— …një kos.
— Jo, jo! — Elvana ia mori me kujdes kavanozin nga dora. — Këta kanë baktere specifike, bifidoaktive. Mund të mos ju bëjnë mirë!
Dritana nuk tha asgjë. Vetëm e tërhoqi dorën dhe u tërhoq një hap pas, duke e gëlltitur fjalën që i kishte ardhur në majë të gjuhës.
Pak ditë më vonë, Elvana shpalli një risi tjetër.
— Do të gatuaj unë tani! — deklaroi ajo me solemnitet. — Për të gjithë, sigurisht!
Gatimi i saj ishte… i pazakontë. Produkte të shtrenjta, ekzotike, të blera prej saj, të kombinuara në mënyra që Dritanës nuk do t’i kishte shkuar kurrë ndër mend.
— Sot kemi kuskus me salmon! — njoftonte ajo me entuziazëm. — Dhe smoothie me avokado!
Dritana provonte nga pak, thjesht nga mirësjellja. Kuskusi ishte pa shije, ndërsa smoothie i kujtonte barin e freskët të kositur.
— Elvanë, — guxoi të pyeste një ditë, — po patate të zakonshme me qofte, a mund të bëjmë ndonjëherë?
Elvana bëri një grimacë të pakënaqur.
— Zonja Dritana, kjo është ushqim shumë i rëndë! Plot yndyrë dhe i dëmshëm për trupin! Unë po mendoj për shëndetin tuaj!
Rregulla të reja në shtëpi
Java e tretë solli “zbulime” të reja.
— Mami, — tha Krenari gjatë darkës, — a mund ta mbash pak më ulët televizorin? Elvana thotë se zhurma e fortë i shkakton migrenë.
Dritana hodhi sytë nga ekrani. Lajmet mezi dëgjoheshin.
— Krenar, unë mezi po e kap zërin.
— Duron pak, — ia ktheu ai nervoz. — Njeriu nuk ndihet mirë!
Pastaj Elvana nisi të pushtonte sallonin.
Shtrinte një tapet në dysheme, ndizte muzikë — të qetë, por bezdisëse — dhe bënte joga.
Një orë. Ndonjëherë dy.
— Zonja Dritana, — thoshte ajo me një ton sikur kërkonte falje, — më vjen keq që e zura dhomën. Por më duhet të ushtrohem çdo ditë. Për shëndetin tim!
Dritana rrinte në kuzhinë, duke pritur që salloni i saj të lirohej.
— Po në dhomën e gjumit nuk mundesh? — e pyeti njëherë.
— Aty energjia nuk është e përshtatshme! — u përgjigj Elvana prerazi. — Këtu ka vibrime shumë më të mira!
Vibrime. Dritana psherëtiu dhe u kthye te lavamani.
Përmbysje në kuzhinë
Pas një muaji bashkëjetesë, gjithçka mori pamjen e një revolucioni të vërtetë.
Elvana hynte në kuzhinë ndërsa Dritana gatuante dhe rrudhëte hundën.
— Oh, zonja Dritana! Çfarë ere është kjo? Po skuqni me vaj?
— Me çfarë tjetër duhet të skuq?
— Ky vaj është kancerogjen! — shpërtheu Elvana, sinqerisht e indinjuar. — Unë do t’ju tregoj si bëhet siç duhet!
Dhe filloi të zhvendoste gjithçka. Vajrat u hoqën. Tiganët u shpallën të papërshtatshëm. Erëzat — të dëmshme.
— Elvanë, — u përpoq të kundërshtonte Dritana, — kjo është kuzhina ime.
— Krenar! — thirri Elvana. — Shpjegoja mamit për ushqimin e shëndetshëm!
Krenari u shfaq i mërzitur.
— Mami, pse këmbëngul kaq shumë? Elvana është profesioniste! Ka diplomë dietologe!
Diplomë dietologe. Dritana nuk mbante mend që Elvana ta kishte përmendur ndonjëherë këtë.
Por heshti.
Tani, në kuzhinën e saj sundonte Elvana. Ndërsa ajo vetë rrinte mënjanë, duke parë sesi përgatitej një tjetër vakt pa shije, nga produkte që kushtonin sa pensioni i saj javor.
Beteja finale për hapësirën
Kulmi erdhi me banjën.
Dritana u kthye nga puna e lodhur dhe donte vetëm të bënte një dush. Dera ishte e mbyllur.
— Elvanë, je aty?
— Po! Zonja Dritana! — u dëgjua nga brenda. — Po bëj një maskë për flokët! Edhe dyzet minuta!
Dyzet minuta. Dritana u ul në një karrige në korridor.
Pas një ore, dera ende nuk ishte hapur.
— Elvanë!
— Oh, më falni! Tani po bëj skrab për trupin! Edhe gjysmë ore!
Një orë e gjysmë priti Dritana për të hyrë në banjën e saj.
Kur dera u hap më në fund, Elvana doli e kënaqur, me lëkurë rozë dhe aromë kremrash të shtrenjtë.
— Zonja Dritana, — tha me kujdes të shtirur, — a nuk mendoni se lavatriçen duhet ta vendosim diku tjetër? Më duket se pengon këtu.
Dritana qëndroi në prag të banjës, duke parë reflektimin e saj në pasqyrën e njollosur me kremra të huaj.
Dhe e kuptoi papritur: ajo ishte bërë mysafire në shtëpinë e vet.
Pika e fundit
Sigurisht, shoqet nuk heshtën.
— Dritanë, — i tha një ditë Shqipe Zylyftari në radhën te mjeku, — e ke parë veten në pasqyrë? Je dobësuar, je tretur fare!
— Jam mirë, — u përgjigj ajo e lodhur.
— Çfarë mirë?! Nxirre jashtë! Është burrë i rritur, le ta ndërtojë familjen e vet diku tjetër!
— Shqipe, është i vetmi që kam.
— E ç’do të thotë kjo? Do t’i durosh gjithë jetën parazitët e tij?
Parazitë. Fjala e goditi Dritanën.
Por kishte diçka të vërtetë. Elvana nuk punonte. “Jam në kërkim të një vendi të përshtatshëm”, thoshte. Muaji i dytë kishte kaluar.
Ndërkohë, shpenzimet rriteshin — paratë e Dritanës dhe të Krenarit shkonin për kremra, kosë, produkte ekzotike.
Dhe kur pa faturën e shërbimeve — të dyfishuar nga banjat e pafundme dhe kondicioneri që punonte pa pushim — ajo e kuptoi: duhej të merrte një vendim.
Menjëherë.
Sepse hapi tjetër do të ishte biseda për ta kaluar apartamentin në emër të Krenarit.
“Për familjen e re”, do të thoshte ai.
“Që të jetë më praktike”, do të shtonte Elvana.
Dhe ajo, Dritana, do të shndërrohej nga zonjë shtëpie në një njeri të tepërt.
Në një të huaj brenda mureve të saj.
Jo. Kjo nuk do të ndodhte.
Atë mbrëmje, Dritana u kthye nga puna më herët se zakonisht. Koka i pulsonte, dita kishte qenë e rëndë — klientë nervozë, shefe e pakënaqur.
Dëshironte vetëm një filxhan çaj dhe qetësi.
Por qetësi nuk kishte.
Nga kuzhina vinte e qeshura e Elvanës — e hollë, e kumbueshme. Dhe një zë tjetër… i panjohur.
Dritana mori frymë thellë. Përsëri mysafirë. Pa paralajmërim, sigurisht.
Hoqa këpucët në korridor dhe shkoi drejt kuzhinës, për të përshëndetur, siç e kërkonte mirësjellja.
— Zonja Dritana! — thirri Elvana sapo e pa. — Nuk ju prisnim kaq herët!
“Unë nuk prisja mysafirë në shtëpinë time”, mendoi Dritana, por nuk foli.
Në tavolinë rrinte një vajzë rreth të njëzetepestave — po aq e kuruar, me manikyr të rregullt. Me siguri shoqe.
— Ju prezantoj, — cicëroi Elvana, — kjo është Xhoana, shoqja ime më e ngushtë! Xhoana, kjo është…