Ajo e çoi telefonin pranë veshit dhe formoi numrin me lëvizje të sigurta. Krenari u mbështet paksa mbi bërryla, duke u përpjekur të dëgjonte çdo fjalë.
— Alo, Teuta Kalemi? Jam Luljeta Qafoku. Ju kujtohem? Kam punuar në reanimacion, atëherë kur djalin tuaj e sollën pas aksidentit… Po, po, më vjen shumë mirë që është mirë tani. Faleminderit. Dëgjoni, kam një hall serioz. Vajzën time e ka rrahur burri. Keq, shumë keq. Fëmija ishte dëshmitar. Mund të më ndihmoni? Ju jeni hetuese në prokurori… Ju falënderoj. Pres.
Sapo mbylli telefonin, fytyra e Krenarit u zbeh si gëlqere.
— Po bën teatër, — mërmëriti ai, pa shumë bindje.
— Vërtet mendon kështu? — Luljeta u ul ngadalë në kolltuk, duke mos e lëshuar nga dora tiganin. — Teuta Kalemi është njeri që nuk harron të mirën. Tre muaj të tërë jam marrë me djalin e saj kur ishte në koma. I flisja çdo ditë, e ktheja në shtrat, kontrolloja të mos i hapeshin plagë nga qëndrimi. Mjekët kishin humbur shpresën, por unë jo. Dhe ai u zgjua. Jeton, ka familje, dy fëmijë. Kështu që, po, Krenar Tola, ajo do të më dalë në krah.
— Unë… unë thjesht… — zëri i tij ndryshoi papritur, u mbush me frikë. — U nxeva pak. Ndodh. Nuk jam i keq. S’do të ndodhë më, ta jap fjalën.
— Është tepër vonë për fjalë.
— Të jap para! Sa të duash! Do të të blej edhe makinë!
Luljeta nuk reagoi. Heshti, duke e vështruar ftohtë.
— Nuk e kuptoni! — shpërtheu ai, duke kaluar në britmë. — Kam biznes, kam emër! Nëse më hapin çështje penale, gjithçka mbaron! Kontratat prishen, partnerët largohen!
— Duhej ta kishe menduar më herët.
— Plakë e marrë! — hungëroi ai me inat. — Edhe ti ke shkelur ligjin! Jam i gjakosur, mund të kem tronditje! Do të të çoj në gjyq!
Një buzëqeshje e lehtë, gati ironike, iu shfaq Luljetës.
— Do të më padisësh, sigurisht. Por si do ta shpjegosh që një grua gjashtëdhjetë e dy vjeçe paska rrahur me tigan një burrë të shëndetshëm? Unë do të them vetëmbrojtje. Ti hyre me forcë në shtëpinë time, kërcënove mua dhe vajzën time. U tremba për jetën tonë. Dhe Hana do ta dëshmojë si e ke rrahur nënën e saj. Një fëmijë trevjeçar, ta dish, nuk di të gënjejë.
Krenari heshti. I ulur në dysheme, me dorën e përgjakur shtypur pas kokës, ai filloi ngadalë të kuptonte se situata i kishte dalë plotësisht nga kontrolli.
Rreth njëzet minuta më vonë mbërriti policia. Bashkë me oficerin e zonës erdhi edhe vetë Teuta Kalemi — një grua rreth të pesëdhjetave, shtatlartë, me vështrim të ashpër e të prerë. Krenari u përpoq të justifikohej, fliste pa pushim, tundte duart, bërtiste se ishte sulmuar, por hetuesja e ndërpreu ftohtë, pa i lënë hapësirë për më shumë fjalë: