Tre javë para ndërrimit të viteve, dimri u shfaq pa paralajmërim me një të ftohtë të ashpër, gati minus njëzet gradë. Klea Mëhilli po kthehej me hapa të shpejtë nga shkolla drejt shtëpisë; bora kërciste nën shollat e çizmeve të saj të bardha, të zbukuruara me gëzof. Sapo arriti te dera e apartamentit, hundët iu mbushën me erën e mishit të skuqur. Stomaku iu përgjigj menjëherë me një murmuritje të padurueshme.
— Mami, kam uri! — thirri Klea që nga hyrja.
Ajo hyri në kuzhinë dhe vuri re një tas sallate të mbushur plot mbi tavolinë. Aroma e kastravecit të freskët dhe koprës i gudulisi shqisat. Dora i shkoi vetvetiu drejt lugës së ngulur në sallatë.
— Është për mysafirët, — tha e ëma, duke u kthyer nga lavamani.
— Për çfarë mysafirësh? — pyeti Klea, duke gëlltitur pështymën.
— Një shok i babait po vjen. Ai ka shkuar ta presë në stacion.
— Aaa… — zgjati Klea fjalën me një ton të kuptueshëm. — Tani u bë e qartë.
— Çfarë të është bërë e qartë?
— Që do të rrinë deri natën vonë në kuzhinë, duke treguar histori nga rinia, ndërsa unë do të përfundoj sërish në shtratin e palosshëm, sepse shoku i babit do të flejë në dhomën time, — psherëtiu ajo. — Dhe sa do zgjasë kjo pritje? — shtoi, duke hedhur sytë nga tavani.
— Janë rrugës. Ka sallam në frigorifer, bëji vetes një sanduiç, — ia ktheu nëna.
— Do duroj, — mërmëriti Klea me një shprehje paksa kryeneçe dhe u drejtua për në dhomën e saj.
Ndërroi rrobat, veshi xhinse dhe një bluzë të thjeshtë. Pikërisht në atë çast u dëgjua përplasja e derës së hyrjes dhe nga korridori erdhën zëra burrash. Klea nxori kokën nga dhoma.
— Po kë shoh unë! Sa vite kanë kaluar… — dëgjoi zërin e gëzuar të nënës.
Ajo deshi ta mbyllte derën, por kureshtja e ndali. Doli në korridor dhe u përball me mysafirin.
— Qenka vërtet vajza juaj? Sa kohë paskam munguar? Është bërë nuse e vërtetë, s’të ndahet shikimi, sa e bukur qenka, — buzëqeshi burri. Vështrimi i tij e bëri Kleën të skuqej menjëherë.
Kur vinin të njohur të prindërve, zakonisht thoshin gjëra të ngjashme dhe pas pak minutash e harronin praninë e saj. Fjalët e tyre nuk i sillnin as ngrohtësi, as emocion. Por këtë herë ndjesia ishte ndryshe.
Mysafiri lëvizte nëpër apartament, shikonte mobiliet dhe fotografitë në mur. Klea e vëzhgonte fshehurazi. Nuk ishte ndonjë bukurosh klasik: fytyrë e rrumbullakët me gjurmë nxirjeje verore, flokë të shkurtër me thinja në tëmtha. Rreth syve i shfaqeshin rrudha të imëta, tipike për njerëzit që qeshin shpesh. Sytë ishin gri, por jo të ftohtë; dukeshin sikur i kishte zbehur dielli.
— Ky është miku im, Marsel Cani. Është gjeolog, — e prezantoi me krenari Gëzim Prendi.
— Eh, sikur t’i kisha edhe një herë të njëzetat, — tha Marseli, duke e parë Kleën.
— Klea është në vitin e fundit të shkollës. Do të aplikojë për mjekësi. Çfarë, xheloz? — qeshi babai. — Ti do mund të ishe dhëndri ynë prej kohësh.
— Ende vetëm je? — pyeti e ëma.
— Kur të krijoj familje? Një ose dy muaj në shtëpi, pastaj sërish në ekspeditë. Nuk ka grua që ta përballojë këtë jetë, — u përgjigj Marseli me një psherëtimë.
Pa e kuptuar, Klea i krahasonte të dy. Babai i dukej më i pashëm, por Marseli kishte një hijeshi të veçantë.
— Gëzim, tregoja banjën mysafirit, ndërsa ne me Kleën do të shtrojmë tryezën, — propozoi nëna.
Zakonisht Klea përpiqej të shmangte rrëmujën e kuzhinës. Por sot shkoi me kënaqësi. Sot në shtëpinë e tyre ishte Marsel Cani. Emri i tij i tingëllonte bukur, e përsëriste në mendje si një sekret të vogël.
Gjatë darkës, Marseli tregonte për ekspeditat, për gurët dhe për pyjet e thella. Herë pas here i drejtohej vetëm Kleës, duke e parë drejt në sy. Nga ato shikime, zemra e saj herë ndalej, herë niste të rrihte fort. Fjalët i humbnin, mezi i dëgjonte.
— Sa do rrish këtë herë? — e pyeti Gëzim Prendi.
— Do shkoj në drejtori, do dorëzoj buxhetin, do pres përgjigjen… Besoj tre ose katër ditë. Shpresoj të mos bëhem barrë.
Më pas babai dhe mysafiri kaluan në dhomën e ndenjjes, ndërsa Klea, pa shumë dëshirë, u kthye në dhomën e saj për të bërë detyrat. Por veshët i kishte më të përqendruar te biseda sesa te librat.
— Do të të sistemojmë në dhomën e Kleës, — dëgjoi zërin e nënës.
— Jo, s’ka nevojë. Më mjafton një shtrat i palosshëm në ndonjë cep, qoftë edhe në kuzhinë, — u përgjigj Marseli.
Zakonisht Klea nuk e pëlqente zhurmën dhe lëvizjet e tepërta në shtëpi kur kishte mysafirë, por këtë herë ndjeu diçka tjetër, një ndjenjë të paqartë pritjeje, sikur diçka e rëndësishme sapo kishte nisur dhe do të vazhdonte më tej.