Ornela Rrota e urrente me gjithë shpirt kunatën e saj, Fjolla Hasani, sepse kjo e fundit po përpiqej hapur t’ia rrëmbente burrin. Si mund të ndodhte diçka e tillë? Vallë, a ishte e mundur që motra e gjakut të sillej kështu? Po, rezultonte se ishte më se e aftë për këtë.
Ornela ishte martuar me Kastriot Priftin në një kohë kur motra e tij, Fjolla, ishte vetëm pesëmbëdhjetë vjeçe. Kastrioti ishte dymbëdhjetë vjet më i madh se ajo, por kjo nuk e kishte penguar lidhjen e tyre. Ata ishin dashuruar marrëzisht dhe kishin vendosur të lidheshin në martesë pa hezitim. Të dy ishin të rinj, të shëndetshëm dhe plot plane. Ornela, në atë kohë, kishte tashmë një apartament me dy dhoma, një banesë të rregullt, për të cilën ende shlyente kredinë.
Përveç kësaj, ajo kishte edhe një punë solide: fitonte dukshëm më shumë se i fejuari i saj. Por Ornela nuk ishte as koprrace, as grindavece. Paraja, sipas saj, nuk ishte thelbësore. Gjëja kryesore ishte dashuria, dhe atë e kishin me bollëk. Edhe fakti që Kastrioti ndihmonte nënën dhe motrën i dukej shenjë mirësie: do të thoshte se ishte njeri me zemër të butë.
Babai i Kastriotit ishte larguar nga familja menjëherë pas lindjes së vajzës së vogël. Foshnja kishte qenë bjonde, ndërsa të tjerët në të dyja familjet ishin brunë. Në ato vite, analizat e ADN-së ishin luks i paarritshëm. Prandaj vendimi ishte i thjeshtë dhe i pamëshirshëm: fëmija nuk ishte i tij.
Burri iku, ndërsa nëna e Kastriotit mbeti vetëm, pa mbështetje financiare, me një foshnjë në gji. Ajo filloi ta urrente vajzën, sepse e shihte si shkakun e shkatërrimit të familjes. Kastrioti, atëherë ende fëmijë, i dhimbseshte motra e vogël dhe mori mbi vete shumë përgjegjësi.
Ndërsa bashkëmoshatarët e tij luanin futboll në oborr, ai shtynte karrocën e Foshnjës. E çonte në kopsht, më pas në shkollë. Madje, herë pas here, mungonte edhe në mësime për të qëndruar me Fjollën kur ajo sëmurej, sepse e ëma punonte në dy vende për të mbijetuar.
Fatkeqësisht, me rritjen e saj, Fjolla nuk u bë më e lehtë për t’u përballuar. Filloi të braktiste shkollën, nuk kishte ambicie dhe as dëshirë për asgjë. Me shumë mundime mbaroi një kolegj pa emër dhe, sapo iu dha rasti i parë, u martua me nxitim.
“Falë Zotit”, mendonte Ornela, e lodhur nga telefonatat e përhershme të vjehrrës për hallet e Fjollës, të cilën e urrente në heshtje bashkë me të ëmën. “Ndoshta jeta familjare do ta bëjë të rritet.”
Sigurisht që e “bëri” të rritet: shumë shpejt, kunata solli në jetë një djalë, Gentian Dervishi. Dhe doli se edhe ai kishte nevojë për ndihmë. Ndërkohë, gjyshja e dashur u tërhoq me justifikimin se ishte ende e re dhe se gjithçka duhej ta përballonte vetë e bija.
Sërish filluan lutjet: tani për nipin. Ta çonin te mjeku, të rrinin me të, të jepnin para për pampersa e fruta. Si mund të thuhej jo?
— Ornelë, kemi një problem, — nisi Kastrioti me hezitim të pazakontë. — Fjollës nuk i del strehimi.
— Po deri tani ku banonte? — pyeti ajo ftohtë.
— Te burri i saj.
— E tani çfarë? E ka përzënë?
— Nga e kuptove? — u habit ai.
— E mora me mend. U teprua, apo jo? Po nga unë çfarë kërkohet?
— Ta lejojmë të qëndrojë përkohësisht në apartamentin e gjyshes. Ku të shkojë me një fëmijë trevjeçar? Më pas do gjej një zgjidhje.
— Po aty ka qiramarrës. Ç’do bëhet me ta? Dhe pse të mos kthehet te nëna?
— Me qiramarrësit merrem unë. Me nënën nuk shkon mirë, e di edhe ti.
Po, Ornela e dinte. Dhe Kastrioti, si për çudi, e zgjidhi çështjen. Fjolla u vendos në apartamentin e gjyshes bashkë me Gentianin e vogël. Natyrisht, për të ardhura shtesë nuk bëhej më fjalë; mjaftonte që të paguheshin faturat.
Apartamenti kishte kaluar në pronësi të Ornelës me trashëgimi, pasi ajo ishte tashmë e martuar. Pas një pastrimi dhe rregullimi të lehtë, e kishin dhënë me qira, duke u bërë një ndihmë e mirë financiare. Tani, kjo mundësi ishte zhdukur.
“Le të shkojë gjithçka dreq”, mendonte Ornela, e përqendruar në një betejë shumë më të madhe: po përgatitej për fertilizim artificial. Për gjithë këto vite nuk kishte arritur të mbetej shtatzënë. Sigurisht, edhe burri i saj ishte pjesë e procesit, por për të gjithçka ishte më pak e lodhshme dhe kërkonte shumë më pak kohë.