…mamaja e Krenarit Prendit.
Mamaja e Krenarit. Dritana Qafoku e rrudhi fytyrën pa dashje. Jo vjehrra, jo “zonja Dritana”, por thjesht mamaja e Krenarit, sikur ajo vetë të mos kishte identitet, emër, jetë të sajën.
— Kënaqësi, — u përgjigj ajo me edukatë dhe u drejtua instinktivisht nga frigoriferi.
— O zonja Dritana! — Elvana iu fut përpara me shpejtësi, duke i bllokuar rrugën. — Sapombaruam përgatitjen e çajit! Hajdeni, ulu me ne!
Në tavolinë ishin vendosur filxhanët më të mirë të Dritanës — ata që i nxirrte vetëm për raste të veçanta, festa apo ditëlindje. Pranë tyre qëndronte një kuti çokollatash të shtrenjta, të cilat i kishte ruajtur për fundjavë.
— Elvana, — foli ajo me kujdes, duke ruajtur tonin, — këto janë enët festive.
— E çfarë pastaj? — Elvana ngriti supet. — Filxhanët për përdorim janë, jo për t’u mbajtur si relike! Nuk jetojmë në muze!
Dritana heshti. Çfarë mund të thoshte? Teknikisht, vajza nuk gabonte.
— Mirë, po shkoj të ndërroj rrobat, — tha më në fund dhe u kthye nga dera.
— Zonja Dritana! — e thirri Elvana pas. — Ta presim tortën?
Tortën që Dritana e kishte blerë për ditëlindjen e nesërme të fqinjës. Një tortë e kushtueshme, nga një pastiçeri elitare.
— Elvana, ajo është për nesër. Për fqinjën.
— Eh, mos e bëj problem! — tundi dorën Elvana. — Merrni diçka më të thjeshtë për të! Kjo është aq e bukur, Xhoana do ta vlerësojë!
Dritana qëndroi në prag, duke e vështruar këtë vajzë që sillte veten si zonjë shtëpie. Vendoste çfarë hahej, çfarë hapej, çfarë shpenzohej. Hidhte poshtë planet e saj dhe shpenzonte paratë e saj, sikur të ishin të vetat.
— Po shkoj të ndërrohem, — e përsëriti me zë të ulët dhe doli nga kuzhina.
Në dhomën e gjumit, Dritana qëndroi gjatë përballë pasqyrës. Vështronte reflektimin e saj, sikur kërkonte përgjigje.
Kur kishte ndodhur kjo? Kur ishte shndërruar në të huaj brenda shtëpisë së vet?
Nga kuzhina vinin zëra, të qeshura, biseda të lehta vajzash.
Ajo po përgatitej të hynte në dush, kur papritur dëgjoi emrin e saj.
— Zonja Dritana është pak… e veçantë, e di, — po thoshte Elvana.
Dritana u ndal pranë derës. Të përgjosh nuk ishte e hijshme, por…
— Si e veçantë? — pyeti Xhoana.
— E vjetër në mendësi. E imët, për çdo gjë ka ndonjë koment. Gjithmonë e pakënaqur.
Faqet e Dritanës u ndezën. E imët?!
— Po çfarë thotë zakonisht? — Xhoana dukej e interesuar.
— Gjithmonë: “Elvanë, kjo është e shtrenjtë”, “Elvanë, kjo s’është e nevojshme”, — Elvana e imitonte zërin e saj me tallje. — Sikur të isha fëmijë! Jam njëzet e tetë vjeçe, një grua e rritur!
— Po Krenari?
— Krenari… — Elvana psherëtiu. — Është djalë i mirë. Por i nënshtruar ndaj mamit. Nuk guxon t’i dalë kundër.
Dritana shtrëngoi grushtat. I nënshtruar?! Ajo që kishte kaluar jetën duke u sakrifikuar për të?!
— Çfarë do bësh tani? — pyeti Xhoana.
— Mendoj se duhet të largohemi nga këtu, — zëri i Elvanës u bë më i ulët, më konfidencial.
— Ku të shkoni?
— Kudo! Do marrim me qira një apartament të vogël, vetëm unë dhe Krenari.
— Po paratë?
— Do t’ia dalim. Krenari fiton mirë, unë do gjej punë. E rëndësishmja është të çlirohemi nga kjo… nga kjo plakë, — shpërtheu Elvana. — Më ka ardhur në majë të hundës! Gjithmonë nëpër këmbë, përzihet në çdo gjë. Shtëpia e saj, apartamenti i saj… Po unë çfarë jam? Shërbëtore?
Dritana u mbështet pas murit. Fryma iu ndërpre.
— Por, — vazhdoi Elvana, — ka edhe një mënyrë tjetër.
— Çfarë do të thuash?
— Po sikur apartamenti të kalojë në emër të Krenarit? — pëshpëriti ajo.
— Si?
— Mendoje vetë! Nuk është më e re, shëndeti s’i dihet. Çdo gjë mund të ndodhë. Apartamenti kujt i mbetet? Djalit, sigurisht. Atëherë pse jo që tani?
Xhoana fishkëlleu lehtë.
— Je guximtare! Po a do pranojë?
— A ka zgjedhje? — zëri i Elvanës u bë i ftohtë. — Do ia shpjegoj Krenarit që është për të mirën e të gjithëve. Ne jemi të rinj, duhet të ndërtojmë familje. Ajo le të jetojë si më parë. Ka një shoqe, Shqipen Zylyftari. Le të shkojë tek ajo!
— Unë nuk kam ndërmend të jetoj gjithë jetën sipas melodisë së dikujt tjetër, Xhoanë, — qeshi Elvana. — Ka ardhur koha të jem zonjë shtëpie!
Dritana u ul ngadalë në shtrat.
Pra, ja ku qëndronte e vërteta. Ja pse gjithë këta muaj kishte duruar sjellje të ëmbla, respekt të rremë, pushtim të ngadaltë të territorit.
Elvana kishte ndërtuar gjithçka me kujdes.
— Po sikur të refuzojë? — pyeti Xhoana.
— Nuk do refuzojë, — u përgjigj Elvana me siguri. — Do gjej mënyrën ta bind. Krenarin e kam në dorë, bën gjithçka që i them. Dhe ajo do që djali të jetë i lumtur, apo jo? Le të sakrifikojë për lumturinë e tij!
— Edhe apartamentin?
— Po pse jo? Në atë moshë, ç’i duhet gjithë ai luks? Një dhomë i mjafton.
Dritana u ngrit në këmbë. Duart i dridheshin nga zemërimi dhe dhimbja.
Sepse më në fund e kishte dëgjuar të vërtetën. Më në fund e kishte kuptuar me kë kishte të bënte.
Jo me një vajzë të ëmbël që “thjesht donte familje”.
Por me një grabitqare të ftohtë, që po e dëbonte hap pas hapi nga shtëpia e saj.
— Nuk e duroj dot këtë plakë! — u dëgjua nga kuzhina. — Ah, sikur apartamenti të kalojë sa më shpejt në emër të Krenarit, atëherë kjo do jetë vërtet shtëpia jonë!
Mjaft. Boll.
Dritana drejtoi shpinën, hapi shpatullat dhe u nis drejt kuzhinës.
Vajzat heshtën sapo e panë. Elvana u skuq — e kishte kuptuar se kishte folur më shumë seç duhej.
— Zonja Dritana! — tha ajo me gëzim të shtirur. — Mendonim se po pushonit!
— Mendonit, — u përgjigj Dritana qetësisht. — Ndërsa unë dëgjoja.
Heshtje e plotë. Xhoana nguli sytë në filxhan, Elvana lëvizte buzët pa nxjerrë zë.
— Pra, ja çfarë jam unë, — vazhdoi Dritana me të njëjtin ton të ftohtë. — Plakë. Pengesë. Një apartament për t’u rrëmbyer.
— Nuk e kisha ashtu… — belbëzoi Elvana.
— Po si e kishe atëherë? — pyeti Dritana, duke e parë drejt e në sy, gati për të thënë fjalën e radhës që do ta ndryshonte gjithçka.