Ajo e kishte fshirë numrin e tij nga telefoni rreth një javë më parë, pa e ditur as vetë pse e kishte bërë. Ishte një veprim impulsiv, si shumë të tjerë kohët e fundit, por që i kishte sjellë një ndjesi të çuditshme lehtësimi, sikur të kishte mbyllur një derë që përherë i përplasej në mendje.
– Do ta hapësh? – e pyeti Vesa, duke e vështruar me bisht të syrit, me një shprehje që përziente kureshtjen dhe shqetësimin.
Fjolla uli sytë drejt ekranit. Emri i Oltian Marashit ndriçonte aty, i thjeshtë dhe i rëndë njëkohësisht. Gishti i saj qëndroi pezull mbi butonin e gjelbër. Në kokë i erdhën fjalët e letrës së tij, rrëfimi për terapinë, për përpjekjet që po bënte. Iu shfaq pamja e atij mbrëmjeje kur ajo e kishte nxjerrë jashtë nga shtëpia – i hutuar, i lënduar, por ende i bindur se ajo do të ndryshonte mendje.
– Nuk jam e sigurt, – tha më në fund, pa u fshehur. – Ndoshta do flas me të… por jo tani.
Vesa tundi kokën, dhe në sytë e saj u lexua diçka si miratim i heshtur. Fjolla e fiku telefonin dhe piu një gllënjkë kafeje. Për herë të parë pas shumë kohësh, ndjeu qartë se jeta që po jetonte i përkiste vetëm asaj. Çfarëdo që të ndodhte më tej, ishte e bindur se do t’ia dilte.
Megjithatë, diku thellë, ajo e dinte se ajo bisedë nuk mund të shmangej përgjithmonë. Oltiani nuk ishte njeri që dorëzohej lehtë. Ndoshta po ndryshonte vërtet. Ndoshta jo. Pyetja e vërtetë ishte tjetër: a ishte ajo gati t’i jepte një mundësi? Dhe nëse po, me çfarë kushtesh?
Një mbrëmje tetori, Fjolla ishte ulur në ballkon, e mbështjellë me një batanije të trashë. Ajri ishte i ftohtë dhe Tirana përballë saj fundosej në muzgje të zbehta gri. Në duar mbante një filxhan çaji bimor, aroma e nenexhikut përzihej me një shije të hidhur që i ngjante mendimeve të saj. Kishte kaluar një muaj që nga dita kur e kishte përzënë Oltianin. Një muaj që njëherazi i dukej i pafund dhe tepër i shkurtër. Letra që ai kishte futur nën derë qëndronte ende mbi tavolinën e kuzhinës, e rrudhosur ngaqë ajo e kishte lexuar pa pushim.
– Fjollë, si po ja kalon? – zëri i Vesës u dëgjua pas shpine. Ajo doli në ballkon me një pjatë sanduiçësh në duar. Kishte vendosur të flinte atë natë tek ajo, duke këmbëngulur se Fjolla nuk duhej të rrinte vetëm. – Po rri e menduar, apo jo?
– Nuk jam e mërzitur, – u përgjigj Fjolla me një buzëqeshje të zbehtë. – Thjesht po mendoj.
– Për të? – Vesa u ul në karrigen pranë saj, duke kafshuar një copë sanduiçi. – Fjollë, mos e hap prapë atë kapitull. Ai nuk ia vlen gjithë këtë energji mendore.
Fjolla ngriti supet. Nuk kishte dëshirë të debatonte. E dinte që Vesa kishte të drejtë – Oltiani nuk e meritonte gjithë atë hapësirë në mendjen e saj. E megjithatë, ai vazhdonte të shfaqej aty. Zëri i tij, mënyra si prekte mëngën e këmishës kur ishte nervoz. Dhe ajo letër e marrë, plot premtime për ndryshim. A nuk i besonte? Apo, në një cep të zemrës, po?
– Më telefonon çdo ditë, – tha ajo me zë të ulët. – Nuk i përgjigjem, por ai nuk ndalet. Dhe dje… dje më dërgoi lule.
Vesa rrotulloi sytë.
– Lule? Seriozisht? Çfarë mendon, se do të zbutesh sepse harxhoi disa lekë për një tufë?
– Nuk është puna aty, – Fjolla e vendosi filxhanin mbi tavolinë. – Thjesht… ai nuk ka qenë kurrë i tillë. As në fillim, kur sapo ishim njohur.
Vesa mërmëriti diçka, por në vështrimin e saj u duk një fije pasigurie.
– Mirë, – tha ajo më në fund. – Por nuk po mendon ta falësh, apo jo? Pas gjithë asaj që ka ndodhur?
Fjolla hodhi sytë nga qyteti. Dritat e rrugës dridheshin në pellgjet e shiut dhe diku larg dëgjohej zhurma monotone e trafikut. Nuk e kishte përgjigjen. Ta falte apo jo? Ishte lodhur nga dhimbja, por edhe boshllëku e kishte rraskapitur.
– Nuk e di, Vesë, – pranoi sinqerisht. – Por një gjë e di: nuk dua të kthehem tek ajo që ishte. Nëse ai do të jetë me mua, duhet ta tregojë me vepra, jo me fjalë.
Ndërkohë, Oltiani ndodhej në zyrën e psikologes, duke shtrënguar nervozisht mëngën e këmishës. Dhoma ishte e vogël, me mure bezhë dhe dritë të butë që vinte nga një llambë tavoline. Përballë tij, Luljeta Dushku, një grua rreth të pesëdhjetave me flokë të shkurtër të thinjur, e shikonte me vëmendje, pa gjurmë gjykimi. Oltiani e urrente qetësinë e zërit të saj.
– Oltian, – tha ajo, duke bashkuar duart mbi tavolinë, – thatë se doni të ndryshoni. Çfarë kuptoni saktësisht me këtë?
Ai ngriti supet, duke u ndjerë si nxënës para drejtorit.
– Nuk e di… të mos jem si më parë.
– Si më parë? – ajo e anoi pak kokën. – Mund ta përshkruani?
Ai psherëtiu dhe pa nga dritarja. Shiu binte mbi xham dhe Tirana jashtë i dukej e huaj.
– Ndoshta… egoist, – nxori me vështirësi. – Nuk e vura re sa keq ndihej Fjolla. Mendoja se ajo do të ishte gjithmonë aty, pavarësisht çfarë bëja.
– Dhe çfarë bënit? – pyetja erdhi e butë, por e mprehtë.
Oltiani shtrëngoi grushtat. Nuk donte të fliste për mesazhet, flirtet, për kënaqësinë që i sillte vëmendja e grave të tjera.
– Jam sjellë si budalla, – pranoi më në fund. – Flirtoja, shkruaja gjëra pa mend. Nuk kam fjetur me askënd tjetër, betohem. Thjesht… më pëlqente të ndihesha i dëshiruar.
Luljeta shënoi diçka në bllokun e saj.
– Po Fjolla? A ndiheshit i interesuar për të?
Ai ngriu. Iu kujtua si e shikonte ajo në fillim, e qeshura e saj, krenaria kur ai u ngrit në detyrë. Pastaj… gjithçka ndryshoi. Apo kishte ndryshuar ai?
– Ajo u përpoq, – tha ngadalë. – Por unë nuk e pashë. Mendoja se gjithçka ishte në rregull.
– Dhe tani? – ajo e pa drejt e në sy. – Çfarë doni tani?
– Dua ta kthej, – u përgjigj pa hezitim. – Por nuk di si. Nuk më përgjigjet, nuk hap derën. I dërgova edhe lule… dhe ajo hesht.
– Ndoshta i duhet kohë, – sugjeroi psikologia. – Ose prova konkrete që ndryshimi juaj është real.
Ai pohoi me kokë, por brenda tij ziente gjithçka. Çfarë tjetër duhej të bënte? Po përpiqej, po shkonte në terapi, po shkruante letra. E megjithatë, Fjolla dukej sikur e kishte fshirë nga jeta e saj.
Në të njëjtën kohë, Fjolla kishte nisur një kapitull të ri. U regjistrua në një kurs fotografie, një ëndërr e vjetër që gjithmonë e kishte shtyrë. Çdo të shtunë shkonte në studio, mësonte të kapte dritën, të ndërtonte kornizën e duhur. Instruktori i saj, një djalë me mjekër i quajtur Lavdrim Dushku, bënte shaka se ajo kishte talent. Fjolla nuk ishte e bindur, por fjalët e tij e ngrohnin.
Një ditë, duke u kthyer nga kursi, ajo u ndal në një kafene të vogël. Ambienti ishte i ngrohtë, me tavolina druri dhe aromë kafeje të freskët. Porositi një latte dhe u ul pranë dritares, duke vëzhguar njerëzit që kalonin. Telefoni i vibroi – një mesazh nga Oltiani.
“Fjollë, e di që nuk do të më shohësh. Por po shkoj te psikologia. Po përpiqem të kuptoj pse gjithçka shkoi kështu. Të lutem, më jep një mundësi të flasim.”
Ajo e lexoi mesazhin dhe e vendosi telefonin mënjanë. Nuk dinte çfarë t’i kthente. Një pjesë e saj donte ta takonte, ta dëgjonte. Një pjesë tjetër i bërtiste se ishte një kurth, se ai do të premtonte sërish dhe asgjë nuk do të ndryshonte.