— …dhe paskësh të mos jetë puna ime? — ia ktheu ajo, me zë që i dridhej nga zemërimi.
— Me vajzën tënde merrem unë, — ia preu ai fjalën me dhëmbë shtrënguar. — Unë i tregoj si duhet të sillet. Është gruaja ime. Po ti çfarë je këtu? Një pensioniste me ca lekë qesharake në muaj. Pa mua, të dyja do ngordhnit nga uria.
— Krenar, të lutem… — belbëzoi Xhoana, me zë të fikur.
— Hesht! Nuk po flas me ty. — Ai iu afrua Luljetës, duke e kërcënuar me trup. — Çfarë do bësh tani, moj plakë? Do vraposh në polici? — qeshi me përçmim. — Oficeri i zonës s’do të lëvizë gishtin. Mjafton një fjalë e imja te njerëzit e duhur dhe e heqin nga puna. Për më tepër, grua që ankohet për burrin? Zënkë familjare, do thonë. Le t’i zgjidhin vetë. Prandaj, mos u fry.
Luljeta e vështronte dhe e kuptonte qartë: ai ishte i bindur se askush nuk mund t’i bënte gjë. Me gjithë qenien e tij, besonte se një grua gjashtëdhjetë e dy vjeçe ishte e pafuqishme përballë tij.
— Xhoana, — tha ajo butë, pa ia hequr sytë Krenarit. — Merr Hanën dhe shko në dhomën time. Mbyllu aty.
— Mami…
— Shko, të thashë!
Xhoana, mes lotësh, e ngriti vajzën në krahë dhe u zhduk pas derës. Krenari i përcolli me një shikim tallës, plot helm.
— Epo, gjyshe, çfarë do tani? Të më mbash leksion morali? Apo…
Nuk arriti ta mbaronte fjalinë. Luljeta rrëmbeu nga tavolina një tigan të rëndë gize — atë të vjetrin, trashëgimi familjare, që kishte dekada në shtëpi — dhe me gjithë fuqinë ia përplasi në kokë.
Ai u shemb menjëherë, sikur ia kishin prerë këmbët, dhe ra në gjunjë. Nga vetulla e çarë nisi t’i rridhte gjak.
— Ti… — gërhiti ai. — Unë do të…
Goditja e dytë e zuri në shpatull. Krenari ulëriti dhe tentoi të ngrihej, por Luljeta, si e shkëputur nga realiteti, vazhdoi. Një goditje pas tjetrës: në shpinë, në krahë, në brinjë. Dyzet vjet kishte punuar si sanitare në spital, kishte ngritur e kthyer të sëmurë, kishte mbajtur pesha që të tjerët s’i përballonin — forca nuk i kishte munguar kurrë.
— Vajza ime! — nxirrte frymën me çdo goditje. — E imja! Mbesa ime! E imja!
Krenari u mbulua me duar, u tkurr në dysheme, pa tentuar më të kundërshtonte. Vetëm kur Luljeta u ndal, duke marrë frymë me vështirësi, ai ngriti kokën. Fytyra i ishte mbuluar me gjak dhe mavijosje.
— Ia firmose vetë dënimin, plakë e ndyrë, — pëshpëriti me urrejtje. — Do të të fundos. Për sulm, për dhunë. Do të përfundosh në burg.
— Mund të më fusnin, — tha ajo qetë, duke tundur kokën. — Por më parë, unë do të arrij të telefonoj dikë.
Ajo zgjati dorën dhe nxori telefonin…