— …të kisha parasysh? — mbaroi Dritana fjalinë e nisur më herët, me një qetësi që i ftohte gjakun kujtdo.
— Unë thjesht… ne thjesht flisnim për ëndrrën tonë, për të pasur një strehë tonën, — u justifikua Elvana, duke u kapur pas fjalëve sikur të ishin shpëtim.
— Strehë tuajën? — e ndërpreu Dritana. — Doje të thoje për shtëpinë time. Për planin që të më nxirrnit prej saj dhe ta merrnit për vete.
— Zonja Dritana, ju lutem, nuk e keni kuptuar drejt… — zëri i Elvanës dridhej.
— E kam kuptuar më saktë se ç’do të doje ti, — ia ktheu ajo shkurt.
Dritana u afrua te tavolina, mblodhi me kujdes filxhanët e festës, sikur po mbyllte një ceremoni.
— Xhoana, — tha pa e kthyer kokën nga shoqja e Elvanës, — bëhu gati. Vizita mbaroi.
Xhoana u ngrit me nxitim, duke futur sendet në çantë pa rregull.
— Zonja Dritana, — provoi sërish Elvana, — hajde ta flasim qetë, pa nerva.
— Do të flasim, — u përgjigj ajo ftohtë. — Kur të vijë Krenari.
Elvana u zbeh.
— Çfarë do t’i thuash atij?
Dritana e shikoi gjatë, pa asnjë ngut.
— Të vërtetën, — tha thjesht. — Të gjithë të vërtetën për vajzën e mrekullueshme që ka sjellë në shtëpinë time.
Në atë çast, Elvanës iu bë e qartë: loja kishte marrë fund. Maskat kishin rënë, rolet ishin zbuluar. Dhe tani i priste një bisedë e rëndë, e pashmangshme — një përballje që do të vendoste kush ishte zot i asaj shtëpie. Dhe ajo e dinte: nuk do të ishte ajo.
Zgjedhja e djalit
Krenari u kthye vonë atë mbrëmje, rreth orës nëntë e gjysmë. I lodhur, por i kënaqur, me një qese ushqimi kinez në dorë.
— Mami! Elvana! — thirri nga korridori. — Kam sjellë darkë!
Asnjë përgjigje. Një heshtje e rëndë, e çuditshme.
Ai hyri në kuzhinë. Dritana ishte ulur në tavolinë me një filxhan çaji. Elvana qëndronte te dritarja, me shpinë nga dera.
— Çfarë po ndodh këtu? — pyeti ai, duke i parë të dyja.
— Ulu, — i tha Dritana qetë. — Duhet të flasim.
Krenari e ndjeu menjëherë seriozitetin. Ai ton i ftohtë dhe i prerë te e ëma shfaqej shumë rrallë.
— Krenar, — nisi ajo, pa ia hedhur sytë Elvanës, — e dashura jote po planifikon të më nxjerrë nga banesa ime.
— Çfarë?! — ai u kthye nga Elvana. — Çfarë po thua, mami? Elvanë, kjo është marrëzi!
Elvana u kthye më në fund. Fytyra i ishte skuqur, sytë i shkëlqenin nga lotët.
— Zonja Dritana na përgjonte mua dhe shoqen time, — tha me inat të përmbajtur. — Dhe i mori fjalët krejt gabim!
— Gabim? — Dritana nxori telefonin. — Do ta dëgjosh regjistrimin?
— Regjistrim? — Krenari e pa i hutuar.
— Po, — shpjegoi ajo. — Nga fjalët për “plakën” deri te planet për ta kaluar apartamentin në emrin tënd.
Krenari u ul ngadalë në karrige.
— Elvanë… a është e vërtetë?
— Krenar, zemër, — ajo iu afrua me ngut, i kapi dorën. — Nuk e kisha ashtu! Ne jemi të rinj, na duhet hapësira jonë!
— Ta kalosh shtëpinë në emrin tim quhet “hapësirë”?
— Teknikisht po… Por mami do të rrinte me ne! Thjesht do të ishte më e rregullt nga ana ligjore.
Dritana buzëqeshi me ironi.
— Në regjistrim flisje për mua që të shkoja të jetoja te shoqet.
— Ju po e shtrembëroni gjithçka! — shpërtheu Elvana.
— Mjaft, — tha Krenari i lodhur. — Mami, ndiz regjistrimin.
— Krenar, jo… — u përpoq ajo ta ndalte, por ai ngriti dorën.
Zëri i Elvanës u dëgjua nga telefoni:
“E urrej atë plakë! Sikur ta kalonim sa më shpejt shtëpinë në emrin e Krenarit, atëherë do të ishte vërtet shtëpia jonë.”
Krenari u zbardh në fytyrë. Regjistrimi vazhdoi: plane, llogaritje, të qeshura cinike. Kur mbaroi, kuzhina u mbush me një heshtje të vdekur.
— Elvanë, — foli ai shumë qetë, — mblidhi gjërat.
— Çfarë?!
— Mblidhi dhe ik.
— Krenar, të lutem, mund ta shpjegoj!
— Çfarë? — u largua një hap prej saj. — Si e quajte nënën time? Apo si planifikoje ta përzije nga shtëpia e vet?
— Nuk ishte plan, ishte vetëm ëndërr!
— Ëndërr për t’ia grabitur shtëpinë një pensionisteje? — zëri i tij u bë i ashpër.
Elvana shpërtheu në lot.
— Të dua! Mund të gjejmë një zgjidhje, një kompromis!
— Nuk ka kompromis me dikë që e sheh nënën time si pengesë.
— Ne jemi të rinj! Na duhet një vend për jetën, për fëmijët nesër!
— Atëherë puno. Fito. Merr shtëpinë tënde. Jo të bësh plane për të marrë të huajën.
— Zonja Dritana, — iu kthye ajo me dëshpërim, — thuaji diçka!
— E the vetë gjithçka, — u përgjigj Dritana qetësisht.
Elvana qante me zë tani.
— Nuk kam ku të shkoj!
— Nuk është problemi im, — tha Krenari ftohtë. — Nesër deri në drekë, apartamenti të jetë bosh. Çelësat në tavolinë.
Pasi dera u mbyll pas Elvanës, në kuzhinë mbetën vetëm nënë e bir.
Krenari u ul sërish, fërkoi fytyrën me duar.
— Më fal, mami.
— Për çfarë? — e pyeti ajo.
— Që u verbova.
— Ishe i dashuruar. Ndodh.
Heshtën pak.
— E di çfarë? — tha ai papritur. — Do të iki edhe unë. Do të marr me qira diçka. Është koha.
— Me dëshirë?
— Po. Dhe do të kursej për timen. Pa plane për trashëgimi.
Dritana buzëqeshi.
— Trashëgimia tashmë është caktuar.
— Kujt? — u habit ai.
— Një strehe për kafshë pa shtëpi. Nëse sillesh mirë, mund ta ndryshoj. Nëse më sjell edhe një Elvanë tjetër…
— Mami!
— Çfarë? — qeshi ajo. — Tani çdo e dashur e jotja kalon kontroll.
Krenari qeshi për herë të parë atë mbrëmje.
— E mora mësimin.
— Mirë, — tha ajo duke vënë çajnikun në zjarr. — Tani, çfarë solle për të ngrënë?
— Llapsha kineze. Për tre veta e mora, — tha ai duke parë qesen.
— S’ka gjë. Do ta ha nesër.
Ata hëngrën në heshtje, duke folur për gjithçka tjetër, përveç Elvanës. Dhe Dritana mendoi se më në fund, në shtëpinë e saj ishte kthyer qetësia.