– A je seriozisht? – Oltian Marashi mbeti i ngrirë te pragu i derës, me çelësat e makinës ende të shtrënguar në grusht. Ngjyra iu zbeh në fytyrë, por në sy i shkëlqeu ai nervozizmi i njohur. – Domethënë, për shkak të trillimeve të tua, unë tani duhet të dal rrugëve?
Fjolla Lika u drejtua, duke ndier se si brenda saj po vlohej gjithçka. Qëndronte në korridorin e vogël të banesës së tyre, aty ku deri dje vareshin fotografitë e përbashkëta: buzëqeshje, gota shampanjeje, dita e martesës. Tani kornizat ishin bosh dhe xhami i njërës kishte një krisje të hollë, sikur koha vetë të kishte vendosur një vijë ndarëse.
– Trillime? – e pyeti ajo me zë që i dridhej. – Nuk quhen trillime kur gjej në telefonin tënd mesazhe nga… – Fjolla u ndal për një çast, gëlltiti nyjën në fyt, – nga e radhës “shoqja” jote.
Oltiani rrotulloi sytë, hodhi çelësat mbi komodinë dhe iu afrua.
– Fjolla, po i merr gjërat gabim sërish. Hajde ta flasim qetë, pa këtë dramë.
– Dramë?! – zëri i saj u ngrit, por u ul menjëherë kur pa derën e fqinjit të hapur pak. Fjalët i dolën të mprehta, si goditje. – Dhjetë vjet kam duruar “shoqet e pafajshme”, kthimet e vona, takimet e tua “pune”. Mjaft, Oltian. Ik.
Ajo tregoi nga çanta ku kishte futur me nxitim rrobat e tij: bluza, xhinse dhe xhaketën e preferuar prej lëkure. Çanta qëndronte te dera, një shenjë e vendimit të saj. Ai e pa çantën, pastaj Fjollën, dhe për herë të parë pas shumë kohësh në sytë e tij u shfaq hutimi.
– Fjolla, – nisi ai, por ajo tashmë ishte kthyer nga kuzhina, duke përplasur derën pas vetes.
Ulur pranë tavolinës së kuzhinës, Fjolla mbante filxhanin me çaj të ftohur mes duarve. Telefoni i saj ndriçonte nga mesazhe të palexuara. Shoket i shkruanin sapo kishin marrë vesh vendimin e saj: “Je e fortë”, “Kaq duhej bërë prej kohësh”. Lot nuk kishte. Vetëm një zbrazëti e çuditshme, e përzier me lehtësim dhe frikë. Çfarë do të ndodhte tani?
Dhjetë vjet martesë. Dhjetë vjet mbyllje sysh ndaj telefonatave të natës, aromës së huaj të parfumeve, justifikimeve të njëpasnjëshme. Fjolla kishte qenë gjithmonë “gruaja ideale”: gatuante, lante, buzëqeshte në festa familjare, edhe kur brenda saj grumbullohej dhimbja. Donte të besonte se Oltiani do të ndryshonte, se do të kujtonte ëndrrat për fëmijë, udhëtime, një shtëpi jashtë qytetit. Por ai kishte ndërtuar një jetë tjetër, ku ajo ishte vetëm sfond.
Zilja e derës e shkëputi nga mendimet. Fjolla u drodh, por nuk lëvizi. Oltiani. Sigurisht që nuk kishte ikur. E njihte mirë: do të lutej, do të premtonte, si gjithmonë. Vetëm se këtë herë diçka ishte ndryshe. Këtë herë ajo nuk do ta hapte.
Zilja u dëgjua sërish, më këmbëngulëse. Fjolla u ngrit, iu afrua derës dhe pa nga vrima. Oltiani qëndronte aty me çantën në dorë, flokët e shpupuritur dhe këmishën e rrudhur.
– Fjolla, hape, – zëri i tij ishte i ulët, por plot vetëbesim. – Kjo është marrëzi. Le të flasim si njerëz të rritur.
Ajo mbështeti ballin te dera e ftohtë. Zemra i rrihte fort, por e detyroi veten të fliste.
– Ik, Oltian. Nuk po bëj shaka.
– Mos e tepro, – trokiti ai. – Nuk do të më lësh të fle rrugëve. As çelësat e makinës s’i kam, i more ti.
Ajo shtrëngoi buzët. Çelësat. Për të, gjithçka rrotullohej rreth makinës, jo rreth familjes së shkatërruar. Fjolla u kthye në kuzhinë, i mori çelësat nga komodina dhe e hapi derën vetëm aq sa t’ia hidhte pranë këmbëve.
– Ja ku i ke. Tani largohu.
Dera u mbyll me forcë. Ajo dëgjoi një sharje të ulët, hapa që largoheshin dhe pastaj heshtje. Duart i dridheshin. Ishte hera e parë që nuk u dorëzua. Hera e parë që zgjodhi veten.
Të nesërmen u zgjua me dhimbje koke. Banesa dukej bosh, edhe pse gjithçka ishte në vend: divani i fundjavave, rafti me librat e tij, madje edhe filxhani me mbishkrimin qesharak “Shefi më i mirë”. Nuk preku asgjë, përveç rrobave që kishte futur në çantë. Ende nuk ishte gati ta fshinte nga jeta e saj. Dhimbja ishte shumë e freskët.
Makina e kafesë gumëzhinte dhe aroma mbushi kuzhinën. Jashtë, Tirana zhurmonte me makina dhe zëra. Fjolla pa reflektimin e saj në xham: rrathë të errët nën sy, flokë të kapura shkujdesur. Tridhjetë e pesë vjeç, por ndihej më e lodhur se kurrë. Megjithatë, në atë lodhje kishte një forcë të re, sikur t’i ishte hequr nga shpatullat një barrë e rëndë.
Telefoni ra. Numër i panjohur. Ajo hezitoi, por u përgjigj.
– Fjolla? Jam Klea Prendi, – tha zëri i butë, por i sigurt. Kolege e Oltianit. Fjolla e kishte takuar disa herë dhe gjithmonë ishte ndier në siklet pranë saj.
– Po, Klea, – u përgjigj ftohtë. – Çfarë ka ndodhur?
– E di që mes teje dhe Oltianit ka probleme, – foli me ndalesa. – Ai fjeti mbrëmë tek unë. Asgjë e keqe, thjesht në divan. Mendova se duhej ta dije.
Faqet e Fjollës u skuqën. Klea. Sigurisht Klea. Ishte pikërisht ajo që i kishte shkuar ndër mend kur kishte lexuar mesazhet.
– Faleminderit që më the, – tha me vështirësi. – Por nuk më përket më.
– Prit, Fjolla, – Klea nxitoi. – Ai është i tronditur. Thotë se të do. Ndoshta duhet të flisni edhe një herë.
Fjolla e shtrëngoi telefonin fort. Dashuri. Sa lehtë shqiptohej kjo fjalë kur gjithçka ishte shkatërruar.
– Thuaji të mos më telefonojë më, – dhe e mbylli thirrjen, duke mbetur ulur në heshtje, e vetëdijshme se nga ai çast jeta e saj po hynte në një fazë krejt të re.