Dera e apartamentit u hap me një të përplasur aq të fortë, saqë Luljeta Qafoku u drodh e i rrëshqiti nga duart filxhani i çajit. Copëzat e qeramikës u shpërndanë mbi linoleumin e vjetër, por ajo as që i hodhi sytë: pamja përballë saj ia zbrazi shpirtin.
Në prag qëndronte Xhoana Cani, duke shtrënguar pas kraharorit vajzën trevjeçare, Hanën. Syri i majtë i Xhoanës ishte i enjtur dhe mezi hapej, buza e sipërme e çarë, ndërsa në qafë dukeshin qartë gjurmë gishtash. Mavijosje të freskëta, me ngjyrë vjollcë të errët.
— Mami… — pëshpëriti ajo dhe u lëkund, sikur po i priteshin këmbët.
Luljeta e mori menjëherë mbesën në krahë, e uli të bijën në divan dhe vrapoi drejt dollapit për të marrë kutinë e ndihmës së shpejtë. Duart i dridheshin aq shumë, sa nuk po arrinte të hapte shishen e peroksidit.
— Kush? — nxori me zor fjalët, duke shtrënguar dhëmbët. — Kush ta bëri këtë?
Xhoana e ktheu fytyrën nga muri. Hana nisi të qante lehtë.
— Xhoanë, më fol! Ishte Krenari?
E bija tundi kokën. Lotët i rrëshqitën mbi fytyrën e gjymtuar. Brenda Luljetës gjithçka vloi. Ajo e kishte ditur. Që në fillim. Ky martesë ishte një gabim i madh. Ia kishte thënë atëherë, kur Xhoana, vetëm njëzet e dy vjeçe, u dashurua me Krenar Tolën, pesëmbëdhjetë vjet më të madh, një “biznesmen i suksesshëm”, siç i pëlqente atij ta quante veten.
— Mami, të lutem, mos telefono askënd, — foli me ngut Xhoana, sapo pa sytë e nënës drejt telefonit. — Ai u betua se s’do ta bëjë më. Thjesht fola gabim, ai ishte i acaruar nga puna dhe…
— Mjaft! — e ndërpreu Luljeta. Kurrë më parë nuk i kishte ngritur zërin së bijës, por tani nuk u përmbajt. — A po e dëgjon çfarë po thua? Të ka rrahur! Para fëmijës!
— Hana ishte duke fjetur…
— Gënjen! — bërtiti papritur vajza e vogël. — Nuk flija! Babi bërtiste, mami qante, pastaj bum-bum dhe mami ra në tokë!
Grushtat e Luljetës u shtrënguan fort. Po i pastronte plagët e së bijës, kur dera u hap sërish me vrull. Këtë herë hyri Krenar Tola. I gjatë, trupmadh, me kostum të shtrenjtë. Do të ishte i pashëm, po të mos ishte ai shikim i akullt dhe përçmues.
— Ja ku qenke, — tha me qetësi, duke e fiksuar Xhoanën. — Bëhu gati. Kthehemi në shtëpi.
— Ajo nuk shkon askund, — tha Luljeta dhe doli përpara, duke u vendosur mes dhëndrit dhe së bijës.
Krenari buzëqeshi me përbuzje. Ajo buzëqeshje lëndonte më shumë se çdo sharje.
— Ti, plakë, më mirë hesht. Kjo nuk të përket ty.
— Nuk më përket? — zëri i Luljetës u drodh. — Ti ma ke shkatërruar vajzën, përpara mbesës sime…