— …u kthye në britmë. — Rinesa! Ku është ushqimi?! Unë ta dhashë listën!
Pas saj hyri Krenar Pano. Mjaftoi një shikim drejt tryezës që t’i ngrihej gjaku në fytyrë.
— Rinesa, a e ke humbur fare mendjen? Njerëzit kanë ardhur për përvjetor dhe ti i ke pritur me tavolinë bosh?!
Zëri i tij përplasej nëpër mure. Të ftuarit shmangnin shikimet: disa u zhytën në ekranet e telefonave, të tjerë studionin pjatat bosh apo dritaren, gjithçka për të mos qenë dëshmitarë të kësaj skene.
— Çfarë po bën kështu?! A je në rregull?!
Rinesa nuk u ngut. E uli gotën mbi tavolinë, pa zhurmë, pa nxitim.
— Ky është surpriza ime.
Një heshtje e rëndë ra mbi dhomë, sikur dikush të kishte ulur perden.
— Me rastin e përvjetorit tonë, po shpall divorcin, — tha ajo qetë. Hoqi unazën e martesës dhe e vendosi mbi mbulesën e bardhë. Metali tingëlloi thatë. — Po largohem. Sot. Tani.
Krenari hapi gojën, e mbylli, pastaj u përpoq sërish të fliste.
— Ti… përpara njerëzve?! E ktheve gjithçka në cirk, përballë mysafirëve?!
— Jo. Unë thashë të vërtetën, — Rinesa mori çantën që e kishte përgatitur më herët. — Për shtatë muaj kam qenë shërbëtorja juaj. Gatim, larje, pastrim. Nga pesë e mëngjesit deri natën vonë. Asnjëherë nuk më pyete si isha. Asnjëherë nuk ndihmove. Thjesht më përdore. Për ty dhe për nënën tënde unë isha e rehatshme. Kaq.
Luana Gjini, një nga shoqet e Teutës, mërmëriti diçka nën buzë. Drita Nano lëvizi kokën lehtë, në shenjë miratimi.
— Rinesë, zemër, prit pak, gjithçka mund ta flasim, — Teuta Prendi iu afrua me duart e shtrira, thonjtë perfektë që shkëlqenin. — Je e lodhur, e kuptoj. Marrim një ndihmëse, apo jo, Krenar?
— Është vonë, — tha Rinesa dhe u drejtua nga dera.
Krenari u hodh pas saj dhe e kapi nga krahu.
— Ndal! Nuk mund të ikësh kështu!
— Mundem, — ajo u çlirua nga kapja. — Shiko.
Hapi derën. Nga pas dëgjoi zërin e tij të çakorduar në telefon:
— Alo, restorant? Më duhet urgjent dërgesë për tetë persona! Menjëherë! Do paguaj sa të doni, vetëm silleni shpejt!
Rinesa mbylli derën pas vetes. Doli në shkallë, nxori telefonin dhe i shkroi Ina Nushit: “A mund të vij tek ti?”
Përgjigjja erdhi pa u vonuar: “Eja, moj e marrë. Këtë duhej ta kishe bërë prej kohësh.”
Rinesa qëndroi te Ina një javë. Flinte në një krevat palosës, shkonte në punë, kthehej dhe rrinte duke parë nga dritarja. Ina nuk e bombardoi me pyetje.
Krenari telefonoi për tre ditë rresht. Fillimisht bërtiti, kërkoi kthimin e saj, e quajti mosmirënjohëse. Më pas ndryshoi ton: lutej, premtonte ndryshime. Rinesa dëgjonte në heshtje dhe e mbyllte telefonin. Ditën e katërt erdhi një mesazh: “Mamaja është shtrirë. Është vërtet keq. Je e kënaqur tani?”
Rinesa e bllokoi numrin.
Ndërkohë i shkroi Drita Nano, e njëjta mysafire: “Rinesë, më fal për shqetësimin. Ke bërë gjënë e duhur. Tridhjetë vjet kam jetuar me një vjehrrë të tillë. Nuk pata guximin të largohesha. Ti je e fortë.”
Pastaj erdhi mesazhi i Luanës. Pastaj i dikujt tjetër. Të gjithë shkruanin të njëjtën gjë: se kishte vepruar drejtë dhe se jo çdokush do të kishte pasur forcën ta bënte.