— Rinesa Dhrami, unë do ta hartoj menunë, ti vetëm do ta përgatisësh, — Teuta Prendi i zgjati një listë të gjatë, të shkruar në tri faqe. — Do ta bëja vetë, por më dhembin duart; artriti s’më lë të qetë.
Rinesa e mori fletën. Parapjata të ftohta, gjellë të nxehta, sallata, e plot tri lloje ëmbëlsirash. Për përvjetorin e saj me Krenar Panon, vjehrra kishte ftuar tetë persona. Pa pyetur askënd.
— Teuta Prendi, ndoshta do të ishte më e lehtë t’i porosisnim? — ngriti sytë Rinesa.
— T’i porosisnim?! — vjehrra i ngriti duart lart, duar ku nuk shihej asnjë shenjë sëmundjeje. — Çfarë do të thonë shoqet e mia? Që s’dimë të presim mysafirë? Jo, jo, Rinesa, na trego çfarë di të bësh.
Rinesa e palosi listën një herë, pastaj edhe dy herë të tjera, derisa u bë një katror i vogël letre që e la mbi tavolinë.
— Mirë. Do ta shihni.
Shtatë muaj më parë, menjëherë pas martesës civile, Krenar Pano kishte thënë se do të jetonin përkohësisht me nënën e tij. “Përkohësisht” doli të ishte pa afat. Teuta Prendi, e mbetur vetëm që prej shtatë vitesh pas humbjes së bashkëshortit, banonte në një apartament me tri dhoma dhe vuante tmerrësisht. Jo nga vetmia, por nga fakti që duhej të gatuante e të pastronte vetë.
Ditën e dytë pas dasmës, vjehrra u ankua për migrenë.
— Rinesa e dashur, më çahet koka, s’ngrihem dot nga shtrati. Përgatit diçka vetë sot, të lutem.
Rinesa gatuoi. Pastaj pastroi. Më pas lau rrobat. Në mbrëmje, Teuta Prendi u “shërua”, doli për t’u rregulluar në parukeri dhe u kthye e freskët, me flokë që shkëlqenin e mbanin erë shampoje të shtrenjtë.
Migrenat shfaqeshin sa herë afrohej gatimi. Marramendja vinte përpara pastrimit. “Artriti” zgjohej kur duhej larë enët dhe zhdukej sapo vjehrra shfletonte revista apo dilte për pazar.
Krenari nuk e vinte re. Ose nuk donte.
— Ç’rëndësi ka? Mami s’ka shëndet. Ti je e re, ia del.
Dhe Rinesa ia dilte. Zgjohej në pesë të mëngjesit, përgatiste mëngjes për tre veta, shkonte në punë te nxënësit e klasës së parë, kthehej në gjashtë dhe deri në njëmbëdhjetë të darkës lante, pastronte, gatuante për të nesërmen. Krenari vinte, hante dhe ulej para televizorit. Ndonjëherë e pyeste pse ajo ishte “gjithmonë pa humor”.
Ajo po dobësohej. Nën sytë i ishin thelluar hijet. Duart i ishin tharë, thonjtë i çareshin. Në pasqyrë, Rinesa shihte një grua të panjohur: të lodhur, të mplakur, të zbrazët.
Dhe tre javë më parë, Teuta Prendi shpalli përvjetorin.
Në mëngjesin e ditës së festës, Rinesa u zgjua në pesë, por këtë herë nuk shkoi në kuzhinë. Veshi xhinse dhe një bluzë të çelët, u grimua lehtë. Nga dollapi nxori një kuti me një zarf brenda — një certifikatë spa-je për gjithë ditën, blerë me kursimet e saj të fundit — dhe e vendosi mbi komodinë, gati për çastin kur do të zbriste për mëngjes.