— …Lavdrim, — vazhdoi Luljeta Sota, — ti vërtet qenke i çuditshëm. Thua se s’e njeh veten. Shikon në pasqyrë e thua: “Hunda s’është e imja, sytë kanë ndryshuar”… Po ç’pret të shohësh, more djalë?
Ajo qeshi lehtë, duke tundur dorën me një gjest dorëzimi.
— Dhe përse rri e vështron tullacinë tënde? Mos vallë ke harruar si ishin flokët e tu kur ishe i vogël? Kishe një ngjyrë të çelët, paksa të kuqërremtë. Babai im, Pellumb Curri, ishte krejt flokëkuq, edhe mjekrra e tij po ashtu! Pastaj ty t’u errësuan kaçurrelat, e më vonë… u zhdukën fare. Sot mezi i gjen djemtë e rinj me flokë të plotë. Në kohën tonë s’ishte kështu, për kokë të kësaj bote!
— Ç’po diskutoni kaq me zjarr? — ndërhyri Tringa Tola, duke u afruar. — Për mua, Lavdrimi im është burri më i bukur që ekziston. Dhe, Luljeta, po ta dish, thonë që burrat tullacë janë më tërheqësit!
Ajo e kapi të shoqin për beli dhe e shikoi drejt në sy me atë buzëqeshjen lozonjare që e çarmatoste gjithmonë. Ajo ishte kaq pranë, kaq e dashur. Lëkura e saj mbante aromë drite e vere, ndërsa mbi hundë i shpërndaheshin disa quka të imta.
“Sa budalla kam qenë… Pak sa s’e prisha gjithçka me xhelozinë time të verbër. Sikur t’ia kisha thënë ato mendime? Mirë që u ndala në kohë”, mendoi Lavdrimi, duke e shtrënguar më fort.
— Ah, kështu qenka puna, Tringë? — u dëgjua zëri plot shaka i Gjergj Marashit. — E dëgjove ç’tha nusja jonë? Edhe unë paskam ende shanse, se tullacia po më përparon dita-ditës!
Në ato çaste, jeta e Lavdrimit po merrte tjetër rrjedhë. Punët në lavazhin e tij kishin filluar të ecnin më mbarë, dhe bashkë me to edhe humori i tij. Madje, pa bërë zhurmë, kishte nisur t’i vinte mënjanë disa lekë Tringës, për makinën që ajo ëndërronte.
— Ta thashë sot? — i tregoi një mbrëmje ajo. — Bujar Frashërin do ta ngrejnë në detyrë dhe do ta dërgojnë në një qytet tjetër. Më vjen keq, por ja që kështu është. Ndërsa mua më propozuan të kaloj në një sektor tjetër. Pagesa do jetë pak më e ulët, por do kthehem më herët në shtëpi. S’është gjë e bukur kjo?
Ajo e tha aq e gëzuar, sa Lavdrimi ndjeu shpatullat t’i drejtoheshin vetvetiu.
— Sigurisht që është mirë. Dhe pastaj, ke mua. Jam burri yt. S’ke pse shqetësohesh për asgjë.
— Për mua, më e rëndësishmja në jetë jemi ne: ti, unë dhe fëmijët tanë, — tha Tringa seriozisht.
Lavdrimi u ndje paksa në siklet. E dinte që ajo fliste nga zemra, dhe mendimet e tij të mëparshme i dukeshin tani qesharake e të turpshme.
Pa e kuptuar, futi dorën në xhep dhe preku disa fije flokësh të kuqërremta të Hanës. Ato i kujtuan sa i padrejtë kishte qenë me veten.
Ishte mirë që ajo mjegull i kishte kaluar. Ai e dinte tani, pa asnjë dyshim: do t’i qëndronte gjithmonë besnik Tringës së tij, ashtu siç e dinte se ajo ishte e vetmja njeri të cilit mund t’i besonte plotësisht, njësoj si vetes.