…T’i lëshonte dhomën e saj dikujt tjetër zakonisht i dukej e padurueshme. Megjithatë, atë ditë do të kishte qenë e lumtur sikur Marsel Cani të flinte në shtratin e saj, që muret, çarçafët dhe ajri i dhomës të ruanin frymëmarrjen e tij, aromën e trupit të tij, praninë e heshtur që ajo e ndiente edhe pa e parë.
Në mëngjes, teksa po shkonte drejt banjës, Klea u ndal papritur. Përpara saj qëndronin çizmet e mëdha me gëzof të Marselit. Nga to vinte një erë e fortë leshi, e egër, pothuaj shtazore. Në mendjen e saj u shfaq një pamje e çuditshme: Marseli duke ecur nëpër shtigje të fshehta, mes pyjesh të dendur, me një pushkë në dorë. U drodh dhe u kthjellua menjëherë. Ç’pushkë? Ai ishte gjeolog, jo gjuetar.
— Çfarë po bën aty? Lëviz, shpejt në banjë, se do të vonohesh për në shkollë, — i pëshpëriti nëna pas shpine.
E kapur në befasi, Klea u trondit lehtë dhe u fut me nxitim në banjë, pa kthyer kokën.
Ajo nuk e dëgjoi bisedën që po zhvillohej më pas në kuzhinë, kur nëna i tha të shoqit se vajza dukej se ishte marrë tepër me Marselin.
— S’është çudi, — u përgjigj i ati. — Ai gjithmonë ka pasur ndikim te gratë. Edhe ty të pëlqente dikur.
— Mos e sill ndër mend atë kohë. Ka kaluar një jetë… Nuk më pëlqen kjo situatë. Ajo është vetëm shtatëmbëdhjetë vjeçe.
— Mos u shqetëso. Marseli është i fortë ndaj bukurisë femërore. Për më tepër, ai do të largohet së shpejti dhe gjithçka do t’i kalojë.
Kleas i dukej e padurueshme ideja për të shkuar në shkollë. Do të donte të shpikte një justifikim, por ishte e sigurt që nëna nuk do ta besonte, sidomos po të ankohej për ndonjë dhimbje fyti. Duke kaluar pranë sallonit, hodhi një vështrim nga dera gjysmë e hapur. Marseli flinte në shtratin e palosshëm, shtrirë përmbys, me njërën dorë të hedhur mbi kokë. Zemra i rrahu fort. Ajo uli sytë dhe kaloi shpejt, sikur të kishte frikë se mos e zinte duke e vështruar.
Ajo u largua nga ora e fundit në shkollë dhe u kthye me vrap në shtëpi. Por në korridor nuk pa as çizmet, as xhaketën e Marselit. Kjo do të thoshte se ishte larguar. I gjithë nxitimi i saj kishte qenë i kotë.
Në dhomën e saj, mbi karrige, varej trikoja e tij e trashë, e thurur me dorë. Klea e preku fillimisht me majat e gishtave, pastaj e mori dhe e afroi pranë fytyrës, duke fërkuar faqen pas leshit të ashpër. Trikoja mbante aromë mashkulli, leshi dhe tymi. Ajo qëndroi ashtu për disa çaste, me sytë mbyllur, sikur bota përreth të ishte zhdukur.
Papritur u dëgjua kërcitja e bravës. E trembur, Klea e hodhi trikon mbi karrige. Ndjeu një ndjesi faji, si dikush që kapet në flagrancë.
— Kush është në shtëpi? — dëgjoi zërin e Marselit nga dera. Fytyra i ishte skuqur nga të ftohtit.
— Unë, — u përgjigj Klea, me zë të ulët.
Ai e vështroi me vëmendje, pa thënë asgjë për disa sekonda.
— Jam tmerrësisht i uritur. Mendoj se nëna jote ka lënë diçka për drekë, apo jo?
— Po shoh menjëherë, — tha ajo dhe u drejtua me nxitim nga kuzhina.
Zakonisht hante çfarë t’i binte përpara, pa u menduar. Por tani ishte ndryshe. Marseli ishte aty dhe kishte uri. Ajo ngrohu supën, nxori mishin e mbetur nga darka e një nate më parë dhe vuri çajnikun në sobë.
— Sa bukur po kundërmon, — tha Marseli, duke marrë frymë thellë sapo hyri në kuzhinë.
Klea hëngri pa oreks, duke e ngritur herë pas here vështrimin drejt tij. Pasi u ngop, ai nisi të fliste për udhëtimet e tij nëpër pyje dhe male, duke thyer heshtjen e sikletshme. Ajo buzëqeshte, tundte kokën, por mezi e dëgjonte. Afërsia e tij e trondiste; koka i rrotullohej dhe zemra i rrihte me forcë.
— Faleminderit, zonjë e shtëpisë, — tha ai, duke shtyrë pjatën bosh. — Çfarë planesh ke? Dalim pak? Më trego qytetin. Nuk kam qenë këtu prej pesëmbëdhjetë vitesh.
— Ke jetuar më parë këtu? — pyeti ajo, e habitur.
— Po. Unë dhe babai yt kemi studiuar në të njëjtin institut, edhe pse në degë të ndryshme. Dilnim bashkë me vajzat tona. Me vajzat u ndamë, por miqësia mes nesh mbeti.
— Po pse nuk u sistemove diku tjetër? Nuk ke banesë?
— Jo. Ia lashë ish-gruas. U lodh duke më pritur nga ekspeditat. Nuk e përballoi dot.
“Unë do ta kisha përballuar,” mendoi Klea, dhe kjo mendim e bëri të ndiejë një pickim të lehtë xhelozie. Nuk i pëlqeu fakti që dikur kishte qenë i martuar, edhe nëse ajo histori ishte e largët.
— Më thuaj “ti”, — i tha ai me një buzëqeshje të lehtë. — Përndryshe ndihem si gjysh pranë teje.
— Mirë… atëherë, dalim për shëtitje? — tha ajo menjëherë, me gatishmëri.
Ata ecën gjatë nëpër qytet. Klea i tregonte vendet e saj të dashura, ndërsa Marseli ndalej herë pas here për të kujtuar të kaluarën. Teksa fliste, ai i hodhi dorën mbi supe.
— Atje poshtë bënim ski. Zbrisnim nga shëtitorja drejt e mbi akull, deri në mes të lumit.
Duke ndier përmes palltos peshën dhe ngrohtësinë e dorës së tij, Klea u mbërthye nga një ndjesi e fortë që paralajmëronte se diçka më e thellë po merrte formë dhe se kjo shëtitje nuk do të ishte thjesht një shëtitje e zakonshme.