– Asgjë s’ka ndryshuar, – mendoi ajo me vete.
– A është gjithçka në rregull? – kamarierja, një vajzë e re me një piercing të vogël në vetull, ia vendosi filxhanin e kafesë mbi tavolinë.
– Po, – Fjolla Lika buzëqeshi lehtë. – Thjesht… jeta.
– Eh, e kuptoj shumë mirë, – qeshi vajza. – Nëse të duhet ndonjë gjë, kemi edhe ëmbëlsira. Zakonisht ato i zgjidhin të gjitha hallet.
Fjolla tundi kokën në shenjë mirënjohjeje. Ngrohtësia e kafesë i zbriti ngadalë në trup dhe për një çast, mendimet iu zbutën. Ndoshta, vërtet, do të duhej të fliste me Oltian Marashin. Por jo tani. Jo përpara se ta kuptonte qartë vetë çfarë donte dhe çfarë ishte gati të pranonte.
Kaluan edhe dy javë të tjera. Oltiani vazhdonte të shkonte rregullisht te psikologia dhe, për habinë e tij, filloi të vërente ndryshime të vogla, por të dukshme. Nuk shpërthente më për gjëra të parëndësishme, ndalej më shpesh për të reflektuar. Luljeta Dushku nuk e linte të shmangej: e shtynte të hapte plagë të vjetra, ta analizonte veten pa justifikime. Ishte e dhimbshme, por në një mënyrë të çuditshme, ndjehej e nevojshme.
Në ato ditë, kujtimet për Fjollën i ktheheshin shpesh. E pa sërish në mendje takimin e tyre të parë, në park, gjatë një festivali ushqimi. Ajo po hante akullore dhe një pikë i kishte rënë mbi fustan. Ai kishte bërë shaka, ajo kishte qeshur me gjithë shpirt, dhe prej aty gjithçka kishte marrë tatëpjetën e bukur të dashurisë.
Tani, duke parë prapa, Oltiani kuptonte sa shumë kishte humbur pa e vënë re. Nuk kishte dalluar lodhjen e saj pas ditëve të gjata në punë, as heshtjen e trishtuar kur ai vonohej pa shpjegime. Ishte sjellë sikur prania e saj ishte e përhershme, e sigurt, si një send i palëvizshëm në apartamentin e tyre. Vetëm pasi e humbi, e kuptoi se Fjolla nuk ishte thjesht pjesë e jetës së tij – ajo kishte qenë strehë, shtëpi, qetësi.
I shkroi edhe një letër tjetër. Shumë e shkurtër, vetëm disa rreshta.
“Fjollë, nuk po kërkoj falje dhe as harresë. Dua vetëm të dish se po punoj me veten. Jo për ty, por për mua. Megjithatë, shpresoj që një ditë të dëshirosh të flasim. Unë do të jem këtu.”
Letra nuk u dërgua me postë elektronike. Ai shkoi vetë, e futi në kutinë e postës dhe u largua pa u kthyer pas.
Fjolla e gjeti zarfin atë mbrëmje, pasi u kthye nga puna. E njohu menjëherë shkrimin e tij dhe zemra iu shtrëngua. E hapi, e lexoi ngadalë dhe, për herë të parë pas dy muajsh, nuk pati dëshirë ta grisë apo ta flakë tutje.
U ul në kuzhinë, me letrën përpara, dhe nisi të mendonte për gjithçka që kishte ndryshuar. Nuk kishte më frikë nga vetmia. Kishte nisur kurse të reja, dilte më shpesh me shoqet, madje kishte hapur edhe një blog për fotografinë. Jeta e saj ishte zgjeruar, ishte mbushur me ngjyra të reja, ku ajo vetë ishte në qendër. Pyetja e vetme ishte: a kishte ende vend për Oltian në atë botë të re?
Iu kujtua dasma e tyre. Vallëzimi, fjalët e pëshpëritura në veshin e saj, premtimet që atëherë i kishte besuar verbërisht. Tani, besimi nuk vinte më aq lehtë.
Një mbrëmje, teksa po kthehej në shtëpi, Fjolla e pa Oltianin pranë hyrjes së pallatit. Qëndronte nën dritën e zbehtë të një llambe rruge, me atë xhaketën prej lëkure që ajo ia kishte futur dikur në valixhe. Dukej i lodhur, por sytë i kishte të vendosur.
– Fjollë, – tha ai duke iu afruar me kujdes. – Nuk dua të të bezdis. Vetëm… më jep pesë minuta.
Ajo ndaloi. Gishta i shtrënguan rripin e çantës. Mund të hynte brenda dhe ta mbyllte derën, si herën e fundit. Por në zërin e tij kishte diçka të re, një pasiguri e sinqertë që nuk e kishte dëgjuar kurrë më parë.
– Në rregull, – u përgjigj ajo. – Pesë minuta.
U ulën në stolin pranë hyrjes. Era e ftohtë shtynte gjethet e verdha mbi asfalt. Oltiani shikonte duart e veta, sikur po kërkonte fjalët e duhura.
– Kam qenë budalla, – nisi ai. – Jo vetëm sepse ti gjete ato mesazhe. Por sepse unë krijova arsyen që ti t’i kërkoje. Nuk të vlerësova. Mendoja se do të ishe gjithmonë aty, pavarësisht çfarë bëja.
Fjolla heshti, duke ndjerë nyjën në kraharor të shtrëngohej.
– Po shkoj te psikologia, – vazhdoi ai. – Dhe po kuptoj më në fund pse ndodhi gjithçka. Kërkoja vëmendje, sepse më mungonte diçka brenda vetes. Por kjo nuk ishte faji yt. Ishte i imi. Dua ta rregulloj këtë. Për veten time. Dhe nëse më jep një shans, do të bëj gjithçka që të më besosh sërish.
Ajo e vështroi gjatë. Fjalët e tij dukeshin të sinqerta, por ajo e dinte sa lehtë ai dinte të fliste bukur.
– Oltian, – tha më në fund, me një ton të prerë. – Nuk e di nëse të besoj. Ti shkatërrove gjithçka që kishim. Nuk mund të kërkosh që unë thjesht ta harroj.
– Nuk po kërkoj harresë, – tundte kokën ai. – Po kërkoj një mundësi për të treguar se mund të jem ndryshe. Me kohë. Jam gati të punoj.
Fjolla u ngrit. I ftohti i depërtoi nën xhaketë.
– Do ta mendoj, – tha. – Por nëse përpiqemi, do të jetë sipas rregullave të mia. Pa premtime boshe, pa lojëra. Ose besim i plotë, ose asgjë.
Oltiani pohoi me kokë, dhe në sytë e tij u shfaq një dritë shprese.
– Pranoj, – tha me zë të ulët.
Ajo nuk e përqafoi, nuk e fali menjëherë. I dha vetes kohë. Filluan të takoheshin sërish, jo si bashkëshortë, por si dy njerëz që po njiheshin nga e para. Kafe të thjeshta, shëtitje në park, biseda të sinqerta për të shkuarën dhe të mundshmen.
Oltiani tregonte për seancat e tij, për betejat me veten. Fjolla dëgjonte, por ruante distancën. Nuk donte të humbiste veten sërish.
Një ditë, në një kafene, ajo e kuptoi se nuk kishte më frikë. As nga humbja e tij, as nga vetmia. Ishte bërë një grua që e njihte dhe e çmonte veten.
– Nuk premtoj se do të jetë si më parë, – i tha ajo. – Por jam gati të provoj. Sipas kushteve të mia.
Oltiani buzëqeshi ndryshe, pa arrogancë, pothuaj i turpshëm.
– Kaq më mjafton, – u përgjigj ai.
Ata nuk u kthyen te jeta e vjetër. Ndërtuan diçka të re, me biseda të gjata, me ndershmëri që ndonjëherë i trembte të dy, me hapa të vegjël drejt njëri-tjetrit.
Dhe edhe pse Fjolla herë pas here pyeste veten nëse ai mund të gabonte sërish, ajo e dinte se tani ishte e fortë mjaftueshëm. Me të ose pa të, ajo do t’ia dilte. Por duke parë Oltianin, që tani pyeste dhe dëgjonte vërtet, ajo ndjeu se ndoshta ekzistonte një shans. Jo për dashurinë e vjetër, por për një të re – të barabartë, të sinqertë dhe të vërtetë.