Tashmë nuk ishte më ai që sillte bukën kryesore në shtëpi; rrethanat kishin ndryshuar dhe barra kishte kaluar mbi shpatullat e Tringës.
Lavdrimi prej gati dhjetë vitesh zotëronte lavazhin e vet dhe kjo kishte qenë gjithmonë arsye krenarie për të. Ishte biznesi i tij, djersa e tij. Punëtorët dikur ishin të shumtë, paga u jepej me ndershmëri dhe secili arrinte të dërgonte para edhe për familjen e vet. Por koha ndryshoi: njerëzit u larguan, rregullat u shtrënguan dhe tani gjetja e stafit ishte bërë thuajse e pamundur. Ai dhe një bashkëpunëtor i vetëm lanin makinat vetë, ndërsa klientët ishin pakësuar ndjeshëm. Fitimet kishin rënë dhe kjo e gërryente përbrenda.
Tringa, pas lindjes së parë dhe periudhës së qëndrimit në shtëpi me djalin, Rei Bashën, kishte filluar punë si sekretare me orar të alternuar. Dy ditë punë, dy ditë pushim. Fillimisht gjithçka ishte e zakonshme, por më pas shefi i saj nisi ta veçonte nga të tjerët. E përfshinte në detyra më të rëndësishme dhe madje dy herë e kishte marrë me vete në udhëtime pune në një qytet tjetër, për konferenca profesionale.
Pas lindjes së Hanës, Tringa nuk e zgjati shumë lejen e dytë të lindjes. Nëna e saj u mor me mbesën dhe ajo u kthye shpejt në zyrë. Atëherë erdhi edhe oferta që i ndryshoi statusin: jo më sekretare, por asistente personale e shefit. Një ngritje e vërtetë në detyrë.
Tringa fluturonte nga gëzimi. Fliste me pasion për dokumentet që përgatiste për mbledhje, për njerëzit interesantë që takonte, për respektin që i tregonin të gjithë. Ajo ishte “asistentja e shefit” dhe kjo ndihej në çdo fjalë të saj. Edhe pamja e saj kishte ndryshuar: vishte rroba më elegante, më të kuruara. Dhuratat nuk mungonin, sepse ishte gjithnjë në qendër të vëmendjes.
Këto mendime e trazuan sërish Lavdrimin. Papritur iu ndez një dritë e rrezikshme: po ajo udhëtim pune… kur kishte ndodhur saktësisht? Ai nisi të llogariste me mendje dhe një djersë e ftohtë i rrëshqiti në shpinë, kur e lidhi kohën me lindjen e Hanës.
U step. Ku kishte arritur? A po dyshonte te Tringa e tij? Te ajo vajza gazmore që njihte që nga bangat e shkollës? Ai i kishte besuar gjithmonë asaj më shumë se kujtdo tjetër, madje më shumë se shokëve të tij. Për Tringën nuk kishte pasur kurrë asnjë hije dyshimi.
“Mjaft!” — i tha vetes. Këto ishin vetëm fantazi të sëmura. Asgjë e tillë nuk mund të kishte ndodhur, pikë.
U fut në dush, u vesh dhe u nis për në lavazh. Duhej të gjente punëtorë dhe ta vinte biznesin sërish në vijë. I kishte premtuar Tringës se do t’i blinte një makinë, qoftë edhe të përdorur; ajo nuk kishte kërkesa të mëdha. Dhe mbi të gjitha, nuk donte më që Bujar Frashëri ta shoqëronte atë me makinë.
Dita i shkoi mirë. Me mendje të kthjellët, arriti të punësonte dy djem që hynë menjëherë në turn. Të zotë, të kujdesshëm, dinin si pastrimin e brendshëm ashtu edhe lustrimin e karrocerisë. Kishte arsye për optimizëm.
Në mbrëmje, Tringa vërtet u kthye më herët. Dhe pasi fëmijët u vunë në gjumë, ajo u ul pranë tij, duke i kushtuar gjithë vëmendjen e saj, sikur të donte të vazhdonte diçka që kishte mbetur pezull.