gjithçka dukej e qetë. Viti i Ri sapo kishte nisur. Dhe kësaj here — ishte i saj.