— Vetëm dy minuta, — paralajmëroi Klea Mëhilli me zë të ulët, — sa kohë nuk ka ardhur ende shefja e repartit.
— Tungjatjeta, endacak, — tha i ati, Gëzim Prendi, sapo hyri në dhomën e terapisë intensive.
— Kush ta tha që jam këtu? — pëshpëriti Marsel Cani, me buzët që mezi lëviznin.
— Klea, — u përgjigj Gëzimi dhe hodhi sytë nga vajza. — Nuk e njohe?
— Klea? — Marseli i drejtoi sytë nga mjekja që qëndronte pranë shtratit.
Ajo uli maskën. Në vështrimin e tij u përzien gëzimi i papritur, njohja dhe një habi e tendosur, sikur mendja e tij po përpiqej të lidhte copëzat e së shkuarës.
— Tani e kuptoj pse më dukej kaq i njohur zëri yt… — buzëqeshi ai dobët. — Pra, u bëre mjeke. Ja pra kush paskësh qenë engjëlli im mbrojtës. Rrudhat në cepat e syve iu thelluan edhe më shumë.
Klea uli shikimin e para.
— Babë, duhet të dalim. Do flasim më vonë, — tha ajo dhe e shoqëroi të atin jashtë dhomës.
Në korridor, Gëzimi u ndal.
— Do ia dalë? Do jetojë? — pyeti me ankth.
— Po, patjetër, — u përgjigj ajo pa hezitim. — Vetëm të mos shqetësohet dhe të mos e lodhë veten fizikisht.
Para se të largohej nga spitali, Klea hyri edhe një herë tek Marseli. Ajo nuk ishte më vajza e turpshme shtatëmbëdhjetëvjeçare që dikur ishte dashuruar fshehurazi me mikun e të atit. Megjithatë, duke e parë ashtu të shtrirë, ndjeu sërish atë dhimbje të mprehtë që i shtrëngoi zemrën.
— Erdhi dita, siç të kisha premtuar, — tha ai me zë të dobët.
— Dhjetë vjet më vonë, — ia ktheu ajo butë. — Unë të prita, po ashtu siç pata thënë.
Rrugës për në shtëpi, Klea ecte me nxitim dhe buzëqeshte pa e kuptuar. Bora kërciste nën këmbët e saj, njësoj si dikur. Dielli përpiqej të çante vellon e trashë gri të reve. “I dashur, i miri im, më në fund të shoh sërish”, përsëriste në heshtje.
— Dua të flas me ty, — i tha i ati në shtëpi. — E kuptoj gjithçka, por mos e sakrifiko jetën tënde. Ai është moshatar me mua, Klea… Ti je e re, e bukur, e zgjuar…
— Mjafton, babë, — e ndërpreu ajo. — Mos u shqetëso për mua. Asgjë nuk do të ndodhë. Ai nuk më do. Dhe pa dashuri, unë nuk mundem…
Të nesërmen, Klea hyri përsëri në dhomën e Marselit.
— Mirëmëngjes, engjëlli im, — tha ai. — Kur je pranë meje, nuk kam frikë as nga vdekja.
— Ti nuk do vdesësh, — iu përgjigj ajo me vendosmëri. — Nuk do ta lejoj.
Ai e shikonte me vëmendje, sikur donte t’i lexonte mendimet.
— Ti je kaq e re, ndërsa unë…
Klea nuk e la ta mbaronte. Ia mbuloi buzët me pëllëmbë.
— Këtë bisedë do ta bëjmë kur të shërohesh. Më thuaj diçka tjetër: e doje nënën time?
— Po, shumë, — pranoi ai. — Por ajo zgjodhi babanë tënd. Dhe bëri mirë. Unë gjithmonë isha në ekspedita…
Një ndjenjë xhelozie e vogël e pickoi sërish Kleën.
— Tani do të duhet të mësohesh me një jetë më të qetë, — tha ajo.
Marseli tundi kokën.
— Nëse një tigër e nxjerr nga xhungla dhe e detyron të kërcejë në cirk, ai prapë mbetet grabitqar. Sapo t’i jepet mundësia, do sulmojë. Edhe unë kështu jam. Jam gjeolog. Nuk di të bëj asgjë tjetër.
— Mund të japësh mësim në universitet, — sugjeroi ajo.
— Do ta mendoj, — tha ai.
Zemra e Kleës rrihte fort nga gëzimi teksa kthehej në dhomën e mjekëve. “Do ta mendojë… Do të jetë afër…”
— Klea Mëhilli! — e thirri një mjek nga reparti kirurgjikal fqinj, i dashuruar me të prej vitesh pa shpresë. — Më premtove se do shkonim në kinema.
— Hajde, — buzëqeshi ajo.
— Si? Kur? — ai mbeti i ngrirë nga habia; aq gjatë ajo nuk i ishte përgjigjur ndjenjave të tij, saqë kishte humbur çdo shpresë.
— Pas orës dy jam e lirë, — tha ajo.
— Vij të të marr. Mos ik pa mua.
— Premtoj, — qeshi Klea.
Dashuria nuk është gjithmonë e ndërsjellë. Gjëja më e vështirë është të mos kesh mundësi ta shprehësh atë që ndjen. Heshtja e gjatë mund të të çmendë…
“Ishte si një dënim me vdekje: ta dish se kurrë nuk do të mund të të përqafoj, kurrë të mos mund të të tregoj sa shumë do të thotë prania jote për mua” — Elira Kodra, Nuk besoj. Nuk shpresoj. Të dua.
“Nuk ka asgjë më këmbëngulëse se një dashuri pa shpresë. Dashuria e ndërsjellë mund të venitet, ajo pasionante të shndërrohet në miqësi apo urrejtje. Por dashuria e pashpërblyer nuk largohet kurrë nga zemra; ajo ngurtësohet aty, e lidhur fort nga zhgënjimi” — Besnik Frashëri.