Gruaja po bëhej gati për të shkuar në punë, ndërsa Lavdrim Sala e ndiqte me sy nga cepi i dhomës, pa thënë asgjë.
Tringa Tola doli nga dushi, e mbështjellë me një peshqir që mezi mbulonte format. Eh, çudi e madhe… dy fëmijë kishte sjellë në jetë dhe prapë trupi i saj nuk kishte humbur asgjë. Gjoksi i rregullt, ijet të hijshme, beli i hollë — tamam si dikur. Lavdrimi e kapi veten duke e vështruar pa u ndalur.
— Pse më shikon ashtu? — Tringa u kthye nga ai dhe qeshi lehtë. — Mos më ha me sy, jam me nxitim për punë. Po ti, s’do përgatitesh?
— Për çfarë? Rei është në shkollë, Hana në kopsht, ti ke kohë boll për të shkuar, — tha Lavdrimi dhe, si zot shtëpie, e tërhoqi drejt vetes. Por ajo e shtyu menjëherë.
— Mjaft, Lavdrim! Sot duhet të jem më herët. Shefi më kërkoi të përgatis dokumentet për mbledhjen. Lëre për më vonë. Unë po vishem dhe po iki, — i dha një puthje të shpejtë në faqe dhe iu shkëput nga krahët.
Lavdrimi u ul në kolltuk me vetulla të mbledhura. Ajo sillej para pasqyrës, ndërronte rroba, zgjodhi parfum, lyu buzët. Dhe të gjitha këto, mendonte ai me hidhërim, nuk ishin për të. Jo. Ajo po nxitonte drejt shefit të saj. Sa shumë ishte lodhur duke dëgjuar për atë Bujar Frashërin!
Sikur të mos mjaftonte kjo, edhe vjehrra disa ditë më parë kishte hedhur një fjalë pa menduar:
— Po kjo Hana, kujt i paska ngjarë kaq flokëkuqe? Si rreze dielli!
Brenda Lavdrimit gjithçka u përmbys nga ajo pyetje.
Po vërtet… kujt?
— Mirë, Lavdrim, unë po iki, — Tringa futi telefonin në çantë, hodhi edhe një vështrim tjetër nga pasqyra, pastaj e pa burrin. — Çfarë ke sot që je kaq i ngrysur?
— Ti e di shumë mirë pse! — mërmëriti ai. — Do vish prapë vonë, e lodhur. Lëre këtë punë, Tringa.
— Mos fol kështu. Vetë u gëzove kur nisën të vijnë paratë. Dy herë kam ndenjur në shtëpi me leje lindjeje dhe kam jetuar me rrogën tënde. Mjaft tani! Të gjithë na kanë zili që Bujar Frashëri më vlerësoi, më afroi pranë vetes, më bëri asistente, me rrogë të mirë dhe dhurata. Sidomos tani që ti ke probleme në punë, unë po fitoj mirë. Çfarë ka të keqe këtu? Sot do mundohem të kthehem më herët, — dhe Tringa doli me hap të lehtë nga dera.
— E paska afruar, i bën dhurata… — murmuriste Lavdrimi duke ecur kot më kot nëpër apartament. — Si e tha atë fjalë… “më afroi”. Mos vallë i shpëtoi ndonjë gjë pa dashje?
Jo, jo, s’kishte si të ishte e vërtetë. Ata e donin njëri-tjetrin marrëzisht. Ai kurrë më parë nuk kishte dyshuar tek ajo.
Megjithatë, kohët e fundit diçka e padukshme kishte ndryshuar.
Edhe në lavazhin e Lavdrim Salës kishin nisur telashet.
Dikur ai…