Ajo qëndroi për një kohë duke parë telefonin e fikur në dorë dhe ndjeu qartë se brenda saj po formësohej diçka e re. Nuk ishte më dhimbje, as mllef, as zhgënjim i verbër. Ishte vendosmëri. Fjolla e kuptoi se nuk do të ishte më ajo grua që pret në heshtje, që fal gjithmonë, që ushqehet me shpresa boshe. Ajo kapitull kishte mbaruar. Pyetja që e trembte tani ishte tjetër: çfarë e priste përpara? Si jetohej vetëm pas kaq vitesh bashkë? Dhe si do t’ua shpjegonte gjithë këtë miqve të përbashkët, familjarëve, fqinjëve që me siguri tashmë po flisnin pas shpine?
Ndërkohë, Oltian Marashi rrinte ulur në një kafene përballë pallatit ku kishin jetuar së bashku. Vështrimi i tij ishte ngulur te dritaret e apartamentit. Drita në kuzhinë ishte ndezur dhe ai e përfytyronte Fjollën duke pirë kafen e mëngjesit, duke rrudhur vetullat teksa lexonte lajmet në telefon. Ai i njihte zakonet e saj më mirë se të vetat. Megjithatë, ajo që kishte ndodhur një natë më parë e kishte tronditur thellë. Ajo e kishte nxjerrë jashtë. Atë, Oltianin, të cilin të gjithë e quanin njeri shoqëror, menaxher të suksesshëm, dikë që gjithmonë dukej se i kishte gjërat nën kontroll.
Nuk kishte mbyllur sy gjithë natën. Klea Prendi i kishte ofruar divanin, por ai ishte rrotulluar pa pushim, duke e rikthyer në mendje çdo fjalë të grindjes së tyre. Po, kishte flirtuar. Po, kishte mesazhe që Fjolla nuk duhej t’i shihte kurrë. Por tradhti? Kjo i dukej një fjalë e rëndë, e tepruar. Ai nuk kishte fjetur me askënd tjetër. Thjesht… i pëlqente vëmendja. I pëlqente ndjesia se ishte i dëshiruar. Fjolla, nga ana tjetër, kishte ndryshuar: gjithmonë e lodhur, gjithmonë me ankesa. Ku kishte humbur vajza që qeshte me batutat e tij, që e shihte me admirim?
Oltiani e piu kafen deri në fund dhe nxori telefonin. I shkroi: “Fjolla, të lutem të flasim. U solla si idiot, por nuk dua ta shkatërroj gjithçka.” Mesazhi mbeti pa përgjigje. Ai shtrëngoi nofullat. Mirë. Nëse ajo donte luftë, ai nuk do të lutej. Megjithatë, thellë brenda vetes e dinte se pa të, jeta e tij ishte e zbrazët.
Kaloi një javë. Fjolla mësoi të mos dridhej më sa herë dëgjonte trokitje në derë. Ndryshoi bravën, që Oltiani të mos mund të hynte pa leje. Mori pushim nga puna – në agjencinë e marketingut ku punonte si copywriter nuk i bënë pyetje. Koleget pëshpëritnin, por ajo u ushtrua të mos ua vinte veshin. Bota e saj u tkurr: apartamenti, dy-tre shoqe dhe shëtitje të rralla në park.
Një mbrëmje, ndërsa po përgatiste darkën, dikush trokiti. Fjolla ngrin, thikën në dorë. Oltiani? Jo, trokitja ishte e lehtë, e panjohur. Hapi derën dhe pa Vesa Qosjen, shoqen e vjetër që nuk e kishte takuar prej vitesh.
– Fjollë! – Vesa u hodh përpara dhe e përqafoi fort. – I di të gjitha. Oltiani më telefonoi, foli si i viktimizuar, tha që e paske nxjerrë jashtë. Ke bërë shumë mirë!
Një buzëqeshje e sinqertë i shpëtoi Fjollës – e para pas ditësh të tëra. Vesa kishte qenë gjithmonë kështu: e zhurmshme, e drejtpërdrejtë, me flokë të kuq dhe një të qeshur që të çarmatoste.
– Hyr, – i tha Fjolla duke u tërhequr. – Çaj apo verë?
– Verë, patjetër! – Vesa u shtri rehat në divan. – M’i trego të gjitha. Dhe mos guxo të heshtësh, duket që je keq.
Fjolla mbushi dy gota me verë të kuqe dhe u ul pranë saj. I tregoi gjithçka: mesazhet, Kleën, lodhjen e përhershme nga roli i gruas që shtirej sikur gjithçka ishte në rregull. Vesa dëgjonte me vëmendje, duke tundur kokën dhe duke ndërhyrë herë pas here: “Çfarë tipi!” ose “Ti ke duruar shumë.”
– Dëgjo, – tha Vesa kur rrëfimi mbaroi, – edhe unë kam kaluar diçka të ngjashme. Burri im i parë ishte kampion premtimesh. Pastaj e kuptova: kur dikush nuk të vlerëson, fjalët nuk bëjnë punë. Ke vepruar drejt. Dhe tani… – ngriti gotën, – për Fjollën e re. Atë që nuk duron më.
Fjolla buzëqeshi, por diçka i shtrëngoi gjoksin. Fjolla e re. Tingëllonte bukur, por kush ishte ajo në të vërtetë? Një grua që kishte përzënë burrin? Një tridhjetëepesëvjeçare e vetmuar që i trembej së ardhmes? Nuk e dinte ende. Por për herë të parë pas shumë kohësh, ndjeu dëshirë ta zbulonte.
Në anën tjetër, Oltiani kishte marrë me qira një garsoniere në një lagje periferike. Mure të gërryer, shtrat që kërciste, heshtje mbytëse natën. E urrente atë vend. E urrente qetësinë që i rëndonte mbi kokë. Dhe mbi të gjitha, e urrente veten për gjithçka kishte shkatërruar.
Filloi ta telefononte Fjollën çdo ditë. Fillimisht ajo nuk përgjigjej, më pas e bllokoi numrin. Atëherë ai iu drejtua shoqeve të saj, madje edhe motrës, duke u lutur t’i flisnin. Të gjithë refuzuan. Edhe nëna e tij, të cilën e vizitoi një fundjavë, e pa me qortim.
– Oltian, – i tha ajo duke prerë bukën, – të dua, por Fjolla ka të drejtë. Je sjellë si fëmijë. Nëse do ta rikthesh, duhet ta tregosh me vepra.
– Po si? – gati sa nuk bërtiti ai. – Ajo nuk pranon as të më dëgjojë!
– Mendoje vetë, – u përgjigj nëna qetë. – Fjalët i ke pasur gjithmonë të bukura. Tani duhen gjëra konkrete.
Kur u kthye në apartamentin e tij të vogël, u ul përpara laptopit dhe nisi të kërkonte një psikolog. Jo se besonte shumë te këto seanca, por dëshpërimi e shtynte të provonte gjithçka. Donte të kuptonte pse gjithçka ishte shembur. Dhe ndoshta, si mund të rregullohej.
Fjolla, nga ana e saj, nisi të vërente gjëra të vogla që më parë i shpëtonin. Sa bukur ishte të zgjoheshe në heshtje, pa gërhitjen e Oltianit. Sa aromë e mirë kishte kafeja kur e përgatiste vetëm për vete. U regjistrua në kurs yoga, të cilin e kishte shtyrë për vite, dhe madje pranoi edhe një takim – një koleg nga puna e kishte bindur. Takimi nuk ishte ndonjë mrekulli, por Fjolla qeshi, dhe kjo mjaftonte si fitore e vogël.
Një mbrëmje gjeti poshtë derës një zarf. Jo email, por letër e vërtetë. Shkrimi ishte i Oltianit. Instinktivisht deshi ta hidhte, por kureshtja fitoi. E hapi dhe lexoi.
“Fjolla, e di që nuk dëshiron të më shohësh. Nuk të fajësoj. U solla si idiot. Jo vetëm pse ekzistonin ato mesazhe, por sepse të dhashë arsye t’i kërkoje. Kam nisur të shkoj te psikologu. Po, unë, ai që tallej me këtë gjë. Po përpiqem të kuptoj pse arrita këtu. Dua të ndryshoj. Jo për ty, por për veten. Megjithatë, nëse ndonjëherë më jep një shans, do të bëj gjithçka që të më besosh sërish.”
Kur mbaroi së lexuari, Fjolla e la letrën mënjanë. Zemra i rrihte më shpejt, por ndjenjat ishin të paqarta: zemërim, shpresë, apo thjesht lodhje. Vështrimi i saj u ndal te korniza bosh në mur, aty ku dikur kishte qenë fotografia e dasmës. Dhe e kuptoi se nuk donte ta varte sërish. Të paktën jo tani.
Një muaj më vonë, Fjolla ishte ulur në një kafene në Tiranë me Vesën. Jashtë binte një shi i imët dhe qyteti dukej gri, por i ngrohtë. Vesa fliste për punën e saj të re, ndërsa Fjolla e dëgjonte me një buzëqeshje të qetë. Telefoni i saj qëndronte mbi tavolinë dhe papritur u ndez ekrani – një telefonatë hyrëse nga Oltian Marashi. Ajo e mori aparatin në dorë dhe për një çast mbeti e palëvizur, para se të vendoste se çfarë do të bënte më pas.