Paratë e fundit. Pikërisht ato që i kishte mbledhur me muaj për një pallto dimri.
Teuta Prendi doli për mëngjes e mbështjellë me një mantel mëndafshi. Sapo e pa Rinesën të veshur bukur, buzët iu shtrënguan në një vijë të hollë, plot pakënaqësi.
— Ç’janë këto rroba? — tha ftohtë. — Sot ke punë gjithë ditën në kuzhinë. Ndërrohu.
— Kam plane të tjera, — u përgjigj Rinesa qetë dhe ia zgjati zarfin. — Ky është për ju. Dhuratë për përvjetorin.
Vjehrra e hapi me ngut. Sytë iu zgjeruan nga habia.
— Spa? Rinesë, sa e ëmbël je! Por sot s’mundem… duhet të jem këtu, të mbikëqyr tryezën, vijnë të ftuar…
— Zonja Teuta, — Rinesa u ul përballë saj, pa ia shmangur vështrimin. — A nuk doni që Luana ta shohë sa rrezatuese dukeni? Imagjinoni sa do të vlojë nga zilia. Të gjithë do t’ju pyesin ku jeni transformuar kështu. Për tryezën mos u shqetësoni fare, merrem unë me gjithçka.
Një heshtje e rëndë ra mes tyre. Teuta Prendi luante me zarfin mes gishtave. Mendoi gjatë. Më në fund, kotësia fitoi betejën.
— Hëmm… ndoshta ke të drejtë. Luana gjithmonë mburret me estetisten e saj. Krenari do të më çojë, apo jo?
— Patjetër, — tha Rinesa dhe thirri burrin.
Krenar Pano u shfaq i përgjumur, me humor të keq. Dëgjoi shpjegimin, mërmëriti diçka dhe pranoi pa dëshirë. Pas gjysmë ore, ata u larguan. Banesa u mbulua nga një qetësi e zbrazët.
Rinesa hyri në dhomën e gjumit. Nga dollapi nxori një fustan të zi, të blerë një ditë më parë në një dyqan të dorës së dytë, dhe këpucë me taka. Telefonoi Inën, një e njohur që punonte herë pas here si grimere. Deri në orën pesë pasdite gjithçka ishte gati: flokët, grimi, veshja. Kur u pa në pasqyrë, mezi e njohu veten. Dukej e gjallë. E pranishme.
Në kuzhinë nuk hyri asnjëherë.
Të ftuarit filluan të mbërrinin rreth orës gjashtë e gjysmë. Drita Nano, një grua trupmadhe me zë kumbues, hyri e para në sallon dhe u ndal në vend.
Tryeza ishte shtruar në mënyrë të përsosur: mbulesë e bardhë, e hekurosur pa asnjë rrudhë, qirinj të vendosur me kujdes, gota kristali, takëme për tetë persona. Çdo gjë ishte në rregull.
Veç ushqimit.
— Rinesë… po mezat? — pyeti Drita, duke u kthyer e hutuar.
— Befasi, — buzëqeshi Rinesa. — Po presim protagonistët e festës.
Erdhën edhe të tjerët: shoqe të Teutës, kolegë të Krenarit. Të gjithë elegantë, me buqeta dhe dhurata në duar. U ulën, shikonin njëri-tjetrin, hodhën sytë nga tryeza bosh. Dikush bëri shaka për dieta moderne. Të qeshura të sikletshme u shpërndanë në dhomë.
Rinesa mbushte gotat me ujë mineral. Qeshte lehtë. Pritej.
Në orën shtatë mbërritën Krenari dhe e ëma. Teuta Prendi hyri në korridor duke rrezatuar: lëkura i shkëlqente pas trajtimit, flokët i binin butë mbi supe, manikyri ishte i përsosur. Hoqi pallton dhe u drejtua nga salloni.
U ngrirë në vend.
Tryezë bosh. Tetë të ftuar të ulur, me fytyra të habitura. Rinesa me fustan të zi, duke mbajtur një gotë ujë në dorë.
— Çfarë… çfarë është kjo?! — zëri i Teutës iu drodh nga tronditja.