Dritana Qafoku po paloste rrobat e sapolarë: të pastra, të hekurosura me kujdes, që mbanin ende aromën e detergjentit dhe freskinë e erës së verës që hynte nga ballkoni. Ishte një nga punët e saj të preferuara. Në ato çaste, mendja i qetësohej, ndërsa mendimet shpërndaheshin e viheshin në vijë.
Krenar Prendi punonte deri vonë. Kthehej i lodhur, hante darkën pa shumë fjalë dhe mbyllej në dhomën e vet. Një rregull perfekt, po ta shihje drejt. Askush nuk vraponte përreth, nuk linte pjata të pista në lavaman, nuk e ndizte televizorin në maksimum.
Papritur, çelësi u rrotullua në bravë. Çudi. Ishte tepër herët për të.
— Mamë! — u dëgjua zëri i djalit nga korridori. — Ku je?
— Në kuzhinë! — iu përgjigj Dritana, pa i larguar sytë nga peshqirët.
— Mamë, dua të të njoh me dikë.
Krenari u shfaq në prag, por nuk ishte vetëm. Pranë tij qëndronte një vajzë, rreth njëzet e pesë apo tridhjetë vjeçe. Flokë biondë, pamje e kuruar, sy të mëdhenj dhe një buzëqeshje që, për ndonjë arsye, nuk i shkonte deri në sy.
— Kjo është Elvana Sota, — tha Krenari me një ton solemn, sikur po shpallte diçka shumë të rëndësishme. — E dashura ime.
Dritana la peshqirin mënjanë dhe u kthye nga të ftuarit. Vështroi Elvanën me kujdes, siç vetëm një nënë di ta bëjë — zakon i fituar me vite. E bukur. E rregullt. Çantë elegante, thonj të bërë me kujdes…
— Kënaqësi, — tha ajo me mirësjellje. — Dritana Qafoku.
— Elvana, — cicëroi vajza dhe i zgjati dorën me thonjtë e lyer.
— Uleni, po vë çajin…
— Jo tani, — e ndërpreu Krenari. Zëri i tij tingëllonte ndryshe… i prerë. — Mamë, duhet të flasim.
Oh. Dritana e njihte atë ton. Diçka serioze. Diçka që ndoshta nuk do t’i pëlqente.
— Po të dëgjoj, — tha ajo thjesht.
— Elvana do të jetojë me ne.
Heshtje. Ora në mur tik-takonte ngadalë. Jashtë, një makinë kaloi me zhurmë.
— Çfarë do të thotë “do të jetojë”? — u përpoq Dritana ta mbante zërin të qetë.
— Pikërisht këtë. Ka ardhur tashmë. Sendet i ka poshtë, në makinë.
— Dhe ku do të flejë?
— Në dhomën time, sigurisht! — qeshi Krenari. — Mamë, nuk jemi më fëmijë!
Elvana qëndronte pranë tij dhe buzëqeshte po njësoj. Tani, në atë buzëqeshje kishte diçka triumfuese.
— Krenar, — foli Dritana ngadalë, — a nuk mund ta kishim diskutuar këtë më parë?
— Ç’ka për t’u diskutuar? — ai ngriti supet. — Apartamenti është i madh, ka vend për të gjithë. Dhe pastaj… — sytë iu drejtuan Elvanës me një shprehje të veçantë, — unë jam i rritur. Kam të drejtë për jetën time personale.
Dritana heshti. Mendimet i vërtiteshin në kokë, të rënda dhe të pakëndshme.
Iu kujtua Xhoana Toplana. Gjashtë muaj më parë. Edhe ajo “erdhi të jetonte”, edhe ajo kishte plane, edhe atëherë Krenari rrezatonte lumturi. Pastaj Xhoana u zhduk, bashkë me vathët e artë të Dritanës dhe tre mijë lekë nga kursimet e fshehura.
I erdhi në mendje edhe një tjetër, një vit më parë. “Përkohësisht, mamë, derisa të gjejë punë!” Por “përkohësisht” zgjati katër muaj me festa të pafundme, kozmetikë të huaj në banjë dhe fatura shërbimesh që u rritën një e gjysmë herë.
— Mamë, — Krenari u afrua, — pse nuk thua asgjë?
— Zonja Dritana, — ndërhyri Elvana me një zë të ëmbël si mjaltë, — unë jam shumë e rregullt. Dhe di të gatuaj! Do t’ju ndihmoj me shtëpinë.
Premtime. Gjithmonë premtime.
— Mësohu, mamë, — tha Krenari prerë. — Elvana tani është pjesë e familjes sonë.
Dritana e shikoi të birin. Kur kishte ndryshuar kaq shumë? Kur kishte pushuar së kërkuari mendimin e saj? Dikur këshillohej me të. Tani, thjesht e vinte përballë faktit të kryer.
— Mirë, — tha ajo më në fund. — Mirë se erdhe.
Por brenda saj diçka u shtrëngua në një nyje të ftohtë e të rëndë. Një parandjenjë e keqe.
E dinte: po fillonte sërish. Gjëra të huaja në shtëpinë e saj, zakone të huaja, rregulla që nuk ishin të sajat.
Dhe këtë herë do të ishte më keq se herët e tjera. E ndiente nga mënyra se si Elvana vështronte apartamentin. Jo si mysafire, por si zonjë e ardhshme.
Nga mënyra se si Krenari shmangte shikimin e saj.
Nga fakti që qetësia — ajo qetësi e shtrenjtë, e fituar me mund — tashmë po fillonte të copëtohej.
Në mbrëmje, kur të rinjtë dolën “për ta festuar”, Dritana u ul në kuzhinë me një filxhan çaji dhe u përpoq ta bindte veten të mendonte pozitivisht.
Ç’ka këtu të keqe? Djali është dashuruar. Kjo është normale. Ai ka të drejtë të ndërtojë jetën e vet.
Atëherë pse zemra i rëndonte kaq shumë?
Dhe pse, që tani, po numëronte ditët deri në momentin kur gjithçka do të merrte fund?
Ditët e mjaltit – shenjat e para
Javën e parë, Elvana ishte shembull korrektësie. Asnjë zhurmë e panevojshme, asnjë njollë jashtë vendit.
— Zonja Dritana, — thoshte me zë të butë, — a doni t’ju ndihmoj me darkën?
Dhe vërtet ndihmonte. Priste sallatën, lante enët. Madje bleu edhe lule për kuzhinën — “për pak ngrohtësi”.
Krenari shkëlqente nga lumturia.
— E sheh, mamë? — i pëshpëriste ai. — Sa e mrekullueshme është! E bukur dhe e zgjuar.
Dritana tundte kokën. Ndërsa brenda vetes mendonte: “Edhe të tjerat ashtu dukeshin. Ditët e para.”
Përpiqej t’i shtypte këto mendime. Ndoshta këtë herë do të ishte ndryshe? Ndoshta Elvana vërtet…
Pastaj nisën gjërat e vogla.
Fillimisht — kozmetika në banjë. Shumë kozmetikë. Një tub këtu, një shishe atje… Pasqyra gjithmonë e spërkatur me ndonjë locion.
— Elvana, — i tha Dritana me kujdes, — mos do t’i fusje kremrat në dollap? Po bëhet pak ngushtë.
— Oh, patjetër! — u përgjigj ajo me entuziazëm. — Jam mësuar t’i mbaj gjithmonë para syve. Për komoditet!
Kavanozët u zhdukën. Për gjysmë dite. Pastaj u shfaqën sërish.
Zgjerimi i territorit
Në fund të javës së dytë, Elvana ishte përshtatur plotësisht.
Në frigorifer u shfaqën kosët e saj — të shtrenjtë, të importuar. Shumë kosë. Dhe kur Dritana u përpoq të merrte njërin…
— Ah, zonja Dritana! — Elvana u shfaq papritur. — Ata janë të mitë. Janë dietikë, jam në një regjim të veçantë ushqimi!
— Por kjo është vetëm…
Dritana mbeti me dorën pezull, ndërsa e ndjeu qartë se kjo histori sapo kishte hyrë në një fazë tjetër, dhe se vazhdimi nuk do të ishte aspak i lehtë.