— Zoti Krenar Tola, ndaj jush është depozituar kallëzim penal për dhunë fizike ndaj bashkëshortes, — foli prerë Teuta Kalemi. — Bëhet fjalë për vepër penale të parashikuar nga ligji, si edhe për kërcënim serioz ndaj jetës. Do të na shoqëroni për të dhënë deklaratën.
— Po unë… unë jam viktima! Ajo më sulmoi! — shpërtheu ai, duke u përpjekur të çlirohej.
Hetuesja nuk ndryshoi ton. — Bashkëshortja juaj ka dëmtime të shumta trupore, të konstatuara nga mjeku, të paktën dy orë më parë. Ndërsa plagët tuaja janë të freskëta dhe, sipas dëshmive, janë pasojë e vetëmbrojtjes së saj. Ejani, ju lutem.
Krenarin e morën me vete. Ai ktheu kokën disa herë, bërtiti diçka pa kuptim, por dera u mbyll me zhurmë dhe zëri iu pre.
Pas heshtjes që pasoi, Xhoana Cani doli nga dhoma e gjumit, me Hanën e vogël në krahë. Vajza flinte thellë, e mbështetur në supin e nënës, e qetë për herë të parë pas shumë kohësh.
— Mami… — pëshpëriti Xhoana. — Çfarë do të ndodhë tani?
— Tani do të bëjmë atë që duhej bërë prej kohësh, — tha Luljeta Qafoku me vendosmëri. — Do të kërkojmë divorcin. Do të sigurojmë detyrimin për ushqim. Teuta më tha se, në këto rrethana, gjykata ka shumë gjasa ta lërë banesën në emrin tënd. Do të jetojmë bashkë, ne të treja. Do ia dalim.
— Ai gjithmonë thoshte se pa të do të shkatërroheshim…
Luljeta e përqafoi fort të bijën. — Xhoana, unë kam ngritur njerëz nga hiçi për katërdhjetë vjet. Mendon se do të më thyejë një njeri i tillë? Jo. Do t’ia dalim. Pa diskutim.
Lotët i rrodhën Xhoanës, por këtë herë ishin lot çlirimi, jo frike.
Tre muaj më vonë, kur Krenar Tola u dënua me një vit me kusht, punë në dobi të komunitetit dhe ndalim afrimi ndaj ish-familjes, kur divorci u finalizua dhe banesa mbeti vërtet në emër të Xhoanës, Luljeta Qafoku rrinte në kuzhinë me një filxhan çaji dhe buzëqeshte e qetë.
Teuta Kalemi kishte ardhur për vizitë; ndërkohë ishin afruar shumë dhe takoheshin herë pas here.
— Luljeta, e dini që realisht rrezikuat të akuzoheshit për tejkalim të vetëmbrojtjes? — tha hetuesja me gjysmë zëri.
— E di, — u përgjigj ajo duke tundur kokën. — Por ndonjëherë duhet ta marrësh rrezikun. Për fëmijët e tu, gjithmonë ia vlen.
— Saktë, — buzëqeshi Teuta duke ngritur filxhanin. — Për nënat që nuk tërhiqen.
Filxhanët u përplasën lehtë. Luljeta hodhi sytë nga tigani i vjetër prej gize, varur në mur, trashëgimi nga gjyshja. Tani ishte relikja e saj më e çmuar familjare — një kujtesë se për të tutërit duhet të qëndrosh deri në fund. Edhe kur je gjashtëdhjetë e dy vjeçe. Edhe kur mendon se nuk ke më forcë.
Sepse dashuria e nënës është forca më e madhe që ekziston.