— Jo! — e tha Ornela Rrota papritur, me një ashpërsi që as vetë nuk e priste.
— Pse? — u habit Kastriot Prifti; ishte hera e parë, pas kaq shumë vitesh bashkë, që dëgjonte një refuzim kaq të prerë.
— Sepse nuk dua. Ja, kaq. Nuk kam dëshirë! — shtoi ajo pa u justifikuar. — Dhe pastaj, zemër, kush e shpik, ai edhe e çon deri në fund, apo jo? Apo i ke harruar këto fjalë?
Ai nuk i kishte harruar aspak. Përkundrazi, ishin shprehjet e tij të parapëlqyera, ato që ia kishte hedhur shpesh në fytyrë gruas së vet, sa herë që donte të shmangte përgjegjësinë. Tani, të njëjtat fjalë i ishin kthyer si bumerang.
Kastrioti u mbyll në vetvete, i fryrë nga inati. Nuk këtë reagim e kishte imagjinuar nga një grua që, sipas tij, duhej të ishte gjithmonë mirëkuptuese. Ndërsa Ornela, e çuditur nga sjellja e tij, kuptoi se shkaku ishte i thjeshtë: ajo nuk kishte rënë dakord me të. Për herë të parë pas shumë vitesh martesë, ajo kishte guxuar të mos bënte siç donte ai. Deri atëherë, vendimet kishin qenë gjithmonë të tijat.
Dhe ja ku ishte përplasja e parë serioze. Kastrioti, i lënduar në krenari, atë natë nuk hyri në dhomën e gjumit, por u shtri në divan, sikur të donte të thoshte: shiko çfarë bëre, shkatërrove harmoninë familjare! Nga vështrimet që herë pas here i hidhte Orelës, lexohej qartë mesazhi i pashprehur: nëse ndryshon mendje dhe pranon të japësh një shumë mujore për nipin tim, ndoshta të fal.
Por ajo, për habinë e tij, nuk iu afrua për t’u pajtuar. Jo se po bënte kapriço apo po luante teatër; thjesht… nuk kishte dëshirë. Pa thënë asnjë fjalë, u shtri të flinte. Ishte një lloj rebelimi i heshtur, një kryengritje e vogël personale.
“Dreqi ta hajë,” mendonte Ornela, e shtrirë vetëm në shtratin martesor. “Mos vallë kjo familje për të vlen më shumë se unë?”
Fatkeqësisht, gjithçka tregonte se po. Nuk kishte mënyrë tjetër për ta shpjeguar sjelljen e tij.
Me kalimin e kohës, marrëdhënia me burrin u zbut disi, plagët u mbuluan, por shija e hidhur mbeti. Ndërkohë, radha e zemërimit i erdhi kunatës: për mungesë parash, djali i saj nuk arriti të futej në universitetin prestigjioz që kishin ëndërruar. Dhe fajtorja, natyrisht, u shpall Ornela.
Edhe kjo stuhi, me kohë, u fashit. Filluan sërish të mblidheshin për festa familjare, të buzëqeshnin sipërfaqësisht, sikur asgjë të mos kishte ndodhur.
— Ornela, kam diçka për të të thënë, — nisi Kastrioti, duke u ngatërruar si zakonisht kur donte të hapte një temë të pakëndshme.
— Mos më thuaj që Fjolla Hasani ka mbetur prapë pa strehë, — provoi ajo të bënte shaka.
— Po ti nga e di? — u shtang ai.
Zemra e Ornelës u tkurr. “Çfarë po ndodh?” mendoi ajo. “Po apartamenti i gjyshes, ku është?”
— Jo, jo, gjithçka është në rregull me apartamentin, — u ngut ta qetësonte Kastrioti. — Thjesht Gentian Dervishi ka sjellë të fejuarën, dhe ajo nuk shkon me Fjollën.
— Mirë, — tha Ornela me lodhje në zë. — Dhe çfarë prisni nga unë kësaj here?
— Qetësohu, — foli ai butë, sepse një grindje e re nuk i leverdiste. — Ndoshta ke ndonjë ide?
— Ide kam plot, por nuk kanë lidhje me ju, — u përgjigj ajo ftohtë. — E vetmja gjë që mund të bëj është të flas me Gentianin: ai dhe e fejuara le të marrin një shtëpi me qira. Fjolla mund të vazhdojë të qëndrojë në apartamentin e gjyshes.
— Mos u ngut, do të mendohem unë për diçka, — tha Kastrioti, duke marrë edhe një porcion tjetër ushqimi; ishin ulur në darkë.
Atë natë, Ornela nuk mbylli dot sy. “Prapë e njëjta histori,” mendonte e rraskapitur. “S’ka fund kjo.” Në mëngjes, mori leje nga puna dhe, pa i treguar askujt, u nis drejt apartamentit të gjyshes, ku nuk kishte shkelur prej kohësh. Gjithmonë kishte mungesë kohe, dhe për më tepër, burri e siguronte se gjithçka ishte nën kontroll, se ai shkonte shpesh atje.
Pamja që pa e tronditi. Banesa ishte lënë pas dore, e mbuluar nga papastërtia dhe rrëmuja. Në kuzhinë, pranë një tavoline të mbushur me pjata të palara, një bionde e re po lyente thonjtë me qetësi. Gentiani, me sa dukej duke ia bërë bishtin universitetit, rrinte pranë saj, i zhytur në telefon.
— Kush jeni ju? — pyeti vajza, e habitur, kur pa një grua të hynte me çelësin e vet.
— Unë jam pronarja e kësaj shtëpie. Po ju? — u përgjigj Ornela me një buzëqeshje të sforcuar, duke u përpjekur me zor të mos shpërthente.
— Çfarë pronareje? Atëherë kush është Fjolla Hasani? — pyeti vajza.
— Ajo është motra e burrit tim, të cilën thjesht e kanë lejuar të jetojë këtu përkohësisht.
— Pra… ju e keni lënë të banojë këtu, — përsëriti vajza, duke u përpjekur ta kuptonte situatën, ndërsa tensioni në ajër po bëhej gjithnjë e më i rëndë dhe gjithçka dukej se po shkonte drejt një përplasjeje të pashmangshme.