Ishte e brishtë, elastike në çdo lëvizje, me një butësi që i ngjante mëndafshit. Lëkura e saj shkëlqente, format i kishte të harmonizuara dhe Lavdrim Sala e humbiste lehtësisht mendjen pas gruas së vet. Sa herë e shikonte nga afër, i dukej e pabesueshme sa e bukur ishte Tringa e tij.
Por papritur një valë e ftohtë i përshkoi shpinën. Për një çast, pa dashur, iu shfaq para syve një pamje e padurueshme: Tringa pranë dikujt tjetër. U përpoq ta largonte menjëherë atë mendim të ndyrë, por sado që e përzuri, hija e tij nuk u zhduk krejt. Çfarë mjegulle e mallkuar i ishte futur në kokë!
Të nesërmen në mëngjes, Tringa, me një rrobë shtëpie të lehtë, po ziente kafenë dhe po piqte petulla me djathë. Ishte ditë pushimi. Më pas iu afrua Lavdrimit, u mbështet pas tij dhe i pëshpëriti me zë të butë:
— Ishte fantastike! Je më i miri!
Ai u zbut menjëherë. Ajo kishte gjithmonë atë ndikim mbi të, mjaftonte një fjalë e saj.
Por pak më vonë, ajo mendim i bezdisshëm u kthye sërish: “Më i miri… po krahasuar me kë?”
— Lavdrim, krihi Hanën dhe lidhi flokët, — i tha Tringa, ndërsa po hekurosnin bluzat për të dalë shëtitje të gjithë bashkë.
Ai i kalonte me kujdes krehrin nëpër flokët e dendur të vajzës së vogël. Hana nuk pushonte së foluri:
— Baaaab, do shkojmë në lodra? Po me varka? Akullore do më blesh, apo jo?…
Lavdrimi e mbaroi krehjen, hoqi nga krehri disa fije flokësh të kuqe që kishin mbetur dhe, pa u vënë re, i futi në xhep.
Ideja ende nuk kishte marrë formë të qartë, por testet ekzistonin, njerëzit i bënin. Sa mund të vazhdonte të gërryhej nga dyshimet? Xhelozia e mallkuar… sikur Tringa të mos ishte kaq tërheqëse, kaq e bukur…
Por atëherë ajo nuk do të ishte më Tringa.
Pas një jave, vendosën të shkonin të gjithë familjarisht te prindërit e Lavdrimit. Vjehrra e donte shumë Tringën; e njihte që nga vitet e shkollës. Shpesh thoshte se, po të mos ishte për të, Lavdrimi ndoshta nuk do ta kishte mbaruar as shkollën profesionale, e kush e di ku do të kishte përfunduar.
— Tringa ka ndikim shumë të mirë mbi ty, bir. Je me fat që u martove me të! — përsëriste Luljeta Sota.
— Ende s’e dimë kush është më me fat! — kundërshtonte Lavdrimi.
— Pikërisht, Luljeta Sota, — qeshte Tringa. — Edhe unë pa Lavdrimin nuk do t’ia kisha dalë, ndoshta do kisha bërë marrëzira. Ne jemi krah për krah, nuk humbas me të; është i fortë dhe i zgjuar!
Prindërit i prisnin gjithmonë me gëzim. Nëna, sapo pa Rei Bashën, u habit:
— Edhe pak dhe do ta kalosh gjyshen në gjatësi, do të më duhet të të shoh nga poshtë-lart.
Ndërsa i ati ngriti në krahë mbesën e dashur:
— Hajde këtu, dielli i gjyshit! Çfarë thesari më ka ardhur! Do më recitosh ndonjë vjershë? Ato që mësoni në kopsht?
— Mamë, si mendon ti, kujt i ka ngjarë Hana kaq flokëkuqe? — e pyeti Lavdrimi me zë të ulët, duke e vështruar me kujdes.