Ndjesia e duarve të tij mbi të e bëri Klea Mëhillin të harronte si merrej fryma. Do të kishte dashur të qëndronte kështu përgjithmonë, pa u shqetësuar as nga acari që i përshkonte kockat. Por Marsel Cani e tërhoqi dorën. Ftohtësia iu hodh përnjëherë mbi trup dhe ajo u drodh lehtë.
— Të ngrive? — e pyeti ai me një buzëqeshje të qetë. — Hajde të ngrohemi diku. Më trego një kafene të mirë.
U kthyen në shtëpi kur mbrëmja kishte zbritur plotësisht dhe dritat e qytetit ishin ndezur. E ëma e Kleas e pa vajzën me një vështrim qortues, por nuk tha asgjë. Heshtja e saj ishte më e rëndë se çdo fjalë.
Nga kuzhina doli një grua elegante. Jo thjesht e bukur, por mahnitëse në çdo detaj: lëkurë e përsosur, linja trupore si të gdhendura, qerpikë të gjatë që i jepnin hijeshi shikimit. Ajo iu afrua Marselit, i cili mbeti i ngrirë nga habia, e përqafoi dhe e puthi lehtë në faqe.
— Pse marr vesh nga Gëzim Prendi që ke ardhur? — tha ajo me një ton të llastuar. — Vetë nuk mund të më telefonoje?
— Nuk doja të bëja zhurmë. Jam për pak ditë, — u justifikua ai.
— Gjithmonë kështu ke qenë, — u ankua ajo, duke mbledhur buzët me inat të lehtë.
Xhelozia iu ngul Kleas në gjoks si një kafshë e egër. U mbyll në dhomën e saj dhe qëndroi aty, duke dëgjuar hapat e Marselit që e shoqëronte mysafiren deri te dera. Nuk e zuri gjumi. Priti në heshtje. Vetëm në mëngjes pa Marselin duke fjetur në shtratin e palosshëm. Zemra iu qetësua pak: ai nuk kishte kaluar natën me atë grua.
— Kush ishte ajo? — e pyeti të ëmën me zë të përmbajtur.
— Ish-gruaja e tij, — u përgjigj ajo.
Xhelozia u kthye sërish, më e fortë.
— Pse erdhi?
— Janë ndarë prej kohësh, por kanë mbetur miq, — tha e ëma, si për ta mbyllur bisedën.
Të nesërmen, Klea u largua sërish nga mësimi. Në korridor pa çizmet e leshta të Marselit pranë çantës së tij të shpinës. Pa hequr as pallton, hyri me vrull në dhomë.
— Po ikën?
— Po. I mbarova punët. Është koha.
— A mund të vij me ty deri në stacion? — pyeti ajo me shpresë.
Marseli e vështroi gjatë, sikur donte të thoshte diçka tjetër, por vetëm tundi kokën në shenjë pohimi.
Gjatë gjithë rrugës deri në stacion, Klea luftonte me lotët. Hundët i rridhnin vazhdimisht dhe e kishte të vështirë të fliste. Treni i tij ishte gati në platformë, ndërsa kontrollorja i shikonte me kureshtje.
— Do… do të vish përsëri? — e pyeti Klea, pa ia ndarë sytë.
— Klea, unë jam plakur dhe jam i mërzitshëm, — tha ai butë. — Ti ke gjithë jetën përpara…
“Çfarë jete pa të?” mendonte ajo, pa e dëgjuar më.
— Duhet të shkoj, — tha Marseli dhe papritur e tërhoqi fort në përqafim. Lotët shpërthyen.
— Do të vij patjetër, — i pëshpëriti, duke ia fshirë faqet me shpinën e dorës.
Ajo ia kapi dorën dhe i preku pëllëmbën me buzë. Marseli u tërhoq menjëherë, bëri një hap prapa. Klea u afrua pas tij, sikur të ishte tërhequr nga një forcë e padukshme. Ai iu afrua kontrollores, i tregoi biletën dhe vetëm pasi hipi në vagon u kthye, i bëri me dorë dhe buzëqeshi me faj.
— Do të të pres! — bërtiti Klea mes të qarash.
U kthye në shtëpi pa e kuptuar rrugën. Lotët i ngrinin mbi qerpikë, ia ngjitnin sytë. Përplasej pas njerëzve pa i dalluar.
Në shtëpi, e ëma vuri re sytë e skuqur dhe e përqafoi. Qëndruan kështu deri sa u kthye i ati nga puna.
Kaluan dhjetë vjet.
— Doktoreshë Klea Mëhilli, nga urgjenca po telefonojnë. Kanë sjellë një pacient me infarkt, — tha infermierja, duke futur kokën në dhomën e mjekëve.
Klea la stilolapsin, rregulloi kapelen dhe doli.
Në barelë qëndronte një burrë i zbehtë.
— Mashkull, dyzet e nëntë vjeç, infarkt masiv, — raportoi mjeku i urgjencës.
— Ta regjistrojmë? — pyeti infermierja.
— Më vonë. Thirrni sanitarët, ta çojnë në kardiologji.
— Po… — nisi infermierja.
— E njoh. Të gjitha më pas.
— Nëse është i juaji… — mërmëriti infermierja, duke tundur kokën.
Ai ishte plakur, thinjat i ishin shtuar. Por ishte Marsel Cani. U përpoq të fliste.
— Mos flisni, gjithçka do të rregullohet, — e ndali Klea.
Pasi e shtruan në terapi intensive, e lidhën me aparaturat dhe i vendosën serum, Klea doli në korridor, hoqi maskën dhe telefonoi të atin. Ai erdhi herët në mëngjes, kur turni i saj po i afrohej fundit.