— Pra, e keni “lejuar” dhe kaq. Nuk ka asnjë kuptim tjetër kjo fjalë. Dhe s’kishit aspak të drejtë ta përzinit prej këtej! — shpërtheu vajza, tashmë pa u përmbajtur.
— Askush nuk e ka dëbuar, — ndërhyri Gentian Dervishi, duke u përpjekur ta mbante zërin të qetë. — Thjesht ajo dhe Diella Nano nuk shkojnë dot bashkë. Ne kemi vendosur të martohemi, ndaj ajo zgjodhi të largohej vetë.
— Martohuni, nuk kam asnjë kundërshtim, — u përgjigj Ornela Rrota ftohtë. — Në përgjithësi, bëni çfarë të doni. Por këtë banesë duhet ta lironi. Gjeni një vend tjetër për të jetuar. Keni dy orë kohë për t’u bërë gati.
Të rinjtë shkëmbyen vështrime të trazuara; ishte e qartë se ajo nuk po bënte shaka. Ornela shtoi me ton prerës:
— Dhe thuaji nënës tënde të kthehet.
Ajo doli nga apartamenti dhe u ul pranë hyrjes së pallatit, e vendosur t’i shihte me sytë e saj teksa nipi i burrit dhe e dashura e tij do ta lironin shtëpinë. Pas rreth një ore e gjysmë, ata dolën me valixhe në duar. Pak çaste më vonë, telefoni i Ornelës ra. Në ekran u shfaq emri i kunatës.
“Me siguri po më falënderon”, mendoi ajo me naivitet. “Tani do të jetojë e vetme këtu.”
— Çfarë po i lejon vetes? — shpërtheu zëri nga ana tjetër e linjës. — Si guxove ta nxirrje Gentianin jashtë?
— Po ti vetë nuk u ankove se s’kishe ku të rrije?
— Po, nuk kisha! Por falë vëllait tim, gjithçka u zgjidh!
— Si u zgjidh? — pyeti Ornela, e hutuar.
— Ma mori me qira një apartament! — tha Fjolla Hasani me krenari. — Ndërsa Gentiani duhej të mbetej këtu me gruan e tij!
Ornela e mbylli telefonin pa thënë asnjë fjalë. Tani gjithçka ishte më se e qartë, aq e qartë sa i dhembnin sytë nga e vërteta. Vetëm një ditë më parë, ajo i kishte dhënë Kastriot Priftit para për drekat e punës, sepse, sipas tij, financat i kishin mbaruar. Mesa dukej, kishin mbaruar vetëm për të: për qiranë e motrës, para u gjetën menjëherë.
Ajo u kthye në apartament, thirri një çelësxhi dhe ndërroi bravën. Më pas shkoi në shtëpinë e saj. Kur burri u kthye nga puna, në korridor e priste një valixhe me rrobat e tij — gjithçka tjetër aty ishte pronë e Ornelës.
— Po largohesh diku? — pyeti Kastrioti i habitur. — Pse s’di gjë?
— Jo. Ti po largohesh.
— Dhe ku, të lutem?
— Atje ku shkojnë paratë dhe energjia jote — te familja jote.
— Po pse, të vjen keq? — bërtiti ai, zakonisht i qetë, tashmë i informuar nga motra e dashur. — Ti ke gjithçka: shtëpi, punë, të ardhura!
— Ke të drejtë. I kam të gjitha. Dhe për gjithçka kam punuar vetë. Vetëm një gjë s’e kuptoj më: përse më duhesh ti?
— Si përse?! — mbeti pa fjalë Kastrioti, i tmerruar nga humbja e rehatisë. — Unë të dua!
— Atëherë duaj sa të duash. Askush s’të ndalon. Unë do ta nis vetë divorcin. Ti jeto me motrën tënde dhe më duaj nga larg — do të jem më mirë kështu.
Me këtë ndjenjë çlirimi, Ornela hyri në dhomën e gjumit, u shtri mbi batanije dhe nisi të mendonte për një jetë tjetër, më të mirë. Tani, gjithçka mund të ndryshonte.
I fyer në krenarinë e tij, Kastrioti filloi të paketonte me zhurmë, duke shpresuar se ajo do të zbuthej si dikur. Si ishte e mundur ta përzinte atë — të bukurin, të zgjuarin, “macho”-n? Dhe si do t’ia dilte tani pa paratë e saj?
Por Ornela vendosi të mos reagojë, edhe pse i vinte t’i dilte përpara e t’i binte pas koke për zhurmën. Më në fund, dera u përplas dhe gjithçka u qetësua.
“Gjithsesi, ia dola”, mendoi ajo. “Gjeta forcën, edhe pse nuk ishte e lehtë pas kaq vitesh.”
Siç thoshte edhe princi në filmin e saj të preferuar për Hirushen, është gabim të mos shkosh në ballo kur e meriton. Dhe Ornela e meritonte lumturinë e saj. Madje edhe një vajzë të vogël, që një ditë do ta thërriste më në fund “mama”.